Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Takva Elbisesine Bürünmek

19. Sayı · 2010/3

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Bis­mil­lah, el­ham­dü­lil­lahi rab­bil ale­min. Ves­sa­latü ves­se­lamu ala ra­sû­lina Mu­ham­me­din ve ala alihi ve sah­bihi ec­maîn.

Allah Zül­ce­lal Teala ve Te­kad­des Haz­ret­le­rine, celâl-i za­tına ve kemal sı­fat­la­rına layık hamd ü se­na­lar olsun ki; ihsan bu­yur­duğu maddi-ma­nevi sa­yı­sız ve son­suz ni­met­ler içe­ri­sinde en büyük nimet olan pey­gam­ber­le­rin teb­liğ va­zi­fe­sini de; layık ol­ma­dı­ğı­mız halde biz­lere ihsan bu­yur­muş­tur.

Allah Zü­le­lal Haz­ret­le­rine; biz­lere, hiç­bir maddî gaye gö­zet­me­den, sa­dece Pey­gam­ber Efen­di­le­ri­mize tabi ola­bil­mek ni­ye­tiyle çı­kar­maya baş­la­dı­ğı­mız der­gi­mi­zin 18 sa­yı­sını ge­ride bı­ra­kıp 19. sa­yı­sında bu­luşma fır­sa­tını nasip ve mü­yes­ser bu­yur­du­ğun­dan do­layı da hamd ve şü­kür­ler olsun.

Allah Zül­ce­lal Haz­ret­leri kitab-ı ila­hi­sinde “Ey Ha­bi­bim! On­lara söyle ki, eğer siz Allah’ı se­vi­yor­sa­nız bana tabi olun ki; Allah (c.c) da siz­leri sev­sin” bu­yu­ra­rak dik­ka­ti­mizi Ra­sû­lul­laha it­ti­baya çek­mek­te­dir.

İçinde ya­şa­dı­ğı­mız bu gün­ler, ahir za­ma­nın fitne ve fesat yağ­mur­la­rı­nın, ka­ran­lık ge­ce­lerde yağan şid­detli yağ­mur dam­la­ları gibi üze­ri­mize yağ­dığı gün­ler­dir. Bu gün­lerde Ra­sû­lul­lah (s.a.v)’a nasıl it­tiba ede­lim de Allah Teâlâ bizi sev­sin diye dü­şün­meli ve gay­ret et­me­li­yiz.

Çünkü Allah Teâlâ bizi sev­me­den, bizim onu sev­me­miz asla müm­kün de­ğil­dir.

Zira mu­hab­beti kalp­lerde halk ede­cek olan yal­nızca Cenâb-ı Hak’tır.

Biz­ler de, Allah sev­gi­sine ka­vuş­mak için ne­re­den, ne şe­kilde ve nasıl baş­la­ya­ca­ğı­mızı dü­şü­nür­ken yu­ka­rıda zik­ret­ti­ği­miz ayet-i ce­lile bize ışık tuttu.

Bu ka­ran­lık gün­ler gibi gün­ler, Pey­gam­be­ri­miz dün­yaya gel­me­den önce de aynen vardı ve devam et­mek­teydi. Zulüm ve za­lim­ler aynı bu günkü gibi o gün de dün­yayı kap­la­mıştı.

Allah Zül­ce­lâl Haz­ret­leri, Ha­bi­bini, in­san­lığı dünya ve ahi­re­tin kur­tu­lu­şuna davet etmek için zul­mün zir­veye tır­man­dığı o gün­lerde in­san­lık âle­mine bir hi­da­yet reh­beri ola­rak gön­der­miş­tir.

Rab­bi­miz daha önce gön­der­diği bütün nebi ve re­sul­leri de Ra­sû­lul­lah gibi teb­liğ için gön­der­miş­tir. Allah Teâlâ Haz­ret­leri nebi ve ra­sûl­le­ri­nin her bi­rine “Ey nebi ve ra­sûl­le­rim! On­lara söy­le­yin ki; ben siz­den bir ücret ve dün­yevî bir men­faat ta­le­binde bu­lun­mu­yo­rum. Benim üc­re­tim Allah (c.c) ka­tın­da­dır. “ bu­yur­ma­la­rını em­ret­miş­tir.

