Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Söyleşi

Kanunu Bilmemek Mazeret Sayılmaz

Söyleşi:

Söyleşiyi yapan: Ahmet Çinar, Mahmut Emre Arslan

52. Sayı · 2018/2

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Helal – haram ne demek? İbadetlerimizde günlük yaşantımızda bunları bilmenin faydalarından ve bilmemenin zararlarından bahsederek önemini anlatır mısınız?

El­ham­dü­lil­lah, biz­ler birer mü’miniz. Mü’minin baş­vu­ra­cağı kay­nak, Kur’ân-ı Kerîm ve hadîs-i şe­rîf­tir. Hadîs-i şe­rîfe göre sa­hâbe ve müc­te­hid efen­di­le­ri­mi­zin icmâı. İcmâ yoksa kıyas. Mü’min bun­lara ba­ka­cak, bun­larda olana uya­cak. Müs­lü­man bu de­mek­tir; Allah’ın, pey­gam­ber­le­rin em­rine, bah­set­ti­ği­miz icmâa tes­lim olan adam de­mek­tir. Müs­lü­man ke­li­mesi tes­lim ke­li­mesi ile aynı kök­ten, s-l-m kö­kün­den, ge­li­yor. Allah’ın emir­leri, Allah’ın rı­za­sını ka­zan­dı­ra­cak iş­ler­dir. İn­sanı asl-ı hü­vi­ye­tine uygun ya­şa­ta­cak, ebedî mut­lu­luğa eriş­ti­re­cek şey­ler­dir.

Allah, in­sanı ha­li­fesi ola­rak ya­rat­mış, yer­yü­züne im­ti­han için gön­der­miş; ba­ka­lım iyi mi, kötü mü, nasıl ha­re­ket ede­cek diye. On­lara Kur’ân-ı Kerîm’inde, bun­ları yap, bun­ları yapma, demiş. Yap de­dik­leri, he­lal­dir, yapma de­dik­leri de ha­ram­dır, gü­nah­tır.

Biz­le­rin en büyük he­defi; Allah’ın ya­nında sev­gili bir kul olmak, Onun rı­za­sına ka­vuş­mak, rı­za­sı­nın yeri olan cen­nete ka­vuş­mak­tır. Günah iş­le­yen biri işte bun­ları kay­be­der. İn­kârcı de­ğilse, tevbe de et­me­mişse ce­za­sını gü­nahı kadar çeker. Gü­nü­müzde ka­nun­ları çiğ­ne­yen kim­se­ler için nasıl, para, hapis, mü­eb­bet… gibi ka­deme ka­deme ce­za­lar varsa İslam’da da gü­nah­lar için, Allah’ın ka­nun­la­rını çiğ­ne­yen­ler için muh­te­lif ce­za­lar var­dır. Me­sela, Allah’a inan­mak emir­dir. Bu emre uy­ma­mak kü­für­dür. Küfür, in­sanı iman­dan çı­ka­rır, ebedî azaba müs­ta­hak kılar.

Allah Teâlâ’nın, yap, de­dik­leri he­lal­dir. Bun­ları ya­par­sak dün­yada da mutlu olu­yo­ruz, ahi­rette de ebe­di­yen mutlu olu­yo­ruz. Yapma de­dik­le­rini yap­mak günah, bun­ları ya­par­sak gü­nah­la­rın çe­şit­le­rine göre, me­sela, Allah mu­ha­faza, küfre düş­müşse biri ebe­di­yen kay­be­di­yor. İnkâr et­me­miş ama tem­bel­lik et­miş­sek nef­si­mize yahut kötü in­san­lara uy­muş­sak ve öl­me­den önce tevbe et­me­miş­sek ce­za­sını çe­ki­yo­ruz yine. Me­sela, Allah’ın emir­le­rine uymuş, Allah’ın em­ret­tiği şe­kilde güzel bir dünya ha­yatı ge­çir­miş, im­ti­hanı ka­zan­mış kim­se­ler cen­nette bir­le­şe­cek­ler, kol­tuk­la­rına otu­ra­cak­lar, ko­nu­şa­cak­lar. Onlar böyle soh­bet eder­ken Allah, ce­hen­nemi gös­te­re­cek bu kim­se­lere ve onlar ce­hen­neme ba­ka­cak­lar ki ada­mın bir ta­nesi ce­hen­nemde ya­nı­yor. “Sen iyi adam­dın, sen­den kö­tü­lük gör­me­dik, sen niye oraya düş­tün? diye so­ra­cak­lar O da “Biz namaz kıl­mı­yor­duk.” diye cevap ve­re­cek. Kur’ân-ı Kerîm’de ge­çi­yor bu. Namaz baraj so­ru­su­dur yani. İn­san­la­rın ilk sor­guya çe­ki­le­ceği madde, na­maz­dır. Bu sor­guyu geç­ti­ği­miz zaman işi­miz kolay.

