Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Sevgi ve Rahmet Elçisi’nin Yolundayız

3. Sayı · 2006/3

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

O (sav.) Sevgi Peygamberiydi

Âlem­lere rah­met ola­rak gön­de­ri­len Sev­gili Pey­gam­be­ri­miz Hz. Mu­ham­med Mus­tafa (sav.), rah­met kay­nağı olan Kur’an-ı Kerim’i son de­rece canlı ve di­na­mik bir şe­kilde ha­yata ta­şı­mıştı.

O’nun ha­yatı; Kur’an’ın canlı tef­siri, en güzel yo­rumu ve mü­kem­mel uy­gu­la­ması idi. Rah­met me­sa­jını en güzel şe­kilde sun­muştu Allah Ra­sûlü… İlahî rah­me­tin te­cel­li­leri olan Kur’an öl­çü­le­rini büyük bir itina ile gö­nül­lere aşı­la­mıştı.

Pey­gam­be­ri­miz’in (sav.) mü­ba­rek söz­leri sevgi ve şef­kat do­luydu. O’nun Hadis-i Şe­rif­leri rah­met ve mer­ha­met dam­la­la­rıydı. O, ke­sin­likle gönül in­cit­mez, kalp kır­mazdı. O’nun her dav­ra­nışı hayat do­luydu. O, üm­me­tini son­suz bir sevgi ile ku­cak­la­yan bir Pey­gam­ber’di.

O (sav.) üm­meti için doğdu, üm­meti için ya­şadı, üm­meti için Cenab-ı Hakk’a ya­ka­rışta bu­lundu, üm­meti için sevgi göz­yaş­ları döktü. Üm­me­tine duy­duğu uçsuz bu­cak­sız sevgi ile sanki üm­me­tine “sevgi dersi” ve­ri­yordu.

Efen­di­miz (sav.), yüz­lerce Hadis-i Şe­rifi’nde “üm­me­tim” ifa­de­siyle tatlı ve içli me­saj­lar ve­ri­yor, “üm­me­tim” der­ken son­suz bir haz du­yu­yordu. O, üm­me­tini kalbî bir sevgi ile bağ­rına ba­sı­yordu. O, üm­me­tin­den ay­rıl­mayı hiç dü­şün­mü­yordu.

Bu yüce sev­giye sev­giyle kar­şı­lık ver­mek, O’na lâyık ümmet ol­maya ça­lış­mak, O’nun iman ve kul­luk an­la­yı­şını, O’nun hayat çiz­gisi olan Sün­ne­tini, O’nun or­taya koy­duğu top­lum dü­ze­nini, O’nun ahlâk sis­te­mini ya­şat­mak gö­re­vi­miz ol­ma­lı­dır.

Allah Rasûl’ü (sav.), Allah’ın Ki­ta­bını teb­liğ etme ya­nında çok önemli bir görev de üst­len­mişti. Bu görev in­san­lığa “yep­yeni örnek bir top­lum mo­deli sunma” gö­revi idi. O, ideal bir top­lum kur­makla, “Sevgi Top­lumu”nu kur­makla gö­rev­len­di­ril­miş, bu top­lumu kurma ve ya­pı­lan­dır­mada son de­rece ba­şa­rılı ol­muştu.

O (sav.) Rahmet Peygamberiydi

Kur’an’da bize “O, Mü’min­lere son de­rece şef­katli ve rah­met­li­dir.”,1 ifa­de­siyle ta­nı­tı­lan Rah­met Pey­gam­beri, söz ve dav­ra­nış­la­rıyla ger­çek­ten şe­refli as­ha­bına sevgi ve rah­meti yudum yudum içir­miş, müs­tesna ah­lâ­kıyla, eşsiz aile ha­ya­tıyla ve nezih hayat tar­zıyla bizim için rah­met dolu bir hayat mo­deli ser­gi­le­miş­tir. Ken­di­sine zul­me­den, savaş açan, öl­dürme planı yapan Mek­ke­li­leri af­fet­miş­tir.

