Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Revh-⁠i Reyhan

3. Sayı · 2006/3

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Allah Zül­ce­lâl, biz­leri ken­di­sine lisan-ı hak’la şük­re­den­ler­den kabul ey­le­sin. Biz­leri Hakk li­sanı ile Habib’ine, onun âline ve as­ha­bına ezel­den ebede doğru salât ve selâm ge­ti­ren­ler­den kabul ey­le­sin.

El­ham­dü­lil­lah, Âlem­le­rin Rabbi olan Allah Teâlâ (cc.) Haz­ret­leri yine Rey­han’da bu­luş­mayı, yaz ba­ha­rında Rey­hanla baş başa kal­mayı biz­lere nasip bu­yurdu. Der­gi­mize Rey­han is­mini ve­rir­ken, Rey­han’ın say­fa­la­rında Hakk li­sa­nın­dan kendi id­ra­ki­miz kadar bir şey­ler yaz­maya ve ula­şa­bil­di­ği­miz kadar çok ki­şiye ulaş­maya niyet ettik.

Eğer biz­ler Rey­han ke­li­me­sin­den, rey­ha­nın içinde saklı olan ma­nayı an­la­yıp, o ma­na­nın bizi maddi âlem­den mana âle­mine, mana âle­min­den de mana âle­mi­nin öte­sine ge­ti­ren bir yol ol­du­ğunu kav­ra­ya­bi­lir­sek tev­hid-i ha­ki­kiye ulaş­mış olu­ruz in­şa­al­lah.

Der­gi­mize isim ver­di­ği­miz Rey­han aynı za­manda hoş ko­kusu olan, se­vil­dikçe et­rafa ko­kusu ya­yı­lan bir çi­çe­ğin de is­mi­dir. Umumî ma­nası ile hoş ko­kulu olan bütün ni­met­le­rin de is­mi­dir.

Biz­ler hoş ko­ku­suyla il­ti­fata maz­har olan rey­ha­nın hem ko­ku­sun­dan fay­da­la­nı­rız, hem de onunla göz zev­ki­mizi tat­min ede­riz. O güzel var­lı­ğın man­za­ra­sına yö­ne­len ba­kı­şı­mız ve his­set­ti­ği­miz o güzel ko­ku­lar biz­lere, on­lara bu gü­zel­lik­leri ve­reni ha­tır­la­tır.

Rey­ha­nın umumî ma­na­sına dik­ka­ti­mizi çe­ke­bi­lir­sek gö­rü­rüz ki her ni­met­ten et­rafa hoş ve de­ği­şik rey­ha­lar ya­yıl­mak­ta­dır. Rey­ha­nın ko­kusu, gülün ko­kusu, pişen etin ko­kusu… Dü­şü­nen in­san­lar bu ko­ku­lara yö­ne­lir. On­lar­dan ya­yı­lan rey­ha­lar o güzel ni­met­le­rin güzel el­çi­le­ri­dir­ler.

His­set­ti­ği­miz son­suz rey­ha­lar, gör­dü­ğü­müz sa­yı­sız ni­met­ler ve on­la­rın gö­zü­müzü ve his­le­ri­mizi bık­tır­ma­yan man­za­ra­la­rın­dan olu­şan o güzel el­çi­ler, biz­leri daima neşe ve hu­zura yö­nel­tir.

Et­ra­fı­mızı saran bu sa­yı­sız rey­ha­lar­dan bütün in­san­lar aynı şe­kilde fay­da­la­na­maz­lar mu­hak­kak. Ki­misi koku duy­gu­sunu kay­bet­tiği için hiç­bir şey his­set­mez. Ki­misi de hasta ol­duğu için o güzel rey­ha­dan mah­rum kalır. Do­la­yı­sıyla her insan bu güzel reyha ve man­za­ra­lar­dan aynı se­vi­yede fay­da­la­na­maz.

Mev­zuyu hu­lasa etmek is­ter­sek, de­ği­şik ko­ku­lara sahip olan ni­met­le­rin asıl rey­ha­ları bir­dir. O da on­lar­dan et­rafa ya­yı­lan tev­hid inan­cı­nın rey­ha­sı­dır. Bu rey­ha­dan her­kes ka­bi­li­ye­tine göre et­ki­le­ne­rek ka­bi­li­ye­tine lâyık olan rey­hayı seçer.