Bun­lar için he­lali-ha­ramı bi­le­cek­si­niz. Bunun için de Kur’ân bi­le­cek­si­niz, hadîs bi­le­cek­si­niz. Kur’ân, hadîs bil­mez­se­niz, sa­hâbe de de­ğil­si­niz, İmam A‘zâm, İmam Şâfî gibi imam­la­rın de­dik­le­rini bi­le­cek­si­niz. Kur’ân-ı Kerîm’de âyet-i ke­rîme var; “Bil­me­dik­le­ri­nizi ehl-i zikir âlim­lere so­ru­nuz.” Ya­hudi âlime değil. Benim dok­tora tez hocam, Tay­yip Okiç, di­yordu ki; “Bugün için dün­yada en büyük İslam âlimi Ma­sin­yon’dur.” Ma­sin­yon, Ya­hudi bir pro­fe­sör­dür. İşte me­sela, ona değil, ehl-i zikir âlime so­ra­cak­sı­nız. Bil­di­ğini ha­ya­tına tat­bik ede­cek, inan­dı­ğını ya­şa­ya­cak; na­mazlı, ab­destli, oruçlu… Böyle âlim­lere so­ra­ca­ğız, bun­lar­dan öğ­re­ne­ce­ğiz helal mi haram mı diye. Yani her­kes, mü­fes­sir ola­maz, İmam A‘zâm olup fetva ve­re­mez… Her­kes böyle olmak zo­runda da değil; bize terzi de lazım, ber­ber de lazım, tek­nik adam da lazım… Bun­ları bil­mez­sek he­lali, ha­ramı nasıl ya­pa­ca­ğız? İyi ya­pa­lım der­ken bo­şuna kürek çek­miş olu­ruz. He­lali ha­ramı da böyle öğ­re­ne­ce­ğiz, bun­ları bi­lir­sek ken­di­mizi ko­ru­ya­bi­li­riz, bil­mez­sek ken­di­mizi ko­ru­ya­ma­yız.

Muhterem hocam, peki, bilmeyen affedilir mi, bilmemek mazeret sayılır mı?

