Emanet

Ema­net, em­ni­yet, iman ke­li­me­leri aynı kök­ten ge­lir­ler.

İma­nın ol­ma­dığı yerde em­ni­yet olmaz.

Ho­ca­e­fen­di­nin biri suç yu­mağı ha­line gel­miş bi­rini çözer ve onu ima­nın em­ni­yeti içine alır. İki sene sonra bir il­çeye kon­fe­rans için ho­cayla be­ra­ber git­tik­le­rinde o adam, “Hocam, sen bu­rada soh­bet eder­ken ben em­ni­yete kadar bir gi­de­yim ve on­lara bir şeyi ispat ede­yim.” der ve em­ni­yete va­rınca, müdür beye nüfus cüz­da­nını verir ve “Geç­mi­şime bir bak” der.

Müdür bey onun geç­mi­şine bakar ve “Ooooo, iş­le­me­di­ğin suç kal­ma­mış.” de­yince “Dik­kat et, iki yıl­dır tek suç iş­le­me­dim. On beş yıl­dır, ka­ra­kul, mah­keme, ceza evi beni suç iş­le­mek­ten alı­ko­ya­madı ama bir tek hoca, bana İslam’a göre ya­şa­mayı öğ­retti ve ben iki yıl­dır suç iş­le­mi­yo­rum.” der.

Dağ­la­rın ve taş­la­rın ta­şı­ya­ma­mam kor­kusu ta­şı­dığı Kur’an biz in­san­lara ema­net edil­miş.

Kur’an’ımız, ak­lı­mız, kal­bi­miz, ka­lı­bı­mız, gö­zü­müz, eli­miz, di­li­miz hepsi bize ema­net­tir.

Bun­la­rın hep­sini bun­lara layık şe­kilde ko­ru­ya­ca­ğız.

Bu ten­ler bizim değil.

Ya­ra­tan ta­ra­fın­dan bize ema­ne­ten ve­ril­miş.

Evi­miz gibi, ara­ba­mız gibi bir gün yok ola­cak veya biz yok olup bu dün­ya­dan asıl va­ta­nı­mıza göç ede­ce­ğiz.

Ema­neti sa­hi­bine şirk­siz, suç­suz, gü­nah­sız ola­rak kir­let­me­den tes­lim et­mekle gö­rev­li­yiz.

Hani her ül­ke­nin “ema­net hu­kuku” var­dır ya işte Allah’ın da ema­net hu­kuku var­dır ve bu can ve tene onun koy­duğu ka­nun­lara göre ba­ka­ca­ğız.

Rab­bi­miz, “….Eğer bir­bi­ri­nize gü­ve­nir­se­niz, gü­ve­ni­len kişi Allah’tan sa­kın­sın ema­ne­tini ver­sin….” bu­yu­rur. (Ba­kara, 2/283)

Ce­nabı Hak­kın ema­net­le­rine sahip çık­tı­ğı­mız gibi hal­kın ema­net­le­rine de sahip çı­ka­ca­ğız.

Ema­nete hı­ya­net eden mü­na­fık­lar­dan ol­ma­maya gay­ret gös­te­re­ce­ğiz.

Hu­ku­ku­muzda Emanet/Vedia bö­lümü uzun yer al­mak­ta­dır.

İslam hu­ku­kunda da­va­lara bakan hâ­kim­le­rin de “Emin” olma şartı var­dır.

Hâ­kim­le­rin, ka­rar­la­rın­dan emin olmak için sev­gili pey­gam­be­ri­mi­zin bize ema­net ola­rak bı­rak­tığı Kur’an ve Sün­nete sım­sıkı sa­rıl­ma­ları ge­re­kir.

Zaman ema­net, mekân ema­net.

Me­kânı kir­let­me­den, üs­tünde mül­kün sa­hi­bine isyan et­me­den, za­manı da “keşke” sün­ge­riyle sil­meye ça­lış­ma­dan de­ğe­rini bil­meli, kı­ya­me­tin di­reği olan ema­neti dik tut­malı ve Rab­bin hu­zu­runa va­rır­ken hı­ya­net yü­küyle iki bük­lüm va­rıl­ma­malı.