Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Kuyudaki Yusuf

19. Sayı · 2010/3

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

İn­san­la­rın bir kısmı câmi ve mes­cid­lerde, di­ğer­leri de de­ği­şik me­kân­larda dar­lık­lar içe­ri­sinde bu­na­lan ruh ya­pı­ları içe­ri­sinde in­le­yip, kıv­ra­nıp dur­mak­ta­dır.

Sa­pık­lığa sü­rük­le­ne­rek aslî vâ­zi­fe­le­rin-den ve vaad edi­len ni­met­ler­den gâfil olan in­san­lık öyle bir hâle gel­miş­tir ki; âdeta is­yan­lar­dan zevk al­mak­ta­dır. Hal­buki Al­lahu Teâlâ (c.c) ver­diği ni­met­le­rin kar­şı­lığı ola­rak, bizim ken­di­sine şük­ret­me­mizi is­ti­yor. Fakat gaf­let içe­ri­sin­deki in­san­lık, bu vâ­zi­fe­sini hiç ha­tır­la­ma­mak­ta­dır.

Ne acı­dır ki; in­san­lık âlemi ve bil­hassa müs­lü­man­lar, Allah’ın (c.c) ver­diği ni­met­lere karşı şükür vâ­zi­fe­le­rini ihmal ede­rek is­yan­lara devam edince, Kâ­i­nat’ın tit­re­di­ğini bi­le­mi­yor ve his­se­de­mi­yor.

İn­san­lar, yap­tık­ları is­yan­la­rın gazab-ı ilâ­hîyi dâvet et­ti­ğin­den de ha­ber­siz du­rum­da­dır­lar. Bir gece veya bir gün an­sı­zın gazab-ı ilâhi gelir ve Kâ­i­nat’ı mah­ve­derse, ona ”Dur, in­san­ları mah­vetme!.“ di­ye­cek Allah’tan (c.c) başka bir kuv­vet ve kud­ret var mıdır, sa­nı­yor­su­nuz?

DERMANINIZ: YÛSUF’UN GÖMLEĞİDİR!..

Bu­rada bu­lu­nan siz­ler, bil­hassa siz genç­ler, bi­li­niz ki, içine düş­tü­ğü­nüz bu der­di­nize der­man, Yûsuf’un göm­le­ği­dir. Yâni İslâm’ın ko­ku­sunu his­se­de­rek, İslâm’a, Kur’an-ı Kerim’e ve Re­sû­lul­lah’ın (s.a.v) yo­luna dö­nüşe karar ver­me­niz­dir.

Kur’an ve sün­net­ten ya­yı­lan ilâhî nuru gön­lü­müze in­di­re­rek, göz­le­ri­mizi onun is­te­diği şe­kilde ye­ni­den ha­yata aç­malı ve Dünya’ya o pen­ce­re­den ye­ni­den bak­ma­lı­yız. Gö­zü­nü­zün önün­deki gaf­let per­de­le­rini kal­dı­ra­cak, ku­lak­la­rı­mı­zın pa­sını si­le­cek, kal­bi­niz­deki nûr-u ilâ­hîyi ye­ni­den par­la­ta­cak olan ger­çek işte budur. Yâni Yûsuf’un göm­le­ğine sa­rı­la­cak­sın! Ki­ta­bı­mız olan Kur’an-ı Kerim’e sa­rı­la­cak­sın, sün­net-i Re­sû­lul­lah’a (s.a.v) sa­rı­la­cak­sın. Artık bir ke­narda, ba­şı­nıza gelen mu­si­bet­lere se­yirci ola­rak dur­ma­yı­nız. Gidip Yûsuf’un göm­le­ğini bulun ve onu yü­zü­nüze gö­zü­nüze sürün ki, göz­le­ri­ni­zin önün­deki gaf­let per­de­leri par­ça­la­na­rak yır­tıl­sın, ku­lak­la­rı­nı­zın pası si­lin­sin. Çünkü Yûsuf’un göm­leği bir ”Necm-i sakib“ dir. Yâni Hakk’ın kar­şı­sın­daki en­gel­leri par­ça­la­yan bir ”De­lici Yıl­dız“ dır. Yûsuf’un göm­leği, ka­ran­lık­ları ay­dın­la­tan bir nur yu­ma­ğı­dır. Sen, ona mu­hab­betle yö­ne­lir­sen, o kal­bine gi­re­rek oraya yer­le­şir. İşte o zaman dal­dı­ğı­mız gaf­let uy­ku­sun­dan in­şa­al­lah uya­nı­rız.