İslâm Ai­lesi, “sevgi” ve “rah­met” üze­rine ku­ru­lu­dur. Ana-baba ve ço­cuk­ları ara­sında en büyük ir­ti­bat, sevgi ve rah­met ir­ti­ba­tı­dır. Kur’an, “(Eş­le­ri­nizle ve ço­cuk­la­rı­nızla ) Ara­nızda sev­giyi ve rah­meti var eden O’dur. (Allah’tır)”,2 der­ken; İslâm Ai­lesi’nin bu iki temel di­na­mik üze­rine ku­rul­du­ğuna dik­kat çek­mek­te­dir. İslâm ai­lesi, sevgi ve rah­met yu­vası, şef­kat ve mer­ha­met der­yası ol­ma­lı­dır. Müs­lü­man, ilk sevgi ve şef­kat der­sini ana-ba­ba­sın­dan ve ai­le­sin­den alır. Müs­lü­man, Allah’ın Ki­ta­bını okur­ken ilahî rah­met me­sa­jını yu­dum­lar. Yüce Pey­gam­be­ri­nin ha­ya­tını okur­ken gönlü ne­bevî rah­metle dolar.

İslâm Top­lumu, sos­yal ada­leti ko­nu­şan değil, sos­yal ada­leti biz­zat uy­gu­la­yan rah­met top­lu­mu­dur. İslâm Top­lumu ceza top­lumu değil, af top­lu­mu­dur. Bil­gi­siz­lik top­lumu değil, Bilgi Top­lu­mu­dur.

Mü’min, “Ya Rabbi!.. Bize rah­met eyle” du­a­sıyla Cenab-ı Hak’tan rah­met diler. İn­san­lar da rah­mete muh­taç­tır, diğer var­lık­lar da… Ve­rimli top­rak da rah­mete muh­taç­tır, kurak top­rak da… Ha­yatta olan­lar da rah­mete muh­taç­tır, ölü­ler de… Mü’min, mü’min kar­de­şiyle kar­şı­laş­tı­ğında selâm ve­rir­ken; “Allah’ın se­lâmı, rah­meti ve be­re­ket­leri üze­rine olsun”, de­mi­yor mu?

Rah­met top­lu­mu­nun ida­re­ci­leri de, gayet tabiî ola­rak gö­nül­leri rah­met ve şef­katle dolu, insaf, ada­let ve hak­ka­ni­yeti baş tacı eden ida­re­ci­ler ol­ma­lı­dır­lar. Rah­met Pey­gam­beri’nin “Allah’ım!.. Halka yu­mu­şak dav­ra­nan­lara Sen de yu­mu­şak dav­ran.”,3 du­a­sını ala­bil­mek için ça­lış­ma­lı­dır Müs­lü­man yö­ne­ti­ci­ler…

Gü­nü­müz in­sanı; İslâm’ın ince ru­hunu, Efen­di­miz’in (sav.) sevgi ve rah­met dolu sün­ne­tini iyice kav­ra­dığı ve özüm­se­diği tak­dirde ha­yatı de­ği­şe­cek ve sa­a­det ça­ğında ol­duğu gibi sa­dece İslâm top­lumu değil, bütün in­san­lık Müs­lü­man’dan ve Müs­lü­man’ın ilim, ahlâk, kül­tür ve me­de­ni­ye­tin­den ya­rar­la­na­cak­tır.

O (sav.) Şefkat Peygamberiydi

Pey­gam­be­ri­miz’in (sav.) kur­duğu örnek top­lum; sevgi, şef­kat, rah­met, kar­deş­lik, hoş­görü, ada­let, hür­ri­yet ve barış top­lumu idi. O’nun ya­şa­dığı top­lumda var olan, ca­hi­liyye dö­ne­min­den kalma kin, nef­ret, ih­ti­ras, kıs­kanç­lık, in­ti­kam, kan da­vası, ırk­çı­lık, böl­ge­ci­lik gibi has­ta­lık­lar O’nun mü­ba­rek söz­leri ve örnek dav­ra­nış­la­rıyla şifa bul­muş, top­luma taze bir kan ve­ril­mişti. O’nun sık sık yap­tığı “Allah’ım.. Kalp­le­ri­miz ara­sında sı­cak­lık “ülfet” mey­dana getir. Ara­mızda ba­rışı sen temin eyle.”,4 duası kabul edil­mişti.