Hayır, bu­günkü ka­nun­larda bile ka­nunu bil­me­mek ma­ze­ret sa­yıl­maz. Ka­nunu bil­me­mek ma­ze­ret sa­yıl­saydı hiç kim­seye ceza ve­re­mez­din, her­kes, bil­mi­yor­dum hâkim bey, der kur­tu­lurdu. Hâlâ hukuk ku­ra­lı­dır bütün dünya ka­nun­la­rında; ka­nunu bil­me­mek ma­ze­ret sa­yıl­maz, bi­le­ce­ğiz, her­kes bi­le­mez, bi­len­lere so­ra­ca­ğız. Bi­le­ce­ğiz, o bil­gi­le­ri­mize göre ha­re­ket ede­ce­ğiz. Aksi halde yap­tık­la­rı­mı­zın he­sa­bını ve­re­ce­ğiz mut­laka her şey­den. Zerre kadar bir şey içsek he­sa­bını ve­re­ce­ğiz; zerre kadar kö­tü­lük, iyi­lik yap­sak onun he­sa­bını ve­re­ce­ğiz, kar­şı­lı­ğını bu­la­ca­ğız, değil mi? Kur’ân’da, açıkça beyan edi­li­yor. Bunu bil­mez­sek bo­şuna kürek çe­ke­riz. Her şeyin bir ku­ralı var, pren­sibi var, hükmü var. Me­sela, na­ma­zın ku­ral­ları var­dır, 12 tane farzı var. Bun­ları bil­mez­si­niz, bo­şuna yatıp yu­var­la­nır­sı­nız. Ma­a­le­sef şim­diki in­san­lar böyle; va­iz­ler de hiç bilgi ver­mi­yor­lar. “Kar­deş olun, temiz olun, bir­lik olun, bir­bi­ri­nizi sevin…” bütün va­az­lar böyle yıl­lar­dır, olay çık­ma­sın diye Di­ya­net böyle em­re­di­yor. Böyle olunca da adam ca­miye ge­li­yor ama namaz kıl­mayı bil­mi­yor. Me­sela, secde etmek na­ma­zın rü­kûn­la­rın­dan, farz­la­rın­dan­dır; secde yoksa namaz yok, secde-i sehiv yap­sa­nız bile namaz olmaz. Ben gö­rü­yo­rum; cu­maya ge­li­yor adam, ayak­la­rı­nın ter­sini ko­yu­yor secde et­tiği zaman. Hâl­buki ayak­la­rı­nın ucu yere değ­me­dikçe secde olmaz. Bunu bil­me­dikçe bo­şuna Cuma kı­lı­yor, beş vakit na­ma­zını böyle kı­lı­yorsa bo­şuna beş vakit namaz kı­lı­yor, kabul değil ki, ku­ralı bu. Me­sela, ab­dest alır­ken dir­sek yı­kan­mak zo­runda; dir­sek kuru ka­lırsa ab­desti yok. Ha­des­ten ta­ha­ret na­ma­zın şartı, o yoksa na­mazı yok. Ol­ma­yınca bo­şuna yatıp yu­var­la­nır; yani bil­mez­se­niz bo­şuna kürek çe­ker­si­niz, eli­nize bir şey geç­mez. Onun için mut­laka he­lali, ha­ramı bil­me­li­yiz. Bil­me­li­yiz, he­lali is­te­me­li­yiz; ha­ramı bil­me­li­yiz ondan uzak dur­ma­lı­yız. Başka türlü he­defe ula­şa­ma­yız.

Bu hedefe ulaşmak için mezheplerin yerini nasıl değerlendirebiliriz hocam?

Dedim ya; bil­mi­yor­sa­nız, bi­len­lere sorun. Bilen kim; işte İmam A‘zâm, İmam Şâfiî, İmam Mâlik, İmam Ahmed… Bun­lar 4 tane de­ğil­miş, 29 ta­ney­miş, ama Allah dör­düne yol ver­miş, di­ğer­leri unu­tul­muş git­miş. Yani her­kes, “Ben imam ola­ca­ğım.” diye or­taya çıksa da kal­mı­yor. Me­sela İbn Tey­miye de süper, dâhî bir imam, büyük âlim. 31 cilt­lik ki­tabı var, Mec­mûu’l-Fe­tâvâ, hep­sini oku­dum, müt­hiş bir adam, ama kimse pe­şin­den git­mi­yor. Bu, Allah’ın bir lütfu. İmam A‘zâm, “Ben mez­hep ku­ru­yo­rum, pe­şim­den gelin.” de­me­miş, hiç rek­lam ver­me­miş te­le­viz­yona. Ama oku­yor­sun, “Allah!” di­yor­sun, ne güzel çöz­müş me­se­leyi. Me­sela ben dok­tor ola­cak­ken hocam, Ata­türk Dü­şünce Der­neği baş­ka­nıydı, süper Ata­türkçü, hiç namaz kıl­maz, her gün içer, hiç ca­miye git­mez. Ça­lış­tı­ğı­mız konu, İslâm ceza hu­ku­kunda in­sanî esas­lar. El kes­mek in­sa­nî­dir, kısas in­sa­nî­dir… bunu ispat ede­ce­ğim. Hâl­buki her­kes ne diyor, ilkel, ip­ti­dai. “Ben Müs­lü­ma­nım, bunu ispat ede­ce­ğim.” dedim. Ha­zır­la­dık­tan sonra bir baktı göz­leri açıldı ada­mın, sonra dedi ki, “Nasıl olsa bir şey bu­la­maz, ken­disi bı­ra­kır diye dü­şün­müş­tüm. Ben inan­mı­yor­dum ki İslam hu­ku­kuna. İmam-ı Azam de­di­ğin mu­az­zam bir adam; ba­tı­dan bin sene önce bul­muş, keş­fet­miş bu bütün in­sanî esas­ları…” Adam hay­ran oldu, 180 de­rece de­ğişti.