Biz­ler de, Allah’ın Ha­bibi Hz. Mu­ham­med Mus­tafa (s.a.v)’ya, O’nun ilk gö­revi olan da­vette de tabi olmak ve böy­lece Allah Zül­ce­lal’in gön­der­diği bütün nebi ve ra­sûl­lere de tâbi ola­ca­ğı­mı­zın ger­çek bir ha­ki­kat ol­duğu inancı ile der­gi­mizi çı­kar­maya karar ver­dik.

İlk sa­yı­mız­dan bu ana kadar bu ni­ye­ti­mi­zin sar­sıl­ma­dı­ğını der­gi­miz ve ya­zar­la­rı­nın ispat et­tiği ka­na­a­tin­de­yiz. Çünkü ho­ca­la­rı­mız ve kar­deş­le­ri­miz bu teb­liğ ve irşad fa­a­li­yeti için hiç­bir ücret ve dün­yevî bir men­faat ta­le­binde bu­lun­ma­dı­lar.

Mas­raf­la­rın kar­şı­lan­ması için dergi be­deli ola­rak alı­nan cüz’î kar­şı­lık ise, Allah Zül­ce­la­lin ver­diği sı­nır­sız se­vap­tan oku­yan kar­deş­le­ri­mi­zin fay­da­lan­ma­ları için bir fır­sat­tır.

Bu hiz­met­le­rin sa­dece bir­kaç fer­din maddî im­kân­ları ile de­vamı müm­kün ol­ma­dığı için; Allah Ra­sûlu sa­ha­bî­le­rini cihad için malî yar­dıma davet et­tiği gibi biz­ler bu hu­susta da Ra­sû­lul­lah’a it­tiba etmek ga­ye­siyle oku­yu­cu­la­rı­mız­dan der­gi­mi­zin he­de­fine ulaş­ması için böyle bir ta­lepte bu­lun­du­ğu­muzu ha­tır­lat­mak is­te­riz.

Bi­li­niz ki; teb­liğ fa­a­li­yeti Allah yo­lunda ça­lış­ma­nın ilk adımı ve bir emr-i ila­hi­dir.

Hanım ve er­kek­le­rin eşit ola­rak mu­ha­tap ol­duğu bir fe­raiz-i ila­hiye olan teb­liğ, bütün pey­gam­ber­le­rin de ilk va­zi­fe­siydi.

Allah Zül­ce­lâl Kitab-ı İla­hîsi’nde bu­yur­duğu “Mü’min er­kek­ler ve mü’mine ha­nım­lar bir­bir­le­ri­nin ko­ru­yu­cusu ve bir­bir­le­ri­nin ve­li­le­ri­dir.” ayet-i ce­li­le­sine im­ti­sâ­len, der­gi­miz, ha­nım­ları ve er­kek­leri teb­liğ va­zi­fe­sine davet eden bir mek­tup­tur.

Ha­nım­la­rın ve er­kek­le­rin bir­bi­rine karşı ve­ril­miş olan ve­li­lik (ve­la­yet) yet­ki­le­rini, Allah Teâlâ’nın koy­muş ol­duğu öl­çü­leri aş­ma­dan ve kı­salt­ma­dan, hem dün­yaya ait iş­le­ri­mizde hem de ahi­rete ait olan iş­le­ri­mizde kı­saca dinî ve dün­yevî bütün iş­le­ri­mizde teb­liğ ve davet gö­re­vini ye­rine ge­tir­mek üzere kul­lan­ma­ları en önemli va­zi­fe­le­ri­dir.

Emr bi’l-maruf ve nehy ani’l-mün­ke­rin, erkek ve ha­nım­lara farz ol­ması ya­nında ule­ma­dan ba­zı­la­rınca ço­cuk­lara dahi farz­dır. Bu nok­tada öl­çüşü şu ör­nekle ifade et­mek­te­dir­ler: “Bir çocuk şuur sa­hibi olunca, me­sela bir ge­mi­nin içe­ri­sinde iken bi­ri­le­ri­nin ge­miye zarar ver­mesi üze­rine; bu gemi de­li­nirse biz­ler de bo­ğu­lu­ruz, dü­şün­ce­sine sahip ola­cak se­vi­yeye ge­lince o ço­cuğa da emr bi’l maruf ve nehy ani’l mün­ker farz­dır. Akıllı in­san­lar da bu gö­rüşü ter­cih et­me­li­dir­ler.

