Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Peygamber Sevgisi ve Emânât-⁠ı Mübâreke

12. Sayı · 2008/4

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Pey­gam­ber Efen­di­miz’i Niçin Sev­me­li­yiz?

İn­san­lar ara­sında se­vil­meye en layık olan, hiç şüp­he­siz on sekiz bin ale­min yüzü suyu hür­me­tine ya­ra­tıl­dığı, iki cihan pey­gam­beri, Allah Teâla’nın Ha­bibi, Ra­sü­lül­lah Efen­di­miz (s.a.v)’dir.

O, Allah’ın sev­gi­lisi ol­duğu gibi Allah’ı ve Ahi­reti uman­lar için de, en güzel bir ör­nek­tir.1 Onu sev­mek, ima­nın ge­re­ği­dir. Onu sev­mek, kamil ima­nın gös­ter­ge­si­dir. İki Cihan’ın Efen­disi; “Allah’a yemin ede­rim ki; siz­den hiç kimse beni ana-ba­ba­sın­dan, ev­la­dın­dan ve bütün in­san­lar­dan daha çok sev­me­dikçe ger­çek iman etmiş ola­maz”2 bu­yur­muş­tur.

Allah Teâla (c.c) da, Ra­sûlü (s.a.v)’ne ita­a­tin ken­di­sine itaat ol­du­ğunu, ona is­ya­nın da ken­di­sine isyan ol­du­ğunu bil­di­re­rek3 Ra­sû­lul­lah (s.a.v)’a sevgi ve itaat gös­ter­me­mizi em­ret­mek­te­dir. Başka bir Âyet-i Ke­rime’de, “Ra­sû­lüm de ki; eğer Allah’ı se­vi­yor­sa­nız bana uyun ki, Allah da sizi sev­sin ve gü­nah­la­rı­nızı ba­ğış­la­sın.”4 buy­ru­la­rak Ra­sû­lul­lah (s.a.v)’ı sev­me­nin ve O’na tabi ol­ma­nın, Allah (c.c)’ı sev­mek ve Allah (c.c) ta­ra­fın­dan se­vil­mek için ge­rekli ol­duğu vur­gu­lan­mış­tır.

Allah Ra­sûlü (s.a.v), üm­me­tine karşı çok şef­katli ve mer­ha­met­liydi. O, do­ğu­mun­dan “Refik-i Âla”sına ula­şa­cağı ana kadar üm­me­tini dü­şün­müş, kur­ba­nına üm­me­tini de kat­mış­tır. “An­dol­sun! Size içi­niz­den öyle bir pey­gam­ber geldi ki; zah­met çek­me­niz onu üzer. Üze­ri­nize tit­rer. Mü’min­lere çok şef­katli ve mer­ha­met­li­dir.”5

El­bette değer ve­rene, değer ve­ri­lir, seven, se­vi­lirdi. Hz. Pey­gam­ber (s.a.v) Efen­di­miz, üm­me­tini çok se­vi­yordu. Üm­meti de O’nu çok se­vi­yordu. O ve O’na ait her şeye derin bir mu­hab­bet bes­li­yordu.

Sa­habe Efen­di­le­ri­miz (r.anhüm), Ra­sû­lul­lah (s.a.v)’tan ha­tıra kalan ne varsa onu ko­ru­yup te­ber­rü­ken sak­la­mış­lardı. Rasûl-i Ekrem (s.a.v) Efen­di­miz, tıraş ol­du­ğunda mü­ba­rek saç ve sa­ka­lı­nın tel­le­rini yere dü­şür­me­den ka­pış­mış­lardı. Bun­la­rın bir te­kine sahip ol­mayı bütün dün­yaya de­ğiş­me­ye­ce­ğini söy­le­yen­ler vardı. Ay­rıca, sa­vaşta yar­dım et­mesi için “lıhye-i sa­a­deti” sa­rı­ğına koyan, ölüm anında şe­faat di­le­mek için ağ­zına koyup “dâr-ı beka”ya öy­lece göç eden­ler de vardı.

