Savaş Arzu Edilmez Amma!

Müs­lü­man, harp olsun is­te­mez. Fakat ge­re­kirse ci­had­dan kaç­maz.

Rasûl-i Zişan (s.a.v) Efen­di­miz Hadis-i Şe­ri­finde şöyle bu­yur­muş­tur:

“(Sa­vaşta) Düş­manla ka­vuş­mayı (yani durup du­rur­ken se­bep­siz savaş aç­mayı) arzu et­me­yin. (Amma) on­larla ka­vuş­tu­ğu­nuz zaman da artık sabır (ve sebat) edin. (Yüz Çe­vir­me­yin).”¹

Yani kuv­ve­ti­nize, yi­ğit­li­ği­nize gü­ve­ne­rek: “Ah bir savaş etsek” gibi is­tekte bu­lun­ma­yın. Fakat açıl­mış sa­vaşta sabır ve sebat üzere bu­lu­nun. Sa­vaşı, gör­dü­ğü­nüz gibi deh­şet­ten kor­kuya ka­pı­la­rak kaç­ma­yın, ümit­siz­liğe düş­me­yin, bez­gin­lik ge­tir­me­yin. Allah (c.c)’a gü­ve­nin ve va­zi­feyi ye­rine ge­tir­meye kal­kı­şın.

Ne­ti­cesi: Öyle kolay kolay sa­vaşı ter­cih et­me­yin. Zo­runlu ola­rak savaş yüz gös­te­rirse sebat edin. Sa­vaşta ga­li­bi­yet se­bata bağ­lı­dır. Gerçi sebat acı­dır; fakat ne­ti­cesi pek tat­lı­dır.

Sa­vaşta ka­zan­cın esası se­bat­tır. Ye­rinde sebat eden, kal­bini kor­kuya kap­tır­ma­yan Müs­lü­man asker, değil iki ka­tına hatta on ka­tına eşit olan düş­ma­nına -Allah’ın izni ve yar­dımı ile- galip gelir. Kı­sa­cası her türlü ik­ba­lin refah u sa­a­de­tin ka­pısı se­bat­tır. Sebat, her ba­şa­rıya ve­si­le­dir.

Evet, esa­sen savaş ter­cih edil­mez. Ne çare ki her de­virde fitne uyan­dı­ran, sa­vaşa yol açan, nice insan top­lu­luk­la­rını kırıp ge­çi­ren, hele hele Müs­lü­man Mil­let­leri inim inim in­le­ten zalim, vahşi ta­bi­atlı, ca­na­var ruhlu bir takım dev­let­ler var­dır. Bun­lar, fitne uyan­dır­maz ve in­san­ları bir­bi­rine ka­ta­rak bo­ğuş­tur­maz­larsa can­ları rahat etmez. Bun­lar asla rahat dur­maz ve dur­dur­maz­lar.

Ev­velki za­man­larda gay­ri­müs­lim dev­let­ler ta­ra­fın­dan Müs­lü­man­lara ya­pı­lan zu­lüm­le­rin, iş­ken­ce­le­rin haddi he­sabı yok­tur.

Yakın geç­mişte Bosna Her­sek’te, Azer­bay­can’da, Çe­çe­nis­tan’da, Af­ga­nis­tan’da daha sonra Irak’ta icra edi­len ve edil­mekte olan me­za­li­min, fe­ca­at­le­rin sı­nı­rını tayin etmek im­kân­sız­dır.

Hele İs­rail’in şu son ay­larda gös­ter­diği vah­şete ne de­me­li­dir?

İs­rail Fi­lis­tin’de güç ka­za­nınca, Müs­lü­man halka sert­len­meye baş­ladı, teh­dit­ler sa­vurdu, sal­dı­rı­larda bu­lundu, tam bir vah­şetle kat­li­am­lar yaptı: sivil asker, yaşlı-genç, kadın-erkek, çoluk-çocuk, ta­lebe, hasta, cami ce­ma­ati, insan, hay­van ayırt et­me­den hep­sini bom­ba­ladı, hep­sini toplu toplu öl­dürdü. Mek­tep, has­tane, iba­det­hane, ye­tim­hane din­le­medi; bu gibi bi­na­la­rın hep­sini diğer mes­ken­lerle bir­likte yerle bir etti.