İşte so­ra­ca­ğız, biz bi­le­me­yiz ki. Bo­yun­dan büyük laf eden­ler bir okusa İmamı A‘zam’ı onlar da hay­ran ola­cak Ona. Bi­risi diyor ki İmam A‘zâm’ı kas­te­de­rek, “Ben or­ta­çağ ki­tap­la­rını oku­mam, zaman öl­dür­mem.” Oku­ma­yınca bil­mi­yor, okusa hay­ran ola­cak. “Ben dil bi­li­yo­rum. Bil­gi­sa­yar ça­ğın­da­yım, tık di­yor­sun tüm bil­gi­ler eline ge­li­yor.” diyor bir ha­vaya gi­ri­yor, kendi ka­pa­si­te­sine göre çöz­meye ça­lı­şı­yor me­se­le­leri. Hâl­buki İmam A‘zâm onu 1000 sene önce çok daha güzel çöz­müş, onu bir görse göz­ler açı­la­cak, ama in­ce­le­mi­yor, oku­mu­yor, oku­ma­dığı için de böyle bo­şuna at koş­tu­ru­yor.

Muhterem hocam, helal haramlardan, bunların bilinmesinden bahsediyoruz. Bunlar arasında bir önceliğin bulunduğunu söyleyebilir miyiz?