Ta­ri­hin her dö­ne­minde, in­san­ları fe­lâ­kete sü­rük­le­yen ka­ran­lık gün­ler ve dö­nem­ler mev­cud ol­muş­tur. Resûl-ü Ekrem (s.a.v) Hz. Mu­ham­med Mus­tafa’da (s.a.v) böyle ka­ran­lık bir de­virde, zul­mün ve ha­ya­sız­lı­ğın zir­veye ulaş­tığı gün­lerde ku­yuya düşen Yûsuf’u ora­dan çı­ka­ra­rak onun tem­sil et­tiği mâ­nâyı ye­ni­den in­san­lı­ğın önüne “De­lici yıl­dız” mi­sâli koy­ma­nın çâ­re­le­rini arı­yordu.

Re­sû­lul­lah’ın (s.a.v) bu gay­re­tinde, O’na yar­dımcı ola­rak ilk önce Hz. Ha­tice’leri, Hz. Ebû Bekir’leri (r.a), Hz. Ali’leri (k.v) ve iman eden, gön­lünde nur vol­kanı kay­na­yan bir­kaç seç­kin sa­ha­biyi gö­rü­yo­ruz. Ba­kı­nız, bu müm­taz in­san­lar, Re­sû­lul­lah’a (s.a.v) yar­dımcı olmak, ku­yu­daki Yûsuf’u düş­tüğü yer­den kur­ta­rıp ye­ni­den var­lı­ğını devam et­tir­mek için nasıl ko­şu­yor­lardı? Başta Hz. Ha­tice an­ne­miz olmak üzere, Hz. Ebû Bekir ve diğer sa­ha­bi­ler mal ve can­la­rını bu uğurda nasıl fedâ edi­yordu? İşte o in­san­lar ku­yu­daki Yûsuf’un, İslâm’ın hüzün ve ız­dı­rap içe­ri­sinde in­le­me­sini duy­makta ve onu ora­dan kur­tar­mak için tek bir kalb ha­linde ko­şa­rak ça­lış­mak­tay­dı­lar.

Bu gay­ret­le­rinde mu­vaf­fak ol­ma­ları için ne yap­ma­ları ge­re­ki­yorsa, ya­pı­yor ne­lere ta­ham­mül edil­mesi ge­re­ki­yorsa, kat­la­nı­yor ve ne­reye git­me­leri icap edi­yorsa, hiç du­rak­la­ma­dan, ma­lını mül­künü, iman et­me­miş olan ya­kın­la­rını terk ede­rek oraya gi­di­yor­du­lar.

O müm­taz in­san­lar, İslâm’ın in­le­me­si­nin dur­ması için Ha­be­şis­tan’a ar­dın­dan da Re­sû­lul­lah’la (s.a.v) be­ra­ber Me­dine’ye ko­şu­yor­lardı. Fakat onlar, git­tik­leri yerde ra­hata ka­vuş­tuk, di­ye­rek yat­mı­yor­lardı. Onlar içinde bu­lun­duk­ları, in­san­lığı fe­lâ­kete sü­rük­le­yen fit­ne­ler kar­şı­sında biz­le­rin yap­tığı gibi rahat ya­tak­la­rında uyu­ya­mı­yor­lardı.

Re­sû­lul­lah’ın (s.a.v) ge­lişi ile be­ra­ber “Yes­rib” olan ismi “Me­dine-i Mü­nev­vere” ola­rak de­ği­şen bu şehre hic­ret eden­ler, ken­di­le­rini em­ni­yette his­se­dip, güç ve kuv­vet­le­ri­nin gün geç­tikçe art­tı­ğını dü­şü­ne­rek

“- Artık kim­se­nin bas­kısı al­tında kal­ma­dan inan­dık­la­rı­mızı ya­şa­rız,” di­ye­rek yan gelip yat­ma­dı­lar.