Bütün rey­ha­la­rın aslı bir ol­duğu için bu rey­ha­ları tem­si­len biz de Rey­han’ı seç­tik.

Rey­han, rey­ha­sını te­nef­füs edip güzel man­za­ra­sına ba­kan­lara hâl li­sanı ile “Bana bakma, beni ter­biye edip bu güzel rey­haya bü­rün­dü­ren Âlem­le­rin Rab­bine bak. Bütün ni­met­leri ter­biye edip on­lara sahip ol­duğu özel­lik­leri bah­şey­le­yene bak!” der.

Gül­le­rin sa­dece et­rafa ya­yı­lan güzel ko­ku­la­rını te­nef­füs edip gü­zel­lik­le­rini gö­re­me­yen bül­bül­le­rin önün­deki per­de­ler kal­dı­rı­lınca o güzel gül bah­çe­sine ka­vu­şan bül­bül­le­rin te­ren­nümü daha de­ği­şik olur. Zira bül­bül­ler güle ve gülün rey­ha­sına âşık­tır. Onunla vus­lata ermek için fer­yad-ü figan eder­ler.

Gül­ler ve et­ra­fı­mızı saran bütün güzel rey­ha­lar Rasûl-i Ekrem (sav.) Efen­di­miz’in nu­ru­nun te­rin­den ya­ra­tıl­mış­tır. Güzel ko­ku­ları tem­sil eden rey­han­lar biz­lere bir ta­raf­tan maddi ih­ti­yaç­la­rı­mızı temin ede­bi­le­ce­ği­miz var­lık­ları işa­ret eder­ken diğer ta­raf­tan da aslî gö­rev­leri olan tev­hid yo­lunu işa­ret eder­ler.

Do­la­yı­sıyla di­ye­bi­li­riz ki; eşya da bir şek­liyle mür­şit­tir. Eşya, in­san­lara ma­na­dan mad­deye, mad­de­den de ma­naya giden yolu gös­te­rir. Biz­ler de biraz ehl-i hâl olup, on­la­rın hâl­le­rin­den ya­yı­lan o güzel rey­han­la­rın ifade et­tiği ma­na­ları biraz daha ih­lâslı bir şe­kilde dü­şü­nür­sek; bütün rey­ha­la­rın, içi ve dışı nur-u mübin yani apa­çık bir nur olan Ahmed-i Mah­mud-u Mu­ham­med Mus­tafa’yı (sav.) ha­tır­la­tan rey­han­la­rın ar­ka­sında kal­dı­ğını gö­rü­rüz. O’nun (sav.) ba­tı­nında olan rey­ha­nın bütün ra­yi­ha­lara tesir et­ti­ğini kav­ra­yınca, diğer var­lık­la­rın ko­ku­la­rını tem­sil eden rey­ha­nın da rey­hası bütün var­lık­lar gibi ar­kada kalır. O mü­ba­rek rey­ha­dan bes­le­nen rey­ha­nın ko­kusu, onu te­nef­füs et­meye muk­te­dir olan in­san­lara ula­şır ve o reyha ile ki­şi­ler hayat bulur.

Rasûl-i Ekrem (sav.) Efen­di­miz’in ma­nevi rey­ha­sını almak, ki­şi­nin Ra­sû­lul­lah’a (sav.) olan mu­hab­beti se­vi­ye­sin­de­dir. Mu­hab­bet ise ki­şiyi bu duy­gu­nun yo­ğun­luğu kadar karşı ta­rafa bağ­lar. Bun­dan do­layı bir insan sev­di­ğine bak­tığı gibi başka bi­ri­sine ba­ka­maz. Onun rey­hası gibi bir başka rey­ha­dan hoş­la­na­maz. Sev­me­diği bir ki­şi­den ya­yı­lan güzel bir reyha dahi ona hoş gel­mez.