Evet, “Def-i me­fâ­sid celb-i me­nâ­fi­den ev­la­dır.” şek­linde bir ka­i­de­miz var­dır bizim. “Me­fâ­sid” de­di­ği­miz, Allah’ın emir­le­rine ay­kırı olan şey­ler­dir. Allah’ın emir­leri ise bizim ya­ra­rı­mıza olan şey­ler­dir. Biz in­sa­nız, Allah’ın ha­li­fesi, bütün ya­ra­tık­la­rın en şe­ref­li­si­yiz. Allah Teâlâ bize, “Şunu yeme, şunu yapma…” diye çe­şitli emir­lerde bu­lu­nu­yor. Niye demiş bun­ları? Yer­sen, ya­par­san… hay­van­lar­dan da aşağı olur­sun. Bu emir­ler bizim in­san­lı­ğı­mızı ko­ru­ya­cak şey­ler, eğer bu emir­lere uy­maz­sa­nız bo­şuna kürek çe­ker­si­niz. Me­sela, ben dedim ki te­le­viz­yonda, “Allah’a, pey­gam­bere küf­re­de­nin imanı kal­maz, imanı kal­ma­yan ada­mın amel­leri boşa gider, ni­kâhı da kal­maz.” Son­ra­sında kaç tane te­le­fon geldi, özel­likle Ka­ra­de­niz’den. “Hocam, biz 30-40 se­ne­dir ev­li­yiz. Benim herif beş vakit na­ma­zını kı­lı­yor, ca­miye gi­di­yor. Ama ka­fası kızdı mı Allah’a, pey­gam­bere ağza alın­ma­ya­cak söz­ler sarf edi­yor.” Evet, şimdi bu, mef­se­det, değil mi, küfür; en büyük kö­tü­lük. Ada­mın na­maz­ları ne oldu, hiç­bir işe ya­ra­madı. Kur’ân’da var, “Biz on­la­rın her­hangi bir amel (ve ha­re­ket) yap­tı­larsa (hep­si­nin) önüne geç­tik de bun­ları sa­çıl­mış (ve hiç­bir de­ğeri ol­ma­yan) zer­re­ler yap­tık.”1 Kâ­fir­le­rin, yap­tık­la­rın­dan hiç­bir na­sibi yok­tur, küf­re­dince bütün o na­maz­la­rın, iyi­lik­le­rin toz olu­yor, yok olu­yor. Onun için önce za­rarlı şeyi bi­le­cek­sin ki yap­tı­ğın iyi­liği gö­tür­me­sin. Bir küf­re­dince, mef­se­det, o ima­nını, na­ma­zını… hep­sini gö­tü­rü­yor. Def-i me­fâ­sid celb-i me­na­fi­den yeğ­dir, bu. Önce kö­tü­lüğü bi­le­cek­sin ki yap­tı­ğın iyi­liği, ka­zan­dı­ğını elde tu­ta­bi­le­sin, yoksa daha faz­la­sını da kay­be­de­bi­lir­sin. Şimdi, hacca gi­di­yor herif, pa­ra­sını har­cı­yor filan. Sonra orada bir­bir­le­riyle nasıl kavga edi­yor­lar, nasıl küf­re­di­yor­lar bir­bir­le­rine, ama böyle olunca bo­şuna kürek çek­miş olu­yor­lar. Allah Teâlâ ne bu­yu­ru­yor: “…işte kim on­larda (o ay­larda) haccı (ken­dine) farz eder (ih­rama girer)se artık hacda ka­dına yak­laş­mak, günâh yap­mak, kavga etmek yok­tur…”2 Hacda kavga yok, günah iş­le­mek yok. Dün­ya­nın her ta­ra­fın­dan gör­güsü, ah­lâkı, kül­türü farklı in­san­lar ge­li­yor. Bir de çoluk ço­cu­ğun­dan uzak adam, si­nir­ler ger­gin. Her­kes ger­gin, yor­gun-argın, uy­ku­suz, kavga et­meye hazır; sonra do­ku­nu­ver­din mi pat­lı­yor. Bu­rada o kadar değil, rahat. O yüz­den ora­da­ki­leri özel­likle ikaz etmiş, uyar­mış Allah Teâlâ. Bun­ları bil­me­yen adam, gi­di­yor, yemek kuy­ru­ğuna gi­ri­yor me­sela, bi­risi araya gi­ri­yor, “Hoop! Sen benim önüme nasıl ge­çi­yor­sun, eşe­koğ­lu­e­şek, hay­van…” Bunu diyen, hacı; ha­cı­lık ne oldu; Allah’ın be­ya­nını çiğ­ne­yince pa­ra­lar bo­şuna har­candı, o kadar sı­cakta koş­turdu filan… hepsi uçu­verdi. Önce kö­tü­lüğü öğ­re­ne­cek­sin ki yap­tı­ğın iyi­liği ko­ru­ya­bi­le­sin. O yüz­den, def-i me­fâ­sid celb-i me­nâ­fi­den önce gelir. Bunu bil­mez­sen yap­tı­ğın iyi­lik­leri de ko­ru­ya­maz­sın. O yüz­den önce neyin mef­se­det, neyin men­faat ol­du­ğunu bil­mek lazım ki ondan ko­ru­na­bi­le­sin, ka­zan­dı­ğını sak­la­ya­bi­le­sin. Me­celle’nin de mad­de­si­dir bu.

Muhterem hocam, irtikâp edilen bütün günahların iyi amellerin sevabına tesiri var mıdır bu şekilde?

