Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Allâh Teâlâ Kur’ân-⁠ı Kerîm’i Bize Nasıl Tanıtıyor?

51. Sayı · 2018/1

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Dil­ler, Allah Teâlâ Haz­ret­leri’nin yüce kud­re­ti­nin en büyük de­lil­le­rin­den­dir. Mil­yar­larca insan, Allah’ın lüt­fet­tiği ko­nuşma ka­bi­li­yeti ve­si­le­siyle bir­bi­riyle an­la­şa­bil­mekte, se­vin­cini, hüz­nünü, ih­ti­yaç­la­rını bu yolla ifade ede­bil­mek­te­dir. İn­san­lık, sahip ol­duğu me­de­ni­yet ve kül­türü bir son­raki nesle dil va­sı­ta­sıyla ak­tar­mak­ta­dır. Tek baş­la­rına an­lam­sız harf­ler bir araya ge­le­rek an­lamlı ke­li­me­leri, ke­li­me­ler ise ku­ra­lına uygun bir şe­kilde bir araya gel­di­ğinde cüm­le­leri oluş­tu­rur­lar. Cüm­le­ler, zih­ni­mizde var olan ma­na­ları mu­ha­ta­bı­mıza ulaş­tır­maya ve­sile olan mana ka­lıp­la­rı­dır. Dil­ler bir­bi­riyle fark­lı­lık arz ede­bi­lir fakat de­ği­şen, sa­dece harf­le­rin yer­le­rin­den veya cüm­le­le­rin ya­pı­sın­dan iba­ret­tir. Ma­na­la­rın cüm­le­ler va­sı­ta­sıyla baş­ka­la­rına ak­ta­rı­la­bil­diği ha­ki­kat, hiç­bir zaman de­ğiş­mez. Ve unut­ma­mak ge­re­kir ki bütün dil­ler Allah’a ait­tir. Allah’ın kud­re­ti­nin gös­ter­ge­si­dir.

Hayat reh­be­ri­miz olan Kur’ân-ı Kerîm’in anah­tarı me­sâ­be­sinde olan Fâ­tihâ Sû­resi’ni oku­yup o muh­te­şem sa­ray­dan içeri gir­mek is­te­di­ği­mizde de bizi ilk kar­şı­la­yan âyet-i ke­rîme, elif-lâm-mîm harf­le­ri­dir. Âdeta Cenâb-ı Zü’l-Celâl Haz­ret­leri bize şöyle nidâ et­mek­te­dir: “Ey bana kul­luk sözü veren kul­la­rım, dünya ha­ya­tı­nıza reh­ber­lik ya­pa­cak olan şu Kitâb-ı Hakîm, bu harf­ler­den mey­dana gel­mek­te­dir. Bu muh­te­şem sa­ra­yın yapı taş­ları işte bu harf­ler­dir.”

Tek ba­şına an­lam­ları ol­ma­yan bu harf­ler yan yana gelip ke­li­me­leri mey­dana ge­tir­miş, ke­li­me­ler de bir araya gelip ha­ya­tı­mıza yön ve­re­cek, yo­lu­muzu ay­dın­la­ta­cak ve biz­ler için her biri birer altın de­ğe­rinde olan düs­tur­lar ha­line gel­miş­tir. Bin­lerce, mil­yon­larca tuğla tek ba­şına bir fayda sağ­la­ya­maz, bir bina oluş­tu­ra­maz. Fakat sa­nat­kâr bir mi­ma­rın ma­ri­fe­tiyle, in­san­ları ken­di­sine hay­ran bı­ra­ka­cak ha­ri­ku­lâde bir saray hâ­line ge­le­bi­lir.