Yine Va­li­de­le­ri­miz­den Ümmü Se­leme (r.anha)’de Efen­di­miz’in bir mik­tar saçı, Hz. Aişe (r.anha)’de ise bir hır­kası bu­lun­duğu ve in­san­la­rın bun­ları te­ber­rü­ken yüz­le­rine göz­le­rine sür­düğü bi­lin­mek­te­dir.

Bunun gibi Fahr-i Kâ­i­nat (s.a.v) Efen­di­miz’e ve diğer pey­gam­ber­lere, bazı sa­habî ve İslâm bü­yük­le­riyle Ha­re­meyn-i Şe­ri­feyn’e ait eş­ya­lara, “Emâ­nât-ı Mü­ba­reke” veya “Emâ­nât-ı Mu­kad­dese” yani Mü­ba­rek Ema­net­ler (Mu­kad­des Ema­net­ler) den­mek­te­dir. Üm­meti ol­makla övün­dü­ğü­müz Efen­di­miz (s.a.v)’den bize kalan her ha­tıra, onunla bu­lu­şa­ma­yan biz­ler için birer te­sellî ve ümit kay­na­ğı­dır.

Mu­kad­des Ema­net­ler’in büyük bir kısmı Yavuz Sul­tan Selim’in Mısır’ı fet­het­me­sini mü­te­a­kip Hi­la­fet ve Ha­re­meyn’in Os­man­lı­lara geç­me­siyle İs­tan­bul’a gön­de­ril­miş­tir. Mısır’ın Fethi sı­ra­sında Kansu Gavri’nin, Mağ­rib’e ka­çırt­mak için İs­ken­de­riye Ka­lesi’ne gön­der­diği Mu­kad­des Ema­net­ler bu­lun­muş ve Yavuz Sul­tan Selim’e tes­lim edil­miş­tir. O büyük Sul­tan, “Şe­faat Yâ Ra­sû­lâl­lah” di­ye­rek bun­ları yü­züne gö­züne sür­müş ve kendi eliyle mü­hür­le­miş­tir. Bu sı­rada Os­manlı ha­ki­mi­ye­tini ta­nı­yan Ha­re­meyn Şe­rifi II. Be­re­kat da, ço­ğun­luğu Kabe’ye ait ema­net­leri Sul­tan’a gön­de­miş­tir.

Mu­kad­des Ema­net­ler, za­manla Fahr-i Âlem (s.a.v) Efen­di­miz’in aşığı dev­let adam­la­rı­nın satın al­ması ve he­di­ye­lerle ço­ğal­mış­tır. Pa­yi­tahta gelen ema­net­le­rin XIX. yüz­yılda art­tığı gö­rü­lür. Bu ar­tışta eş­ya­lara ve ki­şi­lere say­gı­nın şirk ol­du­ğunu var­sa­yan Veh­ha­bi­lik akı­mı­nın kuv­vet ka­zan­ması en önemli âmil­dir. Asrın hemen ba­şında Ker­bela’ya giren Veh­ha­bi­ler bid’at id­di­a­sıyla Hz. Hü­se­yin’in kab­rini tah­rib et­ti­ler. Ar­dın­dan Mekke’nin iş­ga­liyle Kabe ve Bey­tul­lah’a ait bir çok ema­net yağ­ma­lan­mış­tır. Me­dine iş­ga­liyle bir­likte de Efen­di­miz (s.a.v)’in mü­ba­rek tür­be­le­rinde bu­lu­nan de­ğerli eş­ya­larda ta­rü­mar edil­miş­tir. İs­yanı bas­tı­ran Meh­med Ali Paşa, Ab­dul­lah b. Suud’un elin­den bu eşyay-ı mü­ba­re­keyi almış ve İs­tan­bul’a gön­der­miş­tir. Def­tere ge­çi­ri­len bu ema­net­ler, sûre ile tek­rar aid ol­duk­ları yere yol­lan­mış­tır.