Pey­gam­be­ri­miz’in (sav.) kur­duğu İslâm top­lumu, Allah’a kul­luk ya­nında; Allah’ın kul­la­rına sevgi, şef­kat ve mer­ha­met etme te­mel­leri üze­rine ku­rul­muştu:

“Mü’min­ler, bir­bir­le­rini sevme, bir­bir­le­rine mer­ha­met etme ve bir­bir­le­rine şef­kat gös­terme ko­nu­sunda bir vü­cu­dun or­gan­ları gi­bi­dir­ler. Vücut or­gan­la­rın­dan biri ra­hat­sız­lık duysa di­ğer­leri uy­ku­suz­lukta ve ateşli has­ta­lıkta ona ortak olur­lar.”5

Bu ne­bevî mesaj, bir ta­raf­tan ger­çek mü­min­ler ara­sın­daki sevgi, mer­ha­met ve şef­kat ir­ti­ba­tını haber ver­mekte, diğer ta­raf­tan bunu bize bir görev ola­rak yük­le­mek­te­dir.

Bu ne­bevî tav­si­yeye göre; vücut or­gan­ları ara­sında var olan âhenk, da­ya­nışma ve iş­bir­liği gibi, İslâm top­lu­mu­nun bi­rey­leri ara­sında da aynı âhenk, da­ya­nışma ve iş­bir­liği bu­lun­ma­lı­dır. Sev­gi­miz, evi­miz­den baş­la­ya­rak çev­re­mize taşan, gi­de­rek bütün ül­keyi, bütün İslâm Dün­yası’nı hatta bütün in­san­lığı kap­la­yan bir çağ­la­yana dö­nüş­me­li­dir.

Bugün İslâm top­lumu içinde bi­le­rek veya bil­me­ye­rek ba­zı­ları ta­ra­fın­dan kin, düş­man­lık ve nifak to­hum­ları ekil­mekte, top­lum bi­rey­leri bir­bir­le­rin­den ko­pa­rıl­makta, top­lu­mun ma­nevî gücü yok edil­mek is­ten­mek­te­dir.

İçinde ya­şa­dı­ğı­mız top­lumda en çok muh­taç ol­du­ğu­muz şey sev­gi­dir. Mü­min­ler ola­rak “kar­şı­lıklı sevgi”ye her za­man­kin­den daha fazla ih­ti­ya­cı­mız var­dır. Zor gün­lerde ya­şa­nan zor­luk­ları ancak bir­bi­ri­mizi se­ve­rek, bir­bi­ri­mize yar­dımcı ola­rak, bir­bi­ri­mize güç ve­re­rek aşa­bi­li­riz.

Ger­çek mümin ol­ma­mız, içinde ya­şa­dı­ğı­mız top­lumda bu ahenk, kay­naşma, da­ya­nışma ve yar­dım­laş­mayı ger­çek­leş­tir­me­mize bağ­lı­dır. Ger­çek mümin olmak için mut­laka bir­bi­ri­mizi can­dan sev­meli, bir­bi­ri­mize saygı duy­malı, bir­bi­ri­mize her yönde des­tek ve yar­dımcı ol­ma­lı­yız.

Tarih bo­yunca biz, bu güzel tav­si­ye­lere uya­rak has­sas duy­gu­lar ve ter­te­miz ga­ye­ler ta­şı­yan müs­tesna bir top­lum kur­muş­tuk. Dün­yaya ilim ve me­de­ni­yet, ışık ve nur saç­mış­tık. Biz önce gö­nül­lerde taht kur­muş­tuk. Ger­çek an­lamda bütün ci­hana örnek ola­cak “Gönül Me­de­ni­yeti” tesis et­miş­tik.

