Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Kurtuluş Allah’ın Razı Olduğu ve Sünnete Uygun Salih Ameldedir

48. Sayı · 2017/4

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Kur’ân-ı Kerîm’de iki yerde “Razı ola­ca­ğın salih amel yap­mamı ilham et!”1 diye geç­mek­te­dir. Demek ki gö­rü­nüş­teki salih amel, ger­çek salih amel de­ğil­dir.

Ger­çek salih amel, gö­rü­nüşte salih gibi olan değil; kalpte ih­lâ­sın bu­lun­duğu, ri­ya­nın, gös­te­ri­şin, de­sin­ler ve duy­sun­lar dü­şün­ce­si­nin bu­lun­ma­dığı, sırf Allah rı­zası için ya­pı­lan, Allah’ın razı ol­duğu amel­dir.

Allah Teâlâ, sâ­li­hât­tan sa­yı­lan cihad, infâk, ilim okut­mak ve ilim ver­mek gibi amel­leri iş­le­me­sine rağ­men, kı­yâ­met günü bu amel­leri yapan ri­ya­kâr âlimi, ri­ya­kâr mü­câ­hidi ve ri­ya­kâr zen­gini ce­hen­neme ata­cak­tır. İşte bun­dan do­la­yı­dır ki “Razı ola­ca­ğın salih amel yap­mamı bana ilham et!” diye dua et­me­mizi is­te­miş­tir. Allah Teâlâ’nın razı ol­duğu ve razı ola­cağı amel, kalpte ni­ye­tin halis ol­duğu ve sün­nete uygun olan amel­dir.

Kişi bir ton amel işler, ame­lin­deki ih­lası bir gram ise bir gram sevap ya­zı­lır; bir gram amel işler, ame­lin­deki ih­lâsı bir ton ise bir ton sevap ya­zı­lır. Çünkü Hz. Pey­gam­ber Efen­di­miz (s.a.v) öl­çüyü şöyle koy­muş­tur:

“Ya­pı­lan işler ni­yet­lere göre de­ğer­le­nir. Her­kes yap­tığı işin kar­şı­lı­ğını ni­ye­tine göre alır.”2 Zira Allah Teâlâ, kalp­lere ba­kar­ken ni­yete ve ni­yet­teki ih­lâsa; amele ba­kar­ken de sün­nete uyup uy­ma­dı­ğına bak­mak­ta­dır. İşte bu ger­çeği Pey­gam­ber Efen­di­miz şöyle haber ver­miş­tir:

“Allah Teâlâ sizin yüz­le­ri­nize ve mal­la­rı­nıza değil, kalb­le­ri­nize ve amel­le­ri­nize bakar”3

Şu âyet-i ke­rî­mede de Allah Teâlâ, ko­nuş­maya değil sırf Allah’ın rı­za­sını dü­şü­ne­rek yani ih­lâsla ya­pı­lan amele sevap ve­re­ce­ğini haber ver­miş­tir:

“On­la­rın fı­sıl­da­ma­la­rı­nın bir­ço­ğunda hayır yok­tur. Ancak sa­daka ver­meyi, iyi­lik yap­mayı in­san­lar ara­sını dü­zelt­meyi em­re­den fı­sıl­daşma hariç. Bun­ları Allah’ın rı­za­sını ka­zan­mak için ya­pan­lara ya­kında büyük mü­kâ­fat ve­re­ce­ğiz.”4

Süf­yan b. Uyeyne (r.a) şöyle der:

“Kul, kırk gün Allah için ih­lâslı olursa Allah onun kal­binde hik­meti bir bitki gibi ye­şer­tir. Di­lini onunla ko­nuş­tu­rur. Ona dün­ya­nın ku­sur­la­rını, has­ta­lı­ğını ve ila­cını gös­te­rir.”5

Ri­ya­kâr ki­şi­nin ar­ka­daşı şey­tan­dır, ame­lini ken­di­sine süs­ler, ri­ya­kâr olan kişi de ken­di­si­nin hak yolda ol­du­ğunu zan­ne­der. Amel­lerde riya ne kadar varsa ame­li­nin se­va­bını o kadar zayi eder.

Ri­ya­nın fe­la­ke­tini bil­me­nin ilmî ve amelî ça­re­leri var­dır. Riya kal­bin ame­lin­den­dir. Kal­bin ameli dilin ve be­de­nin ame­lin­den önce gelir. İman ve ihlâs da kal­bin ame­lin­den­dir. Mü’min, kal­bin hem iyi huy­la­rını hem kötü huy­la­rını bil­me­li­dir. Önce di­ken­ler sö­kü­lüp atı­la­cak ki gül­ler di­ki­le­bil­sin.

Fu­dayl b. Iyaz şöyle de­miş­tir:

“Ameli, in­san­lar için terk etmek ri­ya­dır. İn­san­lar için amel iş­le­mek ise şirk­tir. İhlâs; Allah’ın, seni bu iki­sin­den de ko­ru­ma­sı­dır.”6

Bir adam, Şakîk b. İb­ra­him’e şöyle sorar:

– İn­san­lar beni “salih” ola­rak ni­te­len­di­ri­yor. Salih olup ol­ma­dı­ğımı nasıl bi­le­yim? Şakîk şöyle der:

– Bi­rin­cisi: Gizli ola­rak yap­tı­ğını sa­lih­le­rin ya­nında aleni ola­rak yap. Razı olur­larsa bil ki sen sa­lih­sin; yoksa de­ğil­sin.

İkin­cisi: Kal­bine dün­yayı sun. Red­de­derse bil ki sen sa­lih­sin.