Son ola­rak da, I. Cihan Harbi sı­ra­sında Me­dine Kah­ra­manı Fah­red­din Paşa ta­ra­fın­dan Me­dine’deki Mu­kad­des Ema­net­le­rin, İn­gi­liz­ler ve asi­ler ta­ra­fın­dan yağ­maya uğ­ra­ma­ması için Pa­yi­taht’a gön­der­me­siyle sa­yısı art­mış­tır. Mu­kad­des Ema­net­ler, bugün Top­kapı Sa­rayı’nda, 605 ‘i Mu­kad­des Ema­net­ler Da­i­resi (Has Oda) olmak üzere, çe­şitli bö­lüm­lerde ser­gi­len­mekte ve ko­run­mak­ta­dır. Ay­rıca Eyüp Sul­tan ve I. Ab­dül­ha­mid Tür­be­le­rinde Kadem-i Şe­rif­ler, Hırka-i Şerif Ca­mi­inde Hz. Pey­gam­ber’in Vey­sel Ka­rani’ye he­diye et­tiği “Hırka-i Sa­a­det” ve İs­tan­bul ve Ana­dolu’nun çe­şitli yer­le­rinde Sakal-ı Şe­rif­ler de bu­lun­mak­ta­dır.

Hırka-i Saadet Odası (Has Oda)

Ec­da­dı­mız, bu ema­net­lere zi­ya­de­siyle ehem­mi­yet verip on­ları süs­le­yip ko­ru­muş­lar­dır. Sul­tan Selim, Top­kapı Sa­rayı’nda ken­di­sine ait olan Has Odayı Ema­nat-ı Mü­ba­reke için tah­sis etmiş, bu­rada 24 saat Kur’an-ı Kerim okun­ması için 39 gö­revli tayin etmiş ve 40.’sı da kendi ol­muş­tur. Has Oda, sa­rayda En­de­rûn’un en kı­demli ağa­la­rı­nın gö­ze­ti­mine ve­ril­miş, bu ağa­lar, Ema­net­le­rin mu­ha­fa­zası ve te­miz­li­ğine memur kı­lın­mış­tır. Te­miz­lik sı­ra­sında top­la­nan toz­lar, özel ola­rak ya­pıl­mış toz ku­yu­suna atı­la­rak ayak­la­rın değ­me­sine izin ve­ril­me­miş­tir.

Ci­hada çı­kı­la­cağı zaman San­cak-ı Şerif ve Hırka-i Şe­rif­ler çı­ka­rı­lır, te­ber­rü­ken ve ma­nevî yar­dım için or­duyla bir­likte gö­tü­rü­lürdü. Ay­rıca Pey­gam­ber Efen­di­miz’in Ha­li­fesi olan Pa­di­şah­la­rın te­ne­şiri Has Oda önünde, toz ku­yu­suna bi­ti­şikti. Pa­di­şah­lar, ahi­ret yol­cu­lu­ğuna da Allah Ra­sûlü’nün ha­tı­ra­ları önün­den çı­kar­lardı.

Has Oda’yı ken­disi için ilk tesis eden Pa­di­şah Sa­ra­yın da ku­ru­cusu olan Fatih Sul­tan Meh­med’dir. Mısır Fet­hini mü­te­a­kip Pa­di­şah odası aynı za­manda Mu­kad­des Ema­net­ler için bir ko­ru­nak oldu. Re­vak­lar­dan gi­ril­di­ğinde ev­vela Şar­dır­vanlı Sofa’ya ge­çi­lir. Sağ ta­raf­taki oda ise Arz­hane’dir. Hırka-i Sa­a­det zi­ya­re­tin­den önce mi­sa­fir­ler bu­rada du­rurdu. Arz­hane’den Hırka-i Sa­a­det da­i­re­sine geçen bir kapı var­dır. Bu ka­pı­nın hemen kar­şı­sın­daki kö­şede tonoz kub­beli, altın yal­dızlı çi­çek­le­riyle gümüş şe­beke dik­kati çeker. İşte Hırka-i Sa­a­det ve San­cağ-ı Şerif gibi ema­net­ler bu muh­te­şem şe­be­kede sak­la­nırdı.