Allah Zül­ce­lâl ve’l Kemal Haz­ret­leri kul­la­rına maddî ve ma­nevî fe­la­ket­ler­den kur­tul­ma­ları için en za­rurî ih­ti­yaç­la­rı­nın teb­liğ ol­du­ğunu bil­dir­miş­tir. Ve ümmet-i Mu­ham­medi bu va­zi­fe­le­rini ye­rine ge­tir­dik­leri için övüp met­he­de­rek Kitab-ı İlahî’sinde “Siz­ler üm­met­le­rin en ha­yır­lı­sı­sı­nız. Bütün in­san­lı­ğın içe­ri­sin­den sü­zü­lüp çı­ka­rıl­mış­sı­nız. Çünkü siz iyi­likle em­re­der kö­tü­lük­ten me­ne­der­si­niz.” bu­yur­muş­tur.

Biz­ler de met­he­dil­miş bu züm­reye tabi ola­bil­mek için bu der­giyi ya­yın­la­maya baş­la­dık. Bu ha­yırlı top­lum içe­ri­sine gir­me­leri için ho­ca­la­rı­mıza ve kar­deş­le­ri­mize de ol­duk­ları yer­den zah­met çek­me­den, bütün pey­gam­ber­ler dev­rinde hayır ka­pı­la­rı­nın ilk ka­pısı olan “emr bi’l-maruf ve nehy ani’l-mün­ker” ka­pı­sını açtık.

Ra­sûl­le­rin ri­sa­let mek­tup­la­rını, ulaş­tı­rıl­ması ge­re­ken yer­lere ulaş­tı­ran el­çi­ler gibi olan der­gi­mi­zin hiz­met­çi­leri de teb­liğ yo­lunda birer hiz­metçi ol­duk­la­rını bilip, buna ina­nıp, bu hiz­meti şahsî ve dün­yevî men­fa­ate alet et­me­nin ne büyük bir vebal ol­du­ğu­nun şu­u­runda ol­ma­lı­dır­lar. Bu va­zi­fe­le­rin her­kese nasip ol­ma­dığı tarih sah­ne­sinde gö­rül­mek­te­dir.

Der­giye hiz­met eden kar­deş­le­ri­miz lüt­fen Ra­sû­lul­lah’ın sul­tan­lara gön­der­diği davet mek­tup­la­rını gö­tü­ren da­vet­çi­le­rin ha­ya­tını oku­sun­lar. Onlar için davet mek­tu­bunu ye­rine ge­tir­me­nin mi yoksa ha­yat­la­rı­nın mı kıy­metli ol­du­ğunu an­la­sın­lar. An­la­sın­lar ki; bu der­gi­nin niçin ya­yın­lan­dı­ğını, bütün top­luma ulaş­tı­rıl­ması için niçin daha çok gay­ret edi­lip ça­lı­şıl­ması ge­rek­ti­ğini kav­ra­sın­lar ve gel­di­ği­miz bu yerde kal­ma­yıp daima bir son­raki mer­ha­leye geç­meye gay­ret et­sin­ler.

He­pi­miz; bu sa­ha­nın ve bu sa­hada ya­rışa ka­tıl­ma­nın en büyük ve en önemli iba­det­ler­den biri ol­du­ğunu, buna ina­nıp, bu inanç ge­re­ğince ya­rışa ka­tıl­ma­nın ne büyük bir fa­zi­let ol­du­ğunu öğ­ren­me­li­yiz.

Allah Ra­sûlü “Bütün na­file iba­det­le­rin se­vabı bir yere yı­ğıl­mış ol­saydı da, emr bi’l maruf ve nehy ani’l mün­ker kar­şı­lı­ğında Allah Teâlâ’nın ve­re­ceği sevap bir ta­rafa ko­nul­muş ol­saydı emr bi’l maruf ve nehy ani’l mün­ker ta­rafı ağır ge­lirdi. Bütün na­file iba­det­le­rin se­vabı de­niz­le­rin su­la­rı­nın kar­şı­sın­daki bir damla kadar dahi ol­mazdı.” bu­yu­ra­rak emr bi’l maruf ve nehy ani’l mün­ke­rin fa­zi­let ve se­va­bı­nın bü­yük­lü­ğüne dik­ka­ti­mizi çek­mek­te­dir.

Ama biz­ler insan ola­rak bu nasıl ola­bi­lir diye, dü­şü­ne­bi­li­riz.