İn­san­daki duygu kuv­vet­leri, mu­hab­bet mik­ta­rınca ar­ta­rak ge­niş­ler. Buna duy­gu­larda keşif denir. Ki­şi­nin mu­hab­beti ar­tınca, uzak­taki dost­ları ha­ya­line girer. Onlar adeta onunla karşı kar­şıya gelir ve soh­bet eder­ler. O vakit sev­diği ki­şi­ler­den ya­yı­lan o güzel rey­ha­ları çok uzak­lar­dan bile his­se­der­ler. Kur’an-ı Kerim’de Hz. Yakup’un (as.) “…ina­nın ben Yusuf’un ko­ku­sunu alı­yo­rum!”1 bu­yu­ra­rak çok uzak­lar­dan Hz. Yusuf’un (as.) rey­ha­sını al­dı­ğını ikrar edi­yordu. Mu­hab­bet ona Hz. Yusuf’un (as.) rey­ha­sını ge­ti­ri­yordu. Reyha ise onu Hz. Yusuf’a (as.) ka­vuş­maya ge­ti­ri­yordu.

Rasûl-i Ekrem (sav.) Efen­di­miz bir gün hane-i sa­a­de­tine ge­lince; ken­di­sini gör­mek için Yemen’den kal­kıp gelen fakat an­ne­sine ver­diği söze itaat ede­rek evde ol­ma­dığı için ken­di­siyle gö­rü­şe­me­den tek­rar Yemen’e dönen Vey­sel Ka­rani Haz­ret­le­ri­nin ko­ku­sunu alır.

Demek olu­yor ki âşık ile maşuk ara­sın­daki mu­hab­bet ta­mam­la­nınca ne kadar uzakta olursa ol­sun­lar bir­bir­le­ri­nin rey­ha­sını te­nef­füs ede­rek hu­zurlu bir hayat ya­şar­lar.

Ebu Hasan Har­kani Haz­ret­le­ri­nin mu­hab­bet rey­ha­ları sa­ye­sinde Ebu Ye­zidi Bis­tami Haz­ret­le­ri­nin ka­bir­le­rini bul­du­ğunu, Ak­şem­sed­din Haz­ret­le­ri­nin de Ebu Eyyub el-En­sarî Haz­ret­le­ri­nin kab­rini aynı mu­hab­bet rey­ha­la­rıyla bul­du­ğunu bil­mek­te­yiz.

Dünya mu­hab­be­tiyle kalp­leri dolu olan­la­rın bun­ları id­rak­leri müm­kün olmaz.

Bu gi­bi­ler dal­dık­ları gaf­let­ten uyan­mak için hay­van­lar âle­mini dü­şün­sün­ler. On­la­rın en küçük tem­sil­ci­le­rin­den biri olan arı­lara bak­sın­lar. Arı­lar, gör­me­yen gö­ze­riyle sa­dece ko­kuya yö­ne­le­rek uzak me­sa­fe­lere gidip ken­di­le­rine vah­ye­di­len va­zi­fe­le­rini ta­mam­la­mak için tek­rar ko­van­la­rına dö­ner­ler. Bun­la­rın bu dav­ra­nış­ları da mu­hab­bet­le­ri­nin bir işa­re­ti­dir.

Ama iğ­renç ko­ku­lar içe­ri­sinde uzun müd­det ya­şa­mış ve bu hu­susta ıs­rarcı olan bir in­sanı güzel ko­kulu bir bah­çeye ge­ti­rir­se­niz o güzel ko­ku­lar onun için hiç­bir mana ifade etmez. Ak­sine o ha­vayı te­nef­füs emek­ten ra­hat­sız olur.

Bütün bun­lar­dan an­la­şı­lı­yor ki mu­hab­bet­ten his­sesi ol­ma­yan­lar adeta ruh­suz bir ceset gi­bi­dir. Bu gi­bi­lere bir şey an­lat­maya ça­lış­mak za­manı boşa sarf et­mek­ten başka bir şey ifade etmez.

Haz­reti Fa­tıma (r.anha)’nın ba­bası olan, âlem­lere rah­met ola­rak gön­de­ri­len Ahmed-i Mah­mud-u Mu­ham­med Mus­tafa’ya (sav.) âşık ola­bi­len­ler için de mu­hab­be­tin öne­mini ifade et­ti­ği­miz bu söz­ler bir şey ifade etmez. Çünkü onlar, söz­den hâle geç­miş­ler­dir. On­la­rın hal­leri söz­leri, söz­leri de hal­leri ol­muş­tur.

