Bir Huzur Şehri: Hatay

Meş­hur bir so­ru­dur: “Çok gezen mi yoksa çok oku­yan mı bilir?” Bu so­ruya ve­ri­len bir cevap çok ho­şuma gider: “Çok oku­yup gezen bilir!” Evet gez­gin­lik bir merak, onun da öte­sinde bir kül­tür­dür. Tabii ki maddî imkân da işin içe­ri­sin­de­dir ama en başta gelen şart, merak ve gez­gin kül­tü­rüne sahip ol­mak­tır.

Ta­le­be­le­rime ve dost­la­rıma bu kül­türü ver­meye ça­lış­tı­ğımı her­kes bilir. Yeni yer­ler ta­nı­mak ve in­san­larla yakın ilişki kur­mak, dost­luk ve ya­kın­lık köp­rü­le­ri­nin in­şa­sına da sebep ol­mak­ta­dır. İn­san­lar bir­bir­le­rini ta­nı­dıkça daha sağ­lıklı bir ile­ti­şim ve de­ğer­len­dir­me­lere sahip ol­mak­ta­dır­lar. Bu se­beple imkân ve zaman bul­dukça, eşimle bir­likte yeni yer­ler gör­mek ve farklı in­san­larla ta­nış­maya ça­lış­mak­ta­yız. Tabii ki, pro­fes­yo­nel fo­toğ­raf çekme me­ra­kım bütün bun­la­rın üs­tünde gel­mek­te­dir. Fo­toğ­raf, ha­tı­ra­la­rın sa­bit­len­me­sine, unu­tul­mak­tan kur­tul­ma­sına ve ge­le­ceğe bir hâ­fıza bı­ra­kıl­ma­sına ve­sile ol­mak­ta­dır. Bu ba­kım­dan fo­toğ­raf çek­meyi ve usû­lünce de­po­la­mayı önem­si­yo­rum.

Ekim ayı­nın ba­şında yo­lumu An­takya’ya dü­şür­düm. An­takya, geç­mişi olan şe­hir­le­ri­miz­den­dir. Ana­dolu’daki ilk İslâm ma­bedi olan Habîb-i Nec­câr Camii bu şeh­ri­miz­de­dir. Asi Nehri, şeh­rin sem­bo­lü­dür. Flo­rası, ye­mek­leri, farklı inanç ve mez­hebe men­sup in­san­la­rın barış içe­ri­sinde ya­şa­ması ile Hatay bir huzur bel­de­si­dir. Hatay, bi­lin­diği gibi 1939 yı­lında Tür­kiye’ye ka­tıl­mış­tır.

Mer­kezde Habib-i Nec­câr Camii’nden başka Ulu­cami, Affan Kah­vesi, çar­şı­ları, Mo­zaik Mü­zesi, Tıbbî ve Aro­ma­tik Bit­ki­ler Mü­zesi, Saint Pi­erre Ki­li­sesi, Kur­tu­luş Cad­desi’nde Hav­rası, dar ve otan­tik so­kak­ları, Defne Sa­bunu, ge­le­nek­sel Hatay Sof­rası ve çok çe­şitli bit­ki­ler­den elde edi­len yağ­la­rıyla An­takya in­sanı cez­bet­mek­te­dir. Defne Sa­bunu da Hatay ile öz­deş­leş­miş bu­lun­mak­ta­dır.

Hatay, insan ve inanç fark­lı­lık­ları bir yana flora çe­şit­li­liği ile de çok zen­gin bir şeh­ri­miz­dir. Ren­gâ­renk çiçek ve bitki ör­tü­sünü her mev­sim gör­mek müm­kün­dür.

An­takya, Kı­rık­han, Rey­hanlı, Sa­man­dağ gö­rül­mesi ve ge­zil­mesi ge­re­ken yer­ler­dir. Bu­ra­larda ta­rihî me­kân­lar bir yana bitki ör­tü­sünü çe­ker­ken bile he­ye­cana ka­pı­lı­yor­su­nuz. Fo­toğ­raf çek­me­nin zev­kine va­rı­yor­su­nuz. Hele, Hatay mut­fağı dil­lere des­tan­dır!.. Damak tadı, te­miz­liği ve ucuz­luğu Hatay mut­fa­ğı­nın özel­li­ği­dir.

Kı­rık­han’da Darb-ı Sâk’ın önemi XIX. asırda bu­raya Bâ­ye­zîd-i Bes­tâmi adına bir mes­cid ve makam yap­tı­rıl­ma­sın­dan gel­mek­te­dir. Bu se­beple bin­lerce insan bu­raya zi­ya­rete gel­mek­te­dir. Yakın za­manda, Darb-ı Sâk et­ra­fıyla bir­likte ele alı­na­rak res­to­ras­yon ve çevre dü­zen­le­mesi ya­pıl­mış­tır. Mes­cid dı­şında bir kö­şede, Hatay’ın Tür­kiye’ye ka­tıl­ma­sını sağ­la­yan Sök­me­noğlu ai­le­si­nin me­zar­ları yer al­mak­ta­dır.

Sa­na­yisi ile İs­ken­de­run, Bâ­ye­zîd-i Bes­tâmi ma­ka­mını ba­rın­dı­ran Darb-ı Sâk Dağı ve Kı­rık­han, Tür­kiye’nin tek Er­meni Köyü olan Va­kıflı ve Sa­man­dağı gö­rül­mesi ge­re­ken bir yer­dir. Va­kıflı Köyü, teh­ciri kabul et­me­yip bu­ra­dan kalan Er­me­ni­le­rin ya­şa­dığı bir köy…

Hâsıl-ı kelâm, Hatay ge­zil­mesi ve gö­rül­mesi ge­re­ken şe­hir­le­ri­miz­den­dir.

Fotoğraflar: Süleyman Berk^*

1. Doç. Dr., Yalova Üniversitesi İslami İlimler Fakültesi Öğretim Üyesi. ↩︎