Bi­li­niz ki; emr bi’l maruf ve nehy ani’l mün­ker va­zi­fe­sini ye­rine ge­tir­mek, Ahir Zaman Pey­gam­beri Hz. Mu­ham­med Mus­tafa (s.a.v) Efen­di­miz başta olmak üzere sa­yı­ları farklı ri­va­yet­lerde 124 veya 224 bin ola­rak zik­re­di­len bütün pey­gam­ber­lere it­tiba etmek de­mek­tir.

Emr bi’l maruf ve nehy ani’l mün­ker va­zi­fe­sini ye­rine ge­tir­mek as­lıyla Allah Zül­ce­lâl Teâlâ ve Te­kad­des Haz­ret­le­rine it­ti­ba­dır. Çünkü emr bi’l maruf ve nehy ani’l mün­ker Allah Teâlâ ta­ra­fın­dan em­re­di­len bir iba­det­tir.

Bir insan, kim olursa olsun Allah’ın emri ile em­re­derse ona tabi ol­ma­lı­yız. Çünkü em­re­den Allah Teala ve Te­kad­des Haz­ret­le­ri­dir. Eğer bir insan da Allah’ın nehyi ile amel et­me­mizi em­re­derse onu terk et­me­li­yiz. Çünkü o nehiy, Allah’ın ya­sak­la­dık­la­rın­dan bi­ri­dir.

Allah Ra­sûlü (s.a.v) bu hu­susla il­gili ola­rak: “Bir kişi size Allah’a is­yanı em­re­derse asla ona itaat edil­mez. Allah’ın emri ile em­re­den bir kişi top­lum ta­ra­fın­dan ne kadar zelil, hor ve hakir ola­rak gö­rünse de o emre itaat edi­lir ve asla kü­çüm­se­ne­mez. Çünkü o Allah’ın em­ri­dir.” bu­yur­muş­tur.

Siz­lere der­gi­mi­zin ga­ye­sini kı­sada olsa tek­rar ha­tır­lat­tık. Bu ga­ye­nin pey­gam­ber­lere tabi olup Allah Teâlâ’ya se­vil­me­nin bir yolu ol­du­ğunu, emr bi’l maruf ve nehy ani’l mün­ker va­zi­fe­si­nin ise fe­râiz-i ila­hi­ye­nin bi­rin­cisi ol­duğu gibi en büyük, en şe­refli ve en üstün bir iba­det ol­du­ğunu, çünkü bunun bir sün­ne­tul­lah ve ade­tul­lah ol­du­ğunu ifade ettik.

Bu ve­sile ile der­gi­mize yazı yazan kıy­metli ho­ca­la­rı­mıza ve kar­deş­le­ri­mize, der­giye hiz­met eden­le­ri­mize, der­gi­mizi oku­yan ve din­le­yen­le­ri­mize, bu şe­ref­ten pay almak, bu se­vap­tan his­se­dar olmak için ne kadar çok gay­ret sarf et­me­leri ge­rek­ti­ğini ve bu ka­rarı ise ancak ken­di­le­ri­nin ver­me­leri ge­rek­ti­ğini teb­liğ ede­rek ha­tır­lat­tık.

Mu­hak­kak ki; beşer mah­lûk­tur, do­la­yı­sıyla fa­ni­dir. Bi­ri­leri gelir, bi­ri­leri gider. Ama teb­liğ ve davet va­zi­fe­si­nin sonu gel­mez.


Kar­deş­le­ri­miz der­gi­mi­zin bu sa­yı­sında “te­set­tür ve if­fet­ten” bah­set­meyi dü­şün­müş­ler. Bu hu­susta ya­zar­la­rı­mız mu­hak­kak ki; Allah ve Ra­sû­lüne it­ti­bada iki adımı bir araya ge­ti­rip bi­rinci adımda ce­hen­nem­den uzak­laş­ma­nın, ikinci adımda cen­nete yak­laş­ma­nın yol­la­rına işa­ret et­meyi niyet edin­miş­ler­dir. Allah ya­zar­la­rı­mıza ih­lâsla ve en güzel şe­kilde yaz­mayı, oku­yan ve din­le­yen­lere de ih­lasla oku­mayı, din­le­meyi ve kabul et­meyi, hiz­met eden­lere de ihlas ve sa­da­katle der­gi­mizi uzak me­sa­fe­lere ulaş­tır­mayı nasip bu­yur­sun.