Bu zu­lüm­le­rin her biri, onun ya­ba­ni­li­ği­nin açık birer şa­hidi oldu.

Bütün bu ya­ba­ni­lik­lere karşı Müs­lü­man, -uyu­şuk uyu­şuk, mis­kin mis­kin- otu­rup sey­re­de­cek mi? Yoksa Hz. Ali’ler gibi Zül­fi­kar’ı (gü­nü­müzde si­lahı) çekip, bu ya­ba­ni­le­rin, sırt­lan­la­rın, yani kâ­fir­le­rin hak­kın­dan mı ge­le­cek?

Haydi Müs­lü­man, gay­rete gel! Böy­lesi aşa­ğı­lık ya­ra­tık­la­rın bir an önce, hak et­tik­le­rini, evet ce­za­la­rını ver. Asla vakit kay­betme! Ec­da­dı­mız “Akıl­lı­lar dü­şü­nür­ken, de­li­ler köp­rüyü geçer.” de­miş­ler. Sonra kâ­fir­ler köp­rüyü geçer de işte böyle ya­ba­ni­lik­ler, zu­lüm­ler alır yürür ve “nizam-âlem” alt üst olur. Ne iman kalır, ne de iman­dan olan vatan sev­gisi ve vatan! Ne de in­sanca hayat!

Haydi er mey­da­nına, cenge koş: Marş marş!

İşte böyle yap­mak, sı­rası ge­lince cihad etmek ve ya­şa­mak…

Aksi tak­dirde, bugün gö­rül­düğü gibi, Müs­lü­man’a hayat hakkı ta­nın­maz: iti­lir, ka­kı­lır, hor­la­nır, dış­la­nır, hatta yok sa­yı­lır. Bu zu­lüm­ler yet­mi­yor­muş gibi bir de za­lim­ler ta­ra­fın­dan “te­rö­rist” diye düş­man ilan edi­lir ve koca dün­ya­nın gözü önünde feci bir şe­kilde öl­dü­rü­lür.

CENK ŞARKISI ² 

Evinle ha­lâl­laş, hemen çık yola,

“Cenge” deyip çık ki, iman kur­tula,

Böyle günde farz­dır, gazâ her kula,

Haydi, şanlı asker, uğur­lar ola.

Uyu­şuk dav­ranma, bu işde, e mi?

Takma sakın ruha, o ber­bat gemi,

Gel­miş­tir ger­çek­ten, ha­re­ket demi,

Haydi, koş sa­vaşa, uğur­lar ola.

Durma git ev­la­dım, açık­tır yolun,

Cenge sı­ğan­sın o bü­kül­mez kolun,

Sün­günü tak safın önünde bulun,

Uğrun açık olsun, uğur­lar ola.

Korkma zin­har, eğme; düş­mana boyun,

Adil ol daima, his­ler­den soyun,

Her işde doğru ol, katma bir oyun,

Böyle git ci­hada, uğur­lar ola.

Aciz­leri elin hiç in­cit­me­sin,

At­tı­ğın ok yan­lış yere git­me­sin,

Müs­rif olma, sonra; takat bit­me­sin,

Dik­kat et ev­la­dım, uğur­lar ola.

Sakın ha, zul­metme; hiç­bir di­şiye,

Er­kek­lik ya­ra­şır, erkek ki­şiye,

Her haram mü­sâvi; leşe, ek­şiye,

Haydi, yav­rum şimdi, uğur­lar ola.

Yük­se­lip kuş gibi, o bal­kan­lara,

Öyle satır at ki, o düş­man­lara,

Boya hay­dut­ları, hep al­kan­lara,

Git de gel ev­la­dım, uğur­lar ola.

Bal­kanı bil­din mi, nedir de­ğeri?

Sev­gili de­de­nin kıy­metli yeri.

Bir sıla is­ter­din, öte­den beri,

Şimdi tamam vakti, uğur­lar ola.