Hep­si­nin var tabi ki. Küfür ta­ma­men yok edi­yor, ama başka gü­nah­la­rın kay­bet­tir­dik­leri çi­zil­miş. Me­sela gıy­bet etmek… İn­san­la­rın en çok yı­kıl­dığı, kay­bet­tiği şey, gıy­bet. Ko­nu­şur­ken, filan hoca nasıl, deyip hemen pa­ça­sına sı­vı­yo­ruz me­sela, değil mi? Çok basit. Hâl­buki, “…Bir­bi­ri­ni­zin gıy­be­tini yap­ma­yın…”3 diyor Allah Teâlâ. Bir ada­mın yü­züne söy­le­ye­me­ye­ce­ğini o yok­ken de söy­leme; gıy­bet, bu demek. Bu, bir. İkin­cisi de, o şe­kilde ko­nuş­tu­ğun için kul hakkı. Bu yüz­den gıy­be­tini yap­tığı ar­ka­da­şına gi­de­cek, “Ar­ka­daş, özür di­le­rim, filan zaman sana böyle dedim.” di­ye­cek. Var mı böyle diyen? Gidip he­lal­leş­men lazım. Allah, kul hak­la­rına mü­da­hale et­mi­yor. Allah, Er­hamü’r-Râ­hi­mîn’dir. Kendi emir­le­rini çiğ­ne­yen­lere ima­nını mu­ha­faza et­mişse çok acı­yor, ama kul hak­kına ka­rış­mı­yor, he­lal­le­şin öyle gelin diyor. Aksi tak­dirde se­vap­la­rın o kim­seye ve­ri­le­cek. Bun­ları bil­mez­se­niz eli­nizde bir şey kal­maz. Yani gü­nah­lar, se­vap­la­rın bazen hep­sini gö­tü­rür, bazen ço­ğunu gö­tü­rür, ze­de­ler…

Bir ha­ramı, gü­nahı terk etmek sevap ka­zan­dı­ra­cak iş­leri yap­mak­tan önce gelir yani.

Tabi, işte aynı öyle. Dedim ya; gü­nah­lar bazen se­vap­la­rın hep­sini gö­tü­rü­yor.

Ya helal veya haram olduğu hususunda şüphede kaldığımız şeyler, hocam; bu konuda nasıl davranmalıyız?

Pey­gam­be­ri­miz’in emri var; “Şüp­heli şey­ler­den uzak durun.” diyor. Şimdi Di­ya­net, ma­a­le­sef, es­ki­leri hep yı­kı­yor. Cuma günü hut­bede “Âmîn!” demek ya­sak­tır Ha­nefî mez­he­binde. Ama Şa­fi­î­lerde caiz. Şimdi Di­ya­net emir ver­miş; “Duayı açık­tan oku­ya­cak­sı­nız, her­kese “Âmîn!’ de­dir­te­cek­si­niz.” diye. Bu mem­le­ke­tin %80’i Ha­ne­fî­dir. Di­ya­net bunun tam ak­sini ya­pı­yor. Güya iyi ya­pa­cak. Mez­hep­ler üstü bir mez­hep ku­ru­yor Di­ya­net. Bütün ki­tap­larda da o va­kitte ko­nu­şan kim­seye “Sus!” diyen bile kay­be­der diyor. Pey­gam­ber Efen­di­miz’in ha­dîsi var. İki­sin­den biri doğru. Değil mi? Şu halde biri yan­lış, şüphe var yani. Şüp­heli şey­ler­den uzak dur­mak için ga­ranti olanı ya­pa­cak­sın. Su­sana kimse bir şey de­mi­yor. İmam Şâfiî de de­mi­yor. Ama ko­nu­şana, kay­be­der, diyen İmam A‘zâm var. Öy­leyse bun­dan uzak dur­mak lazım. Şüp­he­siz olan­ları, ga­ran­tili olan­ları yap­ması lazım in­san­la­rın. Dinde asıl olan budur. Di­ya­net tam şüp­heli şey­leri yap­tı­rı­yor şimdi, ma­a­le­sef. Ken­dini mez­hep­ler üstü gö­rü­yor, fetva ehli gö­rü­yor, iç­ti­had ehli gö­rü­yor. Öyle fet­va­lar ve­ri­yor işte.

Hadîs-i şe­rîfte ge­çi­yor tem­sil ola­rak; bir çoban ko­ru­lu­ğun ke­na­rında sü­rü­sünü gü­der­ken, bir de bir şey olu­ve­rir, uyu­yu­ve­rir çoban, sürü de ko­ru­luğu geçer, yasak böl­geye girer. Şüp­heli şey­leri yapan kim­se­nin de yasak böl­geye girme, ha­rama düşme teh­li­kesi var­dır her zaman. Şüp­heli şey­lerde bir fetva veren olsa bile yak­laş­ma­mak lazım. Çe­kinme, sa­kınma, utanma duy­gun za­yıf­lar, ha­ramı iş­le­meye çok yol bu­lur­sun.