Der­gi­mi­zin hiz­met­çi­leri hiç ol­mazsa hüd­hüd kuşu gibi ol­sun­lar.

O, Hz. Sü­ley­man (a.s)’ın emr bi’l-maruf ve nehy ani’l-mün­keri ih­tiva eden teb­liğ mek­tu­bunu Bel­kıs’a ulaş­tır­ma­sı­nın teh­li­ke­le­rini ve ha­ya­tı­nın kur­tu­luş se­bebi ol­du­ğunu bi­li­yordu.

Kuş­la­rın cins ve sa­yı­ları sa­yı­la­ma­ya­cak kadar çok­tur. Ama hüd­hüd kuşu, is­mini kitab-ı ila­hiye ve levhi mah­fuza; Hz. Sü­ley­man (a.s)’dan al­dığı bir teb­liğ mek­tu­bunu Bel­kıs’a ulaş­tı­ra­rak kay­det­tir­miş­tir.

Gü­nü­müz dün­yası da Bel­kıs mi­sali gi­bi­dir. Erkek ve ka­dın­dan olu­şan in­san­lık, ha­ya­tında ger­çek şah­si­yet­le­rine ya­kı­şan, ya­ra­tı­lış ga­ye­sine uygun olan ah­lakî de­ğer­leri kay­bet­miş, se­fa­hat ve re­za­le­tin son rad­de­sine ulaş­mış­tır.

Bu sa­yı­mızda ho­ca­la­rı­mı­zın hayâ, iffet ve te­set­tü­rün öne­mine dik­kat çeken ya­zı­ları cid­den çok dü­şün­dü­rü­cü­dür. Bunun top­lu­mun içinde bu­lun­duğu du­ruma dik­kat çeken ilahi bir uyarı ol­du­ğunu da dü­şü­ne­bi­li­riz. Çünkü şey­tan in­sa­noğ­luna yani ilk insan Hz. Âdem ile Havva ana­mıza isyan se­bebi ile el­bi­se­le­rini çı­kart­mış ol­du­ğunu Allah Teâlâ ki­tabı ila­hi­sinde “Şey­tan, Âdem ile Havva’nın el­bi­se­le­rini çı­kardı.” me­a­lin­deki ayet-i ke­ri­me­siyle bil­dir­miş­tir.

Çünkü şey­tan yemin ve ya­lanla on­ları al­da­tıp Allah’a karşı saygı ve ha­yâyı unut­tu­rup, Cenâb-ı Hakk’a karşı ta­kın­dık­ları takva el­bi­se­sin­den on­ları ayırdı. Hal­buki te­set­tür Allah’ın ta­kı­nıl­ma­sını em­ret­tiği bir ilahi emir­dir.

Allah’ın em­rini terk etmek, Allah’a karşı takva el­bi­se­sin­den çık­mak de­mek­tir.

İffet ise Allah’a karşı say­gı­nın ge­re­ği­dir. Bu ha­yatta Allah’a karşı ha­yâyı terk etmek de if­fet­ten uzak­la­şıp takva el­bi­se­sin­den so­yun­mak de­mek­tir.

İlk in­sanı el­bi­se­sin­den çı­ka­rıp iffet ve ha­yâ­sın­dan uzak­laş­tır­maya ça­lı­şan şey­tan, tarih bo­yunca zaman zaman he­de­fine ulaş­mış­tır. Allah Zül­ce­lâl Haz­ret­leri ra­sûl­leri ile in­san­ları te­set­türe, iffet ve ha­yâya davet et­miş­tir. Ön­ceki ki­tap­larda ve son ola­rak da Allah Teâlâ Haz­ret­leri ta­ra­fın­dan ko­run­muş olan Kur’an-ı Kerim’le gön­de­ri­len ayet­lerle şey­ta­nın yıl­larca uğ­ra­şa­rak elde et­tiği ba­şa­rısı kısa za­manda or­ta­dan kalk­mış­tır.