Eş hele dağ­ları, örten şu karı,

Gö­rür­sün de­deni, yat­mış sap­san,

Vücut sa­pa­sağ­lam, başta saç­ları,

Durma yiğit asker, uğur­lar ola.

Ey si­lahlı hazır, bek­le­yen yiğit,

Ar­ka­da­şın gitti, yetiş sen de git, .

Bak ne diyor şehid ec­da­dın işit:

Durma git ev­la­dım, uğur­lar ola.

O yolda ars­la­nım, coşup taş­malı,

Dere, tepe dağ, taş; depip aş­malı,

Sen­deki hey­bete, her­kes şaş­malı,

Haydi git ev­la­dım, uğur­lar ola.

Düş­mana bı­rakma, şu top­rak­ları,

Hep kı­lıç­tan geçir, o al­çak­ları,

Leş gibi se­ril­sin, pis bay­rak­ları,

Kah­ra­man ev­la­dım, uğur­lar ola.

Bal­ka­nın üs­tünde, sızan her pınar,

Bir ya­ra­dır dur­maz, için­den kanar,

Hangi yeri deş­sen, gö­rür­sün mezar,

Kur­tar ka­lan­ları, uğur­lar ola.

Kı­rıldı ka­la­nın; kolu, ka­nadı,

İmanı sar­sıldı, de­ğişti adı,

On­ları mah­vetti, gâvur inadı,

Var had­dini bil­dir, uğur­lar ola.

Apa­çık zul­metti, yan gelip yattı,

Yük­se­len fer­yadı, bir pula sattı,

Bir zul­müne tutup, bin daha kattı!

Git de ver der­sini, uğur­lar ola.

Nedir bu düş­manda, bu sahte gurur?

Ak­lında kal­ma­mış, zer­rece bir nur,

Kal­dır yum­ru­ğunu, ka­fa­sına vur,

Eğdir dik ba­şını, uğur­lar ola.

Vic­danı ka­rar­mış, olmuş bir nasır,

Altın olur mu hiç, bir kızıl bakır?

Aza­met ta­kın­mış, bir dünkü katır,

Var da kır kib­rini, uğur­lar ola.

Bir an önce var git, fazla uzatma,

Bu sözüm ger­çek­tir, ya­bana atma,

Çok şeye gerek yok, so­lu­ğan atla,

Var he­rife ders ver, uğur­lar ola.

Mah­vol­sun o kâfir, o sefil vic­dan,

Ken­dine ne yüzle, di­ye­cek insan?

Kurt gibi sal­dırdı, yaktı pek çok can,

Kur­tar ma­sum­ları, uğur­lar ola.

Hu­yu­dur ku­ru­sun, ne desem değer,

Za­yıfı buldu mu, hiç dur­maz ezer,

Soyu ber­bat imiş, al­çak­mış meğer

Yok et o soy­suzu, uğur­lar ola.

Sana ait artık, bun­dan ötesi,

Mü’minin çık­malı, er­kekçe sesi,

Gür se­sini yük­selt, çağır, her­kesi,

Bir­likte sen de git, uğur­lar ola.

Ey va­ta­nın şanlı, gaza ekibi,

Sal­dı­rın düş­mana, ars­lan­lar gibi,

İşte yar­dım­cı­nız, Allah ve Nebi,

Haydi gidin haydi, uğur­lar ola.

Mu­kad­des va­zife, bu günde cihat,

Mü­min­ler, kur­tul­sun, ka­rıştı fesat,

Zulme maruz kalıp, ol­du­lar ber­bat,

El­bir­lik ci­hada, uğur­lar ola…

1. Camiussağir ↩︎
2. (Bu şarkı, bilhassa Bulgar ve Yunan’ın, içlerinde yaşayan müslüman azınlıklara yaptıkları eziyetler münasebetiyle yazılmıştır. Yazılırken kısmen, alay müftülerinden, merhum Hafız İzzet Efendinin “Cenk Şarkısı”ndan istifade edilmiş, fakat aynen olmayıp bazı değişiklikler yapılmıştır. Büyük bir bölümü ise kendimize aittir.) ↩︎