Onlar, Me­dine’ye hic­ret­ten sonra dahi, uy­ku­la­rında ku­yu­daki Yûsuf’un bit­me­yen inil­ti­sini du­yu­yor­lardı. Duy­duk­ları bu seda on­la­rın uy­ku­la­rını ka­çı­rı­yor, göz­le­ri­nin par­la­ma­sına sebep olu­yor, sof­ra­la­rına çeşit çeşit yi­ye­cek­ler koy­ma­la­rına mâni olu­yor ve ağız­la­rına koy­duk­ları lok­ma­ları zorla yut­ma­la­rına sebep olu­yordu. Çünkü onlar, ku­yu­daki İslâm’ın in­le­me­sini du­yu­yor­lar ve hâlâ Yûsuf’u ku­yu­dan ta­ma­men çı­ka­ra­ma­ma­nın ız­dı­rabı ile kıv­ra­nı­yor­lardı. Yûsuf ku­yuda iken, Yâkub’a uy­ku­nun haram ol­ması gibi, sa­habe de İslâm’ın hâ­ki­mi­ye­tini gör­me­den yan gelip yatma hak­kına sâhip ol­ma­dık­la­rı­nın id­raki içe­ri­sin­deydi. Bun­dan do­layı Dünya’nın zevk ve se­fa­sın­dan, nef­sin arzu ve is­tek­le­rin­den zevk ala­mı­yor­lardı.

TARİH BAŞLANGIÇLARI VE BAYRAMLAR

Önemli hâ­di­se­le­rin mey­dana ge­lişi, in­san­lar ta­ra­fın­dan ya bir tarih baş­lan­gıcı ola­rak kabul edil­miş veya o ha­di­se­nin mey­dana gel­diği top­lumda, in­san­la­rın huzur ve sa­â­deti için ger­çek­leş­miş mühim bir vak’a ola­rak ha­fı­za­larda yer etmiş ve “bay­ram günü” kabul edil­miş­tir.

İn­san­lık ve İslâm ta­ri­hinde “Hic­ret” ve ben­zeri dönüm nok­ta­ları olan böyle mühim hâ­di­se­leri kısa zaman di­lim­leri içe­ri­sinde an­lat­ma­nın, on­la­rın ta­şı­dığı mâ­nâyı ve in­san­la­rın fethe olan ih­ti­ya­cını hak­kıyla ifâde ede­bil­me­nin müm­kün ol­ma­dığı ka­na­a­tin­de­yim. Fakat bir araya gel­me­mize ve­sile olan böyle bir ge­cede, siz­lere eli­miz­den gel­diği kadar bir şey­ler an­lat­ma­nın gay­re­tinde ola­ca­ğız.

Genç­ler!

Üze­rinde ya­şa­dı­ğı­mız bu top­rak­ları büyük bir gâye uğ­runa fet­he­de­rek biz­lere he­diye eden, bu “İ’lâ-yi ke­li­me­tul­lah” yani Allah’ın ki­ta­bını yü­celtme gay­reti es­na­sında şe­hâ­det şer­be­tini içe­rek ru­hu­nun ke­mâ­lata er­mesi için top­rakla bir­le­şip ame­line değer ka­zan­dı­ran şü­heda, şu anda ayak­la­rı­mı­zın al­tında in­li­yor. Evet, bu top­rak­ları biz­lere inan­dık­ları da­vayı ha­yat­la­rına hâkim kıl­mak için fet­he­dip emâ­net eden­le­rin ruh­ları, bu top­rak­lar üze­rinde mey­dana gelen çir­kin­lik­leri gör­dükçe in­li­yor­lar. Ama on­la­rın his­set­tik­leri ve ra­hat­sız ol­duk­ları bu durum, ya­ra­tı­lış gâ­ye­sin­den uzak­laş­mış olan bu nes­lin vic­da­nını ne yazık ki; ra­hat­sız et­me­diği gibi, mü’min­leri dal­dık­ları gaf­let uy­ku­sun­dan da uyan­dı­ra­mı­yor.

Biz­lere bu va­tanı emâ­net eden şü­heda, bu ahde ve­fa­sız­lık­tan do­layı ka­bir­le­rinde in­li­yor. Bunun far­kına varan kur­tu­luşa has­ret vic­dan­lar da in­li­yor. Ama bu hen­gâme içe­ri­sinde asıl in­le­yen ve garip kalan ise, ne yazık ki; biz­lere en büyük emâ­net ola­rak tes­lim edi­len İslâm’dır. Acaba biz­ler bu emâ­ne­tin in­le­me­si­nin sona er­mesi için neler yap­mayı dü­şü­nü­yor ve ne gibi bir gay­rette bu­lu­nu­yo­ruz?