İtham yer­le­rin­den de uzak durun. İçki satan bir dük­kâna gi­de­mez­sin. “Vaay, Cevat Hoca da artık içi­yor.” der­ler. Buna sebep olur­sun. Bunu de­dirt­me­ye­cek­sin. Şimdi ha­yızlı ka­dın­sın so­kakta ye­me­ye­cek­sin. Evet, oruç tu­ta­maz­sın, ha­yız­lı­sın ama şimdi ne der, nasıl dü­şü­nür her­kes.

“Şüp­heli yer­ler­den uzak durun.” Bu, hadîs-i şe­rîf­tir; bir kanun mad­desi. Şüp­heli şey­ler­den uzak du­ra­cak­sın, ga­ranti olanı ya­pa­cak­sın. Dinde böy­le­dir.

Şüphe varsa ceza ver­me­ye­cek­sin, ceza hu­ku­kunda böy­le­dir. Şüphe varsa adama recm uy­gu­la­ma­ya­cak­sın. %100 e var­madı mı ce­zayı uy­gu­la­ma­ya­cak­sın. Recm, taş­la­na­rak öl­dür­mek demek. El kes­me­ye­cek­sin şüphe varsa. Bu, el; bir daha bu­lu­nur mu, ye­rine gelir mi!? Şüphe varsa ga­ranti is­te­ye­cek­sin. Din ko­nu­la­rında ga­ran­tili ha­re­ket etmek lazım yani.

Muhterem hocam, insan, haramların/günahların cezbedici yönüne kapılıp haramı/günahı bile bile işliyor, işlemekte devam edebiliyor. Bunun üstesinden nasıl gelebilir, helal dairesi içerisinde bunun bir çözümünü bulabilir mi?

Evet, çö­zümü… bir, he­lali ha­ramı iyi bi­le­cek­sin. Allah’ın ka­nunu nedir, öğ­re­ne­cek­sin.

Ama sa­dece bilgi yet­mez. İki, iyi ar­ka­daş edi­ne­cek­sin. “Kişi re­fi­kin­den azar.” diye bir söz var ya. “Bana ar­ka­da­şını söyle senin kim ol­du­ğunu söy­le­ye­yim.” Bu ma­nada hadîs-i şe­rîf­ler de var. İyi ar­ka­daş edi­ne­cek­sin. İyi çev­re­lerde bu­lu­na­cak­sın. Benim dinim sağ­lam­dır, ira­dem kuv­vet­li­dir, de­me­ye­cek­sin. Teh­li­keli böl­geye gir­din mi irade filan kal­ma­ya­bi­lir, insan böyle ya­ra­tıl­mış. Buna çok dik­kat ede­cek­sin. Hep senin inan­cını duy­gu­la­rını des­tek­le­yen ar­ka­daş­larla, çev­reyle düşüp kal­ka­cak­sın.

Bu­nunla bir­likte, daima Allah’a sı­ğı­na­cak­sın. De­vamlı bes­mele çe­ke­rek evden çı­ka­cak­sın. Kö­tü­lük­ler­den Allah’a sı­ğı­na­cak­sın, Allah’ım  beni koru ya Rabbi diye. İşi ken­dine bı­rak­ma­ya­cak­sın sa­dece. İn­sa­nın nefis ta­rafı var, ruh ta­rafı var, mü­ca­dele ha­lin­de­sin yani. Dua ala­cak­sın dua, ana baba duası, hoca duası. Onlar da korur in­sanı. Evet, ko­run­mak için bun­ları ya­pa­cak­sın.

Muh­te­rem hocam, Allah razı olsun, vak­ti­nizi ayır­dı­nız. Çok te­şek­kür ede­riz.

  1. Furkân, 25/23. ↩︎
  2. Bakara, 2/197. ↩︎
  3. Hucurât, 49/12. ↩︎