Bun­dan do­layı Hz. Fa­tıma (r.anha)’nın sev­gili ba­ba­ları baki âleme ir­ti­hal edince:

“Benim üze­rime dö­kü­len mu­si­bet­ler gün­düz­le­rin ba­şına dö­kül­seydi gün­düz­ler gece ol­durdu, artık benim halim nice olur.” diye te­ren­nüm ede­rek ağ­lardı.

Üs­tüne Hz. Ahmed-i Mah­mud-u Mu­ham­med Mus­tafa’nın (sav.) yat­tığı top­ra­ğın rey­hası sinen bir kimse asır­lar boyu ya­şasa, onun için ondan daha güzel bir reyha dü­şü­nü­le­mez.

Der­gi­mi­zin bir ön­ceki sa­yı­sın­daki ya­zı­mı­zın so­nunda, Vakıa Sü­re­si­nin 88 ve 89. ayet­le­rin­den yola çı­ka­rak “Revh-u Rey­han” ı an­la­ta­ca­ğız de­miş­tik.

Bu “Revh-u Rey­han” sö­züne dik­katle ba­ka­rak, bizi ona ka­vuş­tu­ra­cak ha­ki­kat­leri oku­maya ve din­le­meye devam ede­lim.

Eğer fani olan bu dün­yaya gö­zünü ka­pa­yan insan mu­kar­re­bin­ler­den ise; onun için her türlü ra­hat­lık ve sı­nır­sız sa­yıda güzel ko­ku­lar­dan mey­dana gelen bir tev­hid-i rey­han var­dır. Ra­hat­sız edici ko­ku­lar­dan arın­mış, sa­ra­rıp sol­ma­yan, et­rafa ya­yı­lan rey­ha­la­rıyla in­san­ları ken­di­sine cez­be­den cen­net ni­met­le­rin­den do­layı naîm is­miyle isim­len­miş cen­net­ler var­dır.

Eğer biz­ler, o rey­ha­lara, o ni­met­lere ve Cen­net-i Naîm is­miyle isim­len­miş cen­net­lere âşık isek, cen­net gül­le­ri­nin ve ni­met­le­ri­nin rey­ha­sını dünya ha­ya­tında te­nef­füs etmek is­ti­yor­sak: Allah Teâlâ’nın (cc.) sev­dik­le­ri­nin rey­ha­la­rın­dan fay­da­lan­ma­nın gay­reti içe­ri­sinde ol­ma­lı­yız.

Rasûl-i Ekrem (sav.) Efen­di­miz’in “Bana Yemen ta­ra­fın­dan Vey­sel Ka­rani’nin rey­hası ge­li­yor.” bu­yur­duğu gibi, güzel ko­ku­la­rın tem­sil­cisi ola­rak siz­lere an­lat­makta ol­du­ğu­muz Rey­han da siz­lere Naîm Cen­ne­tin­de­ki­leri, Allah Teâlâ’nın (cc.) sev­dik­le­rini ve güzel ko­ku­lar saçan son­suz ni­met­le­rini ha­tır­la­tır.

Böy­le­likle yok ol­maya ve çü­rü­meye mah­kûm olan fâni ni­met­lere talip ol­mak­tan vaz­ge­çip, yok ol­ma­yan çü­rü­me­yen baki ni­met­leri ve o ni­met­le­rin içe­ri­sinde ya­şa­yan, Allah Teâlâ (cc.) Haz­ret­le­ri­nin dost­la­rını se­ve­riz. Kal­bi­mizi on­la­rın sev­gi­siyle dol­du­rup Rasûl-i Ekrem (sav.) Efen­di­miz ’in “İnsan sev­dik­le­riyle haş­re­di­lir.” müj­de­sine nail olu­ruz. İn­şal­lah o zaman mana âle­mine misal olan rü­ya­la­rı­mızda dahi fâni dost­larla değil de baki dost­larla ya­şa­rız. Fâni ni­met­lerle değil de baki ni­met­lerle vakit ge­çi­ri­riz. Böy­le­likle Allah Teâlâ (cc.) Haz­ret­leri biz­lere fâni ko­ku­ları olan rey­han­larla değil de baki ko­ku­ları olan rey­han­larla bu­luşma şe­re­fini ihsan eder.

Rey­han lisân-ı ha­liyle der ki:

Bu­rada ka­vuş­mak yok.

Ve devam eder:

Ey ezel­den ebede doğru yol­cu­luğa çıkan insan, ya­ra­tı­lış ga­yene ulaş­mak ve vaad edi­len büyük mü­kâ­fat­lara ka­vuş­mak is­ti­yor­san tev­hide gel tev­hide.