Sa­ra­yın en önemli me­ra­sim­leri bu­rada icra edi­li­yordu. Vefat etmiş pa­di­şa­hın ce­na­zesi bu­ra­dan kal­dı­rı­lır­ken, yeni pa­di­şaha ilk biat Has Oda’da olurdu. Pa­di­şah kız­la­rı­nın ni­kahı da Efen­di­mi­zin mü­ba­rek eş­ya­ları hu­zu­runda kı­yı­lırdı. Cuma ge­ce­leri, bu odada ihya olu­nur; şeh­zade ve pa­di­şah­la­rın hatim du­a­ları gibi dini me­ra­sim­ler de bu­rada icra olu­nurdu. Pa­di­şah­lar, cü­lûs­la­rı­nın 15. günü Has Oda’yı zi­ya­ret eder ve Emâ­nât-ı Mü­ba­reke’nin ka­yıt­la­rını göz­den ge­çi­rirdi.

Bu me­ra­sim­le­rin en önem­lisi ise, Ra­ma­zan-ı Şerif’in 15. günü ya­pı­lan zi­ya­ret­tir. Ra­ma­zan-ı Şerif’in 15. ge­cesi Pa­di­şah ve En­de­rûn Ağa­ları, el­le­rinde temiz sün­ger­ler ve gül­su­ları ile Has Oda’ya ge­lir­ler; ev­vela Pa­di­şah, Si­lah­dar Ağa­nın ver­diği bir­kaç sün­gerle gümüş şe­be­keyi siler, ar­dın­dan Ri­kab­dar Ağa ve Çu­ha­dar Ağa başta olmak üzere Has Oda Ağa­ları Has Oda’yı te­miz­ler­lerdi.

Er­tesi gün öğ­lende, Hırka-i Sa­a­det açı­lır, başta Pa­di­şah olmak üzere dev­let er­kânı ve En­de­rûn Ağa­ları ta­ra­fın­dan zi­ya­ret edi­lirdi. Bu zi­ya­rette hır­ka­nın bir kısmı gül­su­yuna değ­di­ri­lir ve bu gül­suyu dam­la­lar ha­linde şi­şe­lere da­ğı­tı­la­rak zi­ya­ret­çi­lere ve­ri­lirdi. Bu sular da te­ber­rü­ken içi­lir, şifa umu­lurdu. Bu adet II. Mah­mud dev­rinde kal­dı­rıldı. Bun­dan sonra hır­ka­nın sağ omuzu öpü­lürdü. Ancak araya bir men­dil konur ve Hz. Pey­gam­ber’in mü­ba­rek hır­ka­sına değen bu men­dil de zi­ya­ret­çiye he­diye edi­lirdi. Zi­ya­ret sı­ra­sında Pa­di­şah, sa­ğında Sad­ra­zam, so­lunda Kız­lar Ağası olmak üzere Hırka-i Sa­a­de­tin ba­şında du­rurdu. Bu sı­rada ağa­lar yük­sek sesle Kur’an ti­la­vet eder­lerdi.

Has Oda’daki me­ra­sim­ler, Yavuz Sul­tan Selim’den Sul­tan Va­hi­düd­din’e kadar devam etti. 1 Kasım 1922’de Sal­ta­na­tın lağvı ile Has Oda ka­pa­tıldı ve yüz­yıl­larca devam eden 24 saat kur’an okuma ge­le­neği de kal­dı­rıldı. 1962 se­ne­sine kadar ka­palı tu­tu­lan bu oda bu ta­rih­ten iti­ba­ren sa­dece tu­rizm na­mına açıldı. Ye­ni­den 24 saat Kur’an oku­na­bil­mesi için 25 Ekim 1996 ta­ri­hini bek­le­mek ge­re­ke­cekti.