Bugün de ya­şa­dı­ğı­mız bütün olum­suz­luk­lar­dan ve kriz­ler­den kur­tu­la­rak dün­yaya öncü ola­cak bilgi, kül­tür, tek­no­loji ve me­de­ni­yet ham­le­sini ger­çek­leş­tir­me­miz, ancak bu şef­kat dolu ne­bevî çiz­giyi ya­ka­la­makla müm­kün­dür.

….ve Bizim Görevimiz

O Şanlı Rasûl’ün yo­lunda yü­rü­yen mü’min­ler ola­rak bir­bi­ri­mizi çok se­ve­ce­ğiz. Ai­le­mizde sevgi ve şef­kati hâkim kı­la­ca­ğız. Top­lumda sevgi ve barış içe­ri­sinde huzur ve mut­lu­luğu ya­şa­ya­ca­ğız.

Biz, hiç­bir zaman bu ulvî da­vayı kin ve nef­retle ya­ya­ma­yız. Kin ve nef­retle bir adım bile iler­le­ye­me­yiz. Ağır si­tem­ler ve yı­kıcı ten­kit­lerle gönül ka­za­na­ma­yız. Biz; müf­rit, fa­na­tik ve sal­dır­gan olan­la­rın öm­rü­nün kısa ola­ca­ğına; mu­te­dil, den­geli ve pren­sipli olan­la­rın öm­rü­nün uzun ola­ca­ğına ina­nı­yo­ruz.

Önemli bir nok­tayı da ay­dın­lat­mak zo­run­da­yız: “Biz sev­gi­den-say­gı­dan söz eder­ken; bi­ri­leri acı­mak­sı­zın zulüm ve hak­sız­lık­lara devam edi­yor, bize sü­rekli kin ve nef­ret aşı­lı­yor ola­bi­lir!..”

Her­kes sü­tü­nün ge­re­ğini ye­rine ge­ti­re­cek, kendi dü­şün­ce­sini ve ka­rak­te­rini ser­gi­le­ye­cek­tir. Kin, nef­ret, in­ti­kam, kıs­kanç­lık gibi bu­la­şıcı has­ta­lık­lara ya­ka­la­nan­lar, el­bette bunu çev­re­le­rine bu­laş­tı­ra­cak­lar, kin ve kan ku­sa­cak­lar­dır.

Ama biz imanlı ve şu­urlu genç­lik ola­rak, di­nini ve ül­ke­sini gö­nül­den seven mü’min­ler ola­rak bu çeşit kış­kır­tıcı, ka­sıtlı ve pro­vo­ka­tif amaçlı oyun­lara gel­me­ye­ce­ğiz. Kin ve nef­rete, kin ve nef­retle kar­şı­lık ver­me­ye­ce­ğiz. Biz; İki Ömer’den bi­rini ka­za­na­bil­mek için, bizi öl­dür­meye gelen ki­şi­nin bizde di­ril­mesi için, kar­de­şi­mi­zin kül­le­nen ima­nını üf­le­yip alev­len­dir­mek için din kar­deş­le­ri­mize yar­dımcı ola­ca­ğız.

Gü­nü­müzde… Çe­şitli se­bep­lerle top­lum fert­leri ara­sında za­yıf­la­yan kar­deş­lik bağ­la­rını ye­ni­den güç­len­dir­me­li­yiz… Sa­a­det Çağı’ndaki İslâm Kar­deş­liği’ni ye­ni­den can­lan­dır­maya ça­lış­ma­lı­yız. Yı­kı­lan gö­nül­leri, yıp­ra­nan iliş­ki­leri onar­ma­lı­yız…

Aynı inancı pay­la­şan in­san­lar ara­sın­daki so­ğuk­luk ve kır­gın­lığı mut­laka kal­dır­ma­lı­yız. Med­ya­nın ve çev­re­nin yan­lış bil­gi­len­dir­mesi et­ki­siyle Müs­lü­man ce­ma­at­lere ve iman kar­deş­le­ri­mize karşı ser­gi­le­ye­ce­ği­miz en küçük bir sitem bile bizim için ka­yıp­tır. Biz, top­lumda huzur ve sa­a­de­tin te­meli olan “kar­şı­lıklı sevgi ve an­la­yış”ı hâkim kıl­makla gö­rev­li­yiz. Biz mu­hab­bet fe­da­i­leri ol­ma­lı­yız.