Bu cen­net­leri ya­ra­tan, orada mut­taki kul­ları için sa­yı­sız ni­met­leri ha­zır­la­yan, o ni­met­ler­den siz­lere envai çeşit rey­ha­lar sunan, ben­zer­siz man­za­ra­la­rıyla siz­leri ne­şe­len­di­ren, on­lara ce­ma­lin­den cemal ihsan eden, iz­ze­tiyle izzet ka­zan­dı­ran tek var­lığa itaat edin.

Yol gös­te­ren­lere bakma, on­ları önünde perde ola­rak görme. Seni neye davet et­tik­le­rine ve kime gö­tür­dük­le­rine bak.

Çünkü O’nun in­dinde bütün var­lık­lar bir­dir.

Artık durma ilerle, seni Rab­bin­den uzak­laş­tı­ran önün­deki per­de­leri birer birer aşa­rak mu­kar­ra­bin­ler di­ya­rına gir ki sende de “Lâ ilâhe il­lal­lah’ın sırrı zuhur etsin.

O zaman O’na âşık olan ve O’nu se­ven­le­rin bu­lun­duğu mu­kar­ra­bin­ler âle­mine açı­lan yolu bu­lur­sun. O yolun nu­ruyla ay­dın­la­nan yolda iler­ler­sin.

Geçen sa­yı­daki ya­zı­mı­zın so­nunda “Revh-u Rey­han” aye­tin­deki ni­met­lere ka­vuş­maya Rey­han’ın bize yol gös­ter­di­ğini yaz­mış­tık. Bunu kı­saca şöyle ifade ede­bi­li­riz.

Her şey ma­na­dan mad­deye, sonra da mad­de­den ma­naya dön­mek­te­dir. Rey­han mad­desi ile maddi rey­ha­ları, ni­met­leri ve fani var­lık­ları da biz­lere ta­nıt­mak­ta­dır. Biz­lere fani ni­met­ler­den baki ni­met­lere geçen yolu gös­ter­mek­te­dir. Bu yolu gös­ter­mekle kal­maz o ni­met­le­rin en üstün ve en de­ğer­li­sine ka­vu­şun­caya kadar bize yol gös­ter­meye devam et­mek­te­dir.

En üstün ve de­ğerli ni­met­ten kas­tı­mız “mu­kar­ra­bin” ola­rak va­sıf­lan­mış olan­la­rın ni­met­len­di­ril­dik­leri em­sal­siz ni­met­ler­dir. Allah Teâlâ (cc.) Haz­ret­leri bu ni­met­lere “revh” is­mini ver­miş­tir. Yani onlar için en üstün ve de­ğerli nimet can­la­rın­dan çok sev­dik­leri Rabb­le­rine ka­vuş­mak­tır. Çünkü âşık ma­şu­kuna ka­vuş­mak için yola çı­kınca ne kadar güzel yer­lerde ko­nak­lasa ne kadar de­ği­şik ih­san­lara mu­ha­tap olsa; o vus­lata ka­vuş­ma­dıkça rahat ede­mez. O yola gi­re­nin ra­hat­lığı ancak ma­şu­kuna ka­vu­şup vus­lata er­me­siyle tamam olur.

Mu­kar­ra­bin­ler Rabb­le­rine ka­vu­şunca, ruh­ları da ra­hata ka­vu­şur. Dünya ha­ya­tına mey­le­den­le­rin dünya ha­ya­tın­daki dost­la­rına ka­vu­şunca rahat et­me­leri gibi… İşte bu dost­la­rın ka­vuş­ma­sına “revh” denir. Yani ger­çek huzur ve zevk.

Dünya ha­ya­tında da ger­çek dost­lar bir­bir­le­rine ka­vu­şunca her ne kadar rahat et­se­ler de; ka­vuş­tuk­ları bir mah­lûk olup, eninde so­nunda ay­rıl­maya mah­kûm­dur­lar. Bütün bun­ları dü­şü­nür­sek dünya ha­ya­tı­nın ra­hat­lık­ları fani olup bir gün sona erer. Ama Allah Teâlâ (cc.) dost­luğa eren kul­lar O’nun dı­şın­da­ki­lerle dost olan­lar asla böyle bir hu­zura ka­vuş­ma­mış­tır­lar ve ka­vu­şa­ma­ya­cak­lar­dır.