Üçün­cüsü: Nef­sine ölümü ha­tır­lat. Ölümü ka­bul­le­nirse bil ki sen sâ­lih­sin; yoksa de­ğil­sin.

Bu üç şey sende bir araya ge­lirse ame­line riya sok­ma­ması ve ri­ya­nın amel­le­rini boz­ma­ması için, Allah Teâlâ’ya yal­var.7

Hz. Aişe’ye (r.anhâ) bir adam soru sorar:

– İyi biri ol­du­ğumu ne zaman bi­li­rim? Hz. Aişe (r.anhâ) şöyle der:

– Kötü biri ol­du­ğunu bil­di­ğin zaman. Adam,

– Kötü biri ol­du­ğumu ne zaman bi­li­rim? der. Hz. Aişe (r.anhâ) şöyle cevap verir:

– İyi biri ol­du­ğunu bil­di­ğin zaman.

Çare ih­lâslı amelde, fe­la­ket ri­yalı amel­de­dir. İh­laslı ameli Allah em­ret­miş, ri­yalı olanı ise ya­sak­la­mış haram kıl­mış­tır:

“Kim Rab­bine ka­vuş­mayı arzu edi­yorsa salih amel iş­le­sin ve Rab­bine (yap­tığı) iba­dette hiç kim­seyi (ri­ya­kâr­lıkla) ortak kıl­ma­sın.”8

Şu üç âyet-i ke­rî­mede de ri­ya­nın kâfir ve mü­na­fık alâ­meti ola­rak or­taya kon­muş­tur:

“Ey iman eden­ler! Allah’a ve ahi­ret gü­nüne inan­ma­dığı halde in­san­lara gös­te­riş olsun diye ma­lını har­ca­yan kimse gibi, sa­da­ka­la­rı­nızı başa kak­mak ve gönül kır­mak su­re­tiyle, boşa çı­kar­ma­yın.”9

“Bun­lar, Allah’a ve ahi­ret gü­nüne inan­ma­dık­ları halde mal­la­rını, in­san­lara gös­te­riş için sarf eden­ler de (ahi­ret aza­bına uğ­rar­lar.) Şey­tan kimin ar­ka­daşı olursa, o ne kötü ar­ka­daş­tır.”10
“Mü­na­fık­lar, Allah’ı al­dat­maya ça­lı­şır­lar, Allah da on­la­rın bu ça­ba­la­rını baş­la­rına ge­çi­rir. Onlar na­maza tem­bel tem­bel kal­kar­lar, (mü’min) in­san­lara gös­te­riş ya­par­lar. Yoksa as­lında Allah’ı pek az anar­lar.”11

Kur­tu­luş Allah Teâlâ’nın rı­za­sında ve ri­ya­dan da kur­tul­mak­tır. Çünkü Ra­sû­lul­lah Efen­di­miz, ri­yaya küçük şirk diye bak­mış ve şöyle bu­yur­muş­tur: “Har­dal ta­nesi kadar riya bu­laş­mış hiç­bir amel kabul edil­me­ye­cek­tir.”12

Riya, idrak eh­linde, kâmil iman sa­hi­binde bu­lun­maz. Riya, nef­sin rı­za­sını Allah’ın rı­za­sına ter­cih eden ahmak ki­şide bu­lu­nur. Riya, ka­zan­dığı bâkî olanı, fâni dün­yada har­ca­ma­sı­dır.

İhlâs-ı tâm­meye ermek is­te­yen, küçük şirk­ten kur­tul­mayı is­te­yen hemen ilmî ve amelî ça­re­sine baş­vur­ma­lı­dır. Çünkü kur­tu­luş, ri­ya­dan kur­tul­mada ve ih­lâsa er­me­de­dir.

Allah Teâlâ, bize riya has­ta­lı­ğın­dan kur­tulma der­dini ve id­ra­kini nasip ede, ri­ya­dan kur­tul­ma­nın ilmî ve amelî ça­re­le­rine baş­vur­mayı lüt­fede, bizi ri­ya­dan kur­tara ve ko­ruya.

  1. Neml, 27/19, Ahkâf, 46/15. ↩︎
  2. Buhârî, Bed’ü’l-Vahy, 1, Îmân, 41, Nikâh, 5, Menâkıbu’l-Ensâr, 45, İtk, 6, Eymân, 23, Hiyel, 1; Müslim, İmâret, 155; Ebû Dâvûd, Talâk, 11; Tirmizî, Fezâilü’l-Cihâd, 16; Nesâî, Tahâret, 60; Talâk, 24, Eymân, 19; İbn Mâce, Zühd, 26. ↩︎
  3. Müslim, Birr, 34. ↩︎
  4. Nisâ, 4/114. ↩︎
  5. Hılyetu’l-Evliyâ, VII, 287. ↩︎
  6. Tezkiyetü’n-Nüfûs s. 17; Medâricu’s-Sâlikîn s. 95. ↩︎
  7. Tenbîhü’l-Ğâfilîn, I, 24. ↩︎
  8. Kehf, 18/110. ↩︎
  9. Bakara, 2/264. ↩︎
  10. Nisâ, 4/38. ↩︎
  11. Nisâ, 4/142. ↩︎
  12. Müslim, Îmân, 148, 149; Ebû Dâvûd, Libâs, 26; Tirmizî, Birr, 61; İbn Mace, Mukaddime, 9, Fiten, 27, Zühd, 16; Dârimî, Mukaddime, 7; Ahmed b.Hanbel, Müsned, I, 451, II, 164, 215, IV, 151. ↩︎