Evet, İslâm in­li­yor fakat O’nun in­le­me­sini kal­bi­nin de­rin­lik­le­rinde his­se­de­cek, O’nun der­dine der­man ola­cak ger­çek iman sâ­hip­leri or­tada gö­rün­mü­yor. Bu durum bize gös­te­ri­yor ki, içine düş­tü­ğü­müz bu ba­tak­lık­tan kur­tul­ma­nın ye­gâne yolu ger­çek mâ­nâda tev­hid il­mini tah­sil et­me­mizle müm­kün­dür.

Müs­lü­man­lar’ın içinde bu­lun­duğu bu­günkü du­rumu gö­zü­mü­zün önüne ge­ti­re­rek, insaf sa­hibi ki­şi­ler ola­rak dü­şü­ne­lim. Acaba şu Kâ­i­nat’ta ger­çek mâ­nâda in­le­yen, acı çeken ve in­san­lı­ğın içine düş­tüğü pe­ri­şan­lık­tan do­layı muz­da­rip olan­lar, has­ta­hâ­ne­ler­deki has­ta­lar mı? Zin­dan­lar­daki mah­kûm­lar mı? Yoksa on­la­rın hep­si­nin huzur ve sa­â­det­ten hızla uzak­laş­tı­ğını gören İslâm dini mi?

Çünkü zâ­lim­ler bütün güç­le­riyle İslâm’a yük­le­ne­rek O’nu ha­ya­tı­mız­dan iz bı­rak­ma­ya­cak şe­kilde sil­meye ça­lı­şı­yor­lar. Fakat bil­mi­yor­lar ki; O’nun ko­ru­yu­cusu Al­lahu Teâlâ’dır (c.c). Dünya’daki zâ­lim­ler Müs­lü­man­lar’ın ve maz­lum­la­rın şah­sında İslâm’ı ez­meye ve yok et­meye ça­lış­tık­la­rın­dan do­layı, İslâm bizim acı­na­cak du­ru­mu­muz için in­li­yor. İslâm’ın kolu, ba­cağı ve aza­ları bu­dan­mış­tır, İslâm’ın ah­kâmı, in­san­lar ve ne yazık ki; Müs­lü­man­lar ta­ra­fın­dan birer birer terk edil­mek­te­dir. Top­lu­mu­muzda O’nun ah­kâ­mını ha­yat­la­rına hâkim kı­la­rak O’na yar­dımcı ola­cak mü’min­ler yavaş yavaş kay­bol­mak­ta­dır. Eğer uğ­ra­mış ol­duğu bu ha­ka­a­ret­ler ve aşa­ğı­lan­ma­lar kar­şı­sında müs­lü­man ola­rak bi­li­nen bu gâfil top­lum, dal­dığı gaf­let­ten uya­na­rak İslâm’ın yar­dı­mına koş­mazsa, acaba kim­ler O’nun yar­dı­mına ko­şa­cak? İslâm’ın acı­sını mü’min­ler pay­laş­mazsa, kim­ler pay­la­şa­cak? Ne yazık ki; biz­ler İslâm’ın yar­dı­mına koş­makla, as­lında ken­di­mize yar­dım ede­cek ol­du­ğu­mu­zun da far­kında de­ği­liz. Çünkü İslâm’ı ha­ya­tı­mıza hâkim kı­lar­sak, ya­şa­dı­ğı­mız top­lum cen­net mi­sali bir hu­zura ka­vu­şur ve in­san­lar bir­bir­le­rin­den emin ola­rak ya­şar­lar.

Artık ne yazık ki göz­le­ri­miz İslâm’ı ve O’nun nurlu yo­lunu gör­mez, ku­lak­la­rı­mız O’nun içler par­ça­la­yan in­le­me­sini duy­maz hale geldi. Çünkü gü­nü­müz Dünya’sında, O’nun ger­çek dost­ları yok sa­yı­la­cak se­vi­ye­ler­de­dir. O der­dini çeken ha­kiki dos­tunu bu­la­ma­dığı, O’na yar­dımcı ola­cak olan­lar ya­nında yer al­ma­dığı için ız­dı­rap içinde in­li­yor. Böyle gün­le­rin ge­ce­le­rinde inil­tisi âdeta çığ­lık ha­lini alı­yor. Çünkü, böyle gün­le­rin ge­ce­le­rinde İslâm’ın ha­ki­mi­ye­ti­nin sağ­lan­dığı bu top­rak­la­rın ha­line duy­duğu hüzün her za­man­kin­den daha çok in­le­me­sine sebep olu­yor.