Kâ­i­nat Ki­tabı’nın da Ya­ra­tı­cısı Sâni-i Zü’l-Celâl’dir. Tek baş­la­rına var­lık âle­minde bir fayda sağ­la­ma­yan mo­le­kül­ler, hüc­re­ler Yüce Ya­ra­tı­cı­mız eliyle bir araya gel­dik­le­rinde, bazen ha­ya­tı­mı­zın vaz­ge­çil­mezi olan bir gıda, bazen de insan gibi dü­şü­nüp ak­le­de­bi­len bir var­lık ha­line gelir. Ör­ne­ğin, ha­yat­la­rını devam et­ti­re­bil­mek için bütün can­lı­la­rın ih­ti­yaç duy­duğu su, iki hid­ro­jen ve bir ok­si­jen ato­mun­dan mey­dana gel­mek­te­dir. Tek ba­şına hid­ro­jen atomu veya tek ba­şına ok­si­jen atomu su ol­ma­dığı gibi in­san­la­rın su ih­ti­ya­cını da gi­de­re­mez. Rast­gele yan yana gel­mekle de suyu oluş­tu­ra­maz­lar. Fakat Hâlik-i Zü’l-Celâl’in kud­ret eliyle, Onun koy­duğu ku­ral­larla bir araya gel­di­ğinde ha­ya­tı­mı­zın vaz­ge­çil­mez ih­ti­yaç­la­rın­dan biri ha­line gelir. Tıpkı elif-lâm-mîm harf­le­rin­den mey­dana gelen Kur’ân-ı Azi­muş­şân gibi.

Fakat ne ga­rip­tir ki in­san­lık âlemi suyun içe­ri­sin­deki atom­ları, mo­le­kül­leri sor­gu­la­yıp da “Bu suyun içe­ri­sinde ok­si­jen atomu bir tane iken neden iki hid­ro­jen atomu var, ben bunu kabul et­mi­yo­rum.” deme ce­sa­reti gös­te­re­mez­ken, Allah’ın hayat ni­zamı ola­rak gön­der­diği ki­ta­bın âyet­le­rini sor­gu­lama, ka­bul­len­meme cü­re­tini ken­dinde bul­makta ve hâşâ Kur’ân-ı Kerîm’de ha­ta­lar, ek­sik­lik­ler, ge­rek­siz faz­la­lık­lar ol­du­ğunu iddia ede­bil­mek­te­dir. Akl-ı selîm sa­hibi bir in­sa­nın yap­ması ge­re­ken şey, Allah’ın koy­muş ol­duğu her iki ka­nuna da boyun eğip, “Yâ Rab! Duy­duk, gör­dük, idrâk ettik ve itaat ettik.” de­mek­tir.

Ki­ta­bına, bu şe­kilde akıl­ları âciz bı­ra­kan bir hitâb ile baş­la­yan Cenâb-ı Hak Teâlâ Haz­ret­leri, de­va­mında Kitâb-ı Mu‘cizü’l-Beyân olan Kelâm’ın, ken­di­sin­den gel­di­ğinde hiç­bir şüphe bu­lun­ma­dı­ğını ifade bu­yur­muş­tur. Bu Yüce Kitab’ın, takva öl­çü­le­rine ri­a­yet edip ken­di­sine sım­sıkı sa­rı­lan­lara reh­ber­lik ya­pa­ca­ğını ilan et­miş­tir. Tak­va­nın ilk adımı ise hüsn-i ni­yet­tir. Şayet iyi ni­yetle bu muh­te­şem sa­raya gir­mek is­te­yen olursa, Kur’ân-ı Kerîm ona ka­pı­la­rını ar­dına kadar açar ve onu bağ­rına basar.

Şunu unut­ma­mak ge­re­kir ki Kur’ân-ı Kerim’in ha­kîkî tef­siri Onu ya­şa­makla olur. Kur’ân ancak ya­şan­dıkça biz­lere reh­ber­lik eder. Aksi tak­dirde ka­pı­la­rını ka­pa­tır. Hi­dâ­yet­ten na­sibi ol­ma­yan­lar On­daki nûru gö­re­mez hâle ge­lir­ler.

“Şüp­he­siz bu Kur’ân in­san­ları en doğru yola ulaş­tı­rır ve sâlih amel yapan mü­min­lere ken­di­leri için mu­hak­kak büyük bir ecir ol­du­ğunu müj­de­ler.”1

  1. İsrâ, 17/9. ↩︎