Allah Teâlâ’nın (cc.) “Rey­han” de­diği ona ka­vu­şan­la­rın o anda du­ya­cak­ları güven ve ra­hat­lık­tır. Bu ger­çek ra­hat­lık­tır. Allah Teâlâ (cc.) Ken­di­sine ka­vu­şan kul­la­rına “Siz­den ebe­di­yen ra­zı­yım. Size bir daha gazap et­me­ye­ce­ğim.” bu­yur­duğu vakit, kul ra­hat­lı­ğın son­suz ola­rak baş­la­dı­ğını anlar. O zaman ger­çek ra­hat­lığa yani rey­hana ka­vuş­muş olur.

Böy­le­likle fani rey­han olan dünya ni­met­leri kulu baki rey­han olan ni­met­lere ka­vuş­tur­muş olur. Artık fani sa­ray­lar ar­kaya atıl­mış­tır. Naîm isimli cen­net­lerde ebedi ola­rak ya­şa­ya­ca­ğına ina­nınca rey­ha­nın onu ka­vuş­tur­muş ol­duğu ni­met­leri ve ger­çek Dos­tunu dü­şün­meye baş­lar. Bir anda bun­ları ger­çek ha­ya­tında görür gibi olur. İnan­cını bu mer­te­beye çı­ka­rıp o hal­leri görür gibi ol­duk­tan sonra tek­rar dünya ha­ya­tına ba­karsa bu âlem hiç­bir şe­yiyle onu al­da­tıp Hakk’a giden yol­dan çe­vi­rip ken­di­sine hiz­metçi kı­la­maz.

Kul o vakit anlar ve bilir ki; fani âlem­deki bu ni­met­leri verip o baki olan ni­met­lere ka­vuş­mayı, fani olan dost­ları terk edip, baki olan ger­çek dost­luk­lar kur­mayı her şeye ter­cih eder.

İlim yol­cu­lu­ğunu ta­mam­la­yan­lar iba­det yol­cu­lu­ğuna baş­lar­lar. Ve yük­sek de­re­ce­leri elde etmek için nefis ve şey­tanla mü­ca­de­leye ve bu yolda iler­le­yen­lerle ke­male erme ya­rı­şına baş­lar­lar.

Allah Zül­ce­lâl (cc.), ön­ce­likle Ken­di­sine ka­vu­şa­ca­ğı­mız yol­ları öğ­re­nip sonra da o yol­larda hızla iler­le­ye­rek ihsan bu­yur­duğu ni­met­lerle ke­male er­meyi nasip bu­yur­sun.

Rey­han biz­leri Allah’a ka­vuş­tu­ran sa­yısı belli ol­ma­yan eş­ya­lar­dan bi­ri­si­dir. Onun gös­ter­diği yolu dü­şü­nünce, diğer eş­ya­lar­dan da biz­leri Allah Teâlâ’ya ka­vuş­tu­ra­cak yo­ları da öğ­re­ni­riz. Bun­dan do­layı “Allah Teâlâ’ya (cc.) giden yol­lar son­suz­dur.” buy­rul­muş­tur.

Söz­le­ri­mizi, Yunus’un aşa­ğıda zik­ret­ti­ği­miz mıs­ra­la­rına dik­kat ede­cek olur­sak, daha iyi kav­ra­rız.

Yunus (k.s) der ki:

“Mülki be­ka­dan gel­mi­şem

Fani dün­yayı ney­le­rem

Ben dost ce­ma­lin gör­mi­şem

Huri ci­nanı ney­le­rem

Ben dost ko­ku­sunu al­mi­şem

Misk u hı­tamı ney­le­rem”

Bu söz­leri yu­ka­rı­daki ifa­de­lerle kar­şı­laş­tı­rır­sa­nız seyr-i ilal­lah de­ni­len Allah (cc.) yol­cu­lu­ğuna fe­na­dan be­kaya doğru baş­la­mış olur­su­nuz.

Selam Allah yol­cu­lu­ğuna baş­la­yan­lara ve Ra­sûlü’ ne (sav.) tabi olan­lara olsun.

  1. Yusuf, 12/94 ↩︎