Mümin kar­deş­le­ri­miz bir yana; inanç­sız olan­lara ya da batıl inanç sa­hip­le­rine bile şef­kat ve an­la­yışla yak­la­şa­rak on­ları İslâm’a ka­zan­ma­lı­yız. On­la­rın gö­nül­le­ri­nin İslâm’la ye­şer­mesi için, on­la­rın da hi­da­yet ni­me­tine ka­vu­şa­bil­me­leri için; on­lara karşı in­san­lık gö­rev­le­ri­mizi ye­rine ge­tir­meli, Yara­dan’dan ötürü ya­ra­dı­lanı sev­me­li­yiz.

Has­ta­nın değil, mik­ro­bun düş­manı ol­malı, inanç­sız in­sana dok­to­run has­taya yak­laş­tığı gibi şef­katle yak­laş­ma­lı­yız. İnanç­sız­la­rın da Hak Yol’u bul­ma­ları için, her karış top­ra­ğın İslâm’la ye­şer­mesi için, her gön­lün İslâm’la ta­nış­ması için, kı­saca bütün dün­ya­nın Daru’l-İslâm ol­ması için; Efen­di­miz’in (sav.) kul­lan­dığı en güzel üs­lûbu, en nazik ifa­deyi, en iyi me­todu kul­lan­ma­lı­yız. Ama bu yolda yü­rür­ken; ana il­ke­le­ri­miz­den taviz ver­meyi, bi­ri­le­rine şirin gö­rün­meyi asla dü­şün­mü­yo­ruz.

Allah Ra­sûlü’nün (sav.) nezih çiz­gi­sinde yü­rü­yen sa­habe-i kiram gibi… İlim ve irşad er­babı, mü­ba­rek âlim­ler gibi… İhlâs, takva ön­der­leri, gönül ve irfan adam­ları gibi… Ab­dül­ka­dir Gey­lâ­nî­ler… Mev­lâna’lar… Yunus’lar… gibi engin bir hoş­görü ile af­fe­dici, ba­ğış­la­yıcı ve ku­cak­la­yıcı ola­lım. Gö­nül­le­rin sevgi ve şef­katle dol­ması için fe­da­kâr ve ve­fa­kâr ola­lım.

Rab­bim kal­bi­mizi sev­giyle dol­dur­sun… Gön­lü­müzü Allah sev­gi­siyle… Yüce Pey­gam­ber’inin Sev­gi­siyle… Kur’an sev­gi­siyle… Mümin kar­deş­le­ri­mi­zin sev­gi­siyle dol­dur­sun…

O, Allah’ın em­riyle Kâ­i­nat Efen­disi;

Var­lı­ğın tacı, var­lık nu­ru­nun ta ken­disi…

Müjdecim, Kurtarıcım, Efendim, Peygamberim

Sana uy­ma­yan ölçü, hayat olsa te­pe­rim!…

Sende insan ve top­lum, sende temel ve bina;

Ne ge­tir­din, gö­tür­dün, bil­dir­dinse: âmennâ!…


  1. Tevbe,9/128 ↩︎
  2. Rum, 30/21 ↩︎
  3. Ahmed b. Hanbel, Müsned: 6/62,93,257,258,260 ↩︎
  4. Ebu Davud: Salât 178 ↩︎
  5. Buharî: Edeb 27; Müslim: Birr 66; Ahmed b. Hanbel, Müsned: 4/270 ↩︎