Allah’ın Ra­sûlü gel­me­den te­set­tür, hayâ ve iffet yer­yü­zünde bu­lu­na­ma­ya­cak kadar yok­luğa gö­mül­müştü. O dev­rin ha­yâ­sız ve if­fet­siz mün­kir­leri Kâbe’nin zi­ya­re­tine gi­dince on­la­rın din adam­ları olan ah­bar­ları ve ruh­ban­ları on­lara “Sizin giy­di­ği­niz giy­si­ler he­lalle ka­za­nıl­mış değil bun­larla Kâbe’nin et­ra­fında do­laş­ma­nız is­yan­dır.” der­ler, bunun üze­rine kadın ve er­kek­ler el­bi­se­le­rini çı­ka­rıp bir ke­nara ko­ya­rak Kabe’yi çı­rıl­çıp­lak tavaf ede­rek, iba­det et­tik­le­rini zan­ne­den be­yin­siz­ler ha­line gel­di­ler.

Ah­lak­sız­lık o de­re­ceye ulaş­mıştı ki; ah­lak­sız ka­dın­lar, ev­le­ri­nin ka­pı­la­rına ken­di­le­rini teş­hir etmek için bay­rak tak­maya baş­la­mış­lardı. Gü­nü­müz­deki durum ise her­ke­sin ma­lu­mu­dur.

Ar­ka­sın­dan Cenab-ı Hakk te­set­tür hak­kın­daki ayet-i ce­li­le­leri gön­de­rince, o ah­lak­sız­lık kısa bir za­manda ara­dan kal­kıp, te­set­tür, iffet ve hayâ sa­hibi ha­nım­lar top­lum ha­ya­tın­daki ye­rini aldı.

Bun­dan an­la­şı­lı­yor ki, te­set­tür ha­nım­lar için bir zil­let değil, şeref ve if­fet­tir.

Çünkü kâ­i­na­tın yüce sa­hibi Ah­senü’l Hâ­li­kin olan Allah Teâlâ Haz­ret­leri, cemâl-i ila­hi­ye­sini ört­müş­tür.

Ha­nım­lara, er­kek­lere üs­tün­lük için de Set­tar is­min­den bir tah­si­sat ve­re­rek adeta, ey ha­nım­lar! Siz­ler de bana ben­ze­ye­rek ör­tü­nün, ör­tü­nünce de­ğe­ri­niz, iffet ve ha­yâ­nız artar. Ha­yâ­nız ar­tınca, iman im­ti­ha­nını ka­za­nır­sı­nız, bu­yu­rur.

Bir in­sa­nın iki ev­ladı olsa, bi­rine için­de­ki­lerle bir­likte dün­yayı verse, di­ğe­rine de Allah’ın koy­duğu öl­çü­lerle ya­şa­ması için bir ke­lime öğ­retse; o bir ke­lime, dünya ve içe­ri­sin­de­ki­ler­den daha kıy­met­li­dir.

Akıl­lı­sı­nız.

Dü­şü­nün!

Allah’a ben­ze­yen­ler mi şe­refli ve de­ğer­li­dir?

Yoksa şey­tana uyup, sa­pık­la­rın is­te­diği şe­kilde kı­ya­fet­ler giyip, ba­şını aça­rak isyan etmek mi daha de­ğer­li­dir?

Size ba­şı­nızı açın de­ni­lince, Hz. Âdem ile Havva’yı ha­tır­la­yın ve he­sa­bı­nızı ona göre yapın.

Bi­li­niz ki; Allah Teâlâ Haz­ret­leri Set­tar’dır, ken­dini ört­müş­tür, ör­tü­nen­leri sever, ör­tü­nen­le­rin gü­nah­la­rını da örter.

Pey­gam­be­ri­miz “Allah Zül­ce­lâl bütün gü­nah­ları af­fe­der. Hiç çe­kin­me­den açık­tan günah iş­le­yen­leri ve gizli gü­nah­la­rını açığa çı­ka­ran­ları ise af­fet­mez.” bu­yu­ru­yor.

Çünkü bu şe­kilde dav­ra­nan­lar is­yan­la­rına in­san­ları şahit tut­mak­ta­dır­lar.

Allah Teâlâ Hesap günü kulun is­ya­nına ceza ver­mek için, şahit ister. Onun için hu­su­sen açık­tan iş­le­nen suç­lar­dan in­san­lar men edil­miş­tir. Çünkü bu dav­ra­nışta teş­hir ve teş­vik var­dır.

Allah Zül­ce­lâl bu yolda teb­liğ ve da­ve­tin önem ve fa­zi­le­tini öğ­re­nip bu yolda devam et­meyi cüm­le­mize nasip bu­yur­sun.

Selam, Allah Teâlâ kim­lere se­lamı layık gör­müşse on­la­rın üze­rine olsun.