Emânet-i Mübareke

Has Oda’da bu­lu­nan ema­net­leri dört kı­sımda in­ce­le­ye­bi­li­riz:

1-Efendimiz (s.a.v)’e Ait Olan Eşyalar

Hırka-i Sa­a­det: Ra­sû­lul­lah (s.a.v)’ın şair Ka’b b. Zühre’ye he­diye et­tiği hır­ka­sı­dır. Ka’b Arab şa­ir­le­ri­nin en kuv­vet­li­le­rin­dendi. Hatta Pey­gam­be­ri­miz (s.a.v) için yaz­dığı şi­ir­ler Efen­di­mizi zi­ya­de­siyle mü­te­es­sir etmiş, onun kat­le­dil­me­sini em­ret­mişti. Fakat Ka’b piş­man ola­rak İslâm’la şe­ref­lendi ve Taif Se­feri es­na­sında Efen­di­miz’e meş­hur ka­si­de­sini okudu.

“Pey­gam­be­ri­mi­zin nu­run­dan cihan feyz alır”

mıs­ra­ını okur­ken Efen­di­miz (s.a.v) çok mem­nun oldu ve hır­ka­sını çı­ka­ra­rak Ka’b’ın omuz­la­rına attı. Bu yüz­den bu ka­side “Ka­side-i Bürde” ola­rak anıl­mak­ta­dır. Geniş kollu siyah yün­den ya­pıl­mış hırka te­ber­rü­ken s.a.vaşlarda pa­di­şa­hın ya­nında gö­tü­rü­lür ve Ha­çova Savaş’ında ol­duğu gibi Pa­di­şah ta­ra­fın­dan gi­yi­le­rek asker ce­sa­ret­len­di­ri­lirdi. Ha­çova mu­ha­re­be­sini an­la­tan min­ya­türde baş­lar üze­rinde gö­tü­rü­len Hırka-i Sa­a­det ve San­cak-ı Şerif açıkça res­me­dil­miş­tir.

İs­tan­bul’da bu­lu­nan diğer bir hırka da Fahr-i Âlem (s.a.v) Efen­di­miz’i ken­di­sini çok seven fakat O’nunla gö­rüşme bah­ti­yar­lı­ğına ere­me­yen Vey­sel Ka­rani’ye he­diye et­tiği hır­ka­dır. 17. asrın ba­şında (h.1027) Şük­rul­lah Efendi ta­ra­fın­dan İs­tan­bul’a ge­tir­len hırka, 1851 se­ne­sine kadar bu ai­le­nin elinde, Ak­seki Mes­cidi ci­va­rında bir ko­nakta sak­lan­mış; sonra da Sul­tan Ab­dül­me­cid’in yap­tır­dığı Hırka-i Şerif Camii’ne nak­le­dil­miş­tir. Ca­miye şöyle bir levha asıl­mış­tır:

Ziyaret kılsın ümmetler, Rida-i can-bahadır bu

Cenab-ı Üveys’e ihsan-ı atay-ı Mustafa’dır bu.

San­cak-ı Şerif (Liva-i Sa­a­det): Efen­di­miz’in “Ukab” isimli siyah san­ca­ğı­dır. Rodos mu­ha­sa­rası sı­ra­sında Mısır Va­lisi Ha­yır­bey ta­ra­fın­dan Ka­nuni Sul­tan Sü­ley­man’a gön­de­ril­miş­tir. 1595 se­ne­sine kadar se­fer­den sonra tek­rar Şam’a gön­der­mek adet iken bu ta­rih­ten sonra Has Oda’ya kon­muş­tur. Bu ta­rih­ten iti­ba­ren Os­manlı pa­di­şah­la­rını veya Ser­dar-ı Ek­rem­le­rin or­duyla sefer çı­ka­cağı zaman San­cak-ı Şe­rifi de ya­nında gö­tür­mesi adet ol­muş­tur. Eğri Se­feri sı­ra­sında III. Meh­med, San­cak-ı Şerif ve Hırka-i Sa­a­det’in ya­nında te­ber­rü­ken evlad-ı Rasûl’den 300 kadar sey­yid ve şe­rifi de gö­tür­müş­tür.

San­cak-ı Şerif, par­ça­lan­mış ol­du­ğun­dan bu par­ça­lar­dan üç adet san­cak di­kil­mişti. Bi­rinci san­cak Pa­di­şah se­fere git­ti­ğinde çı­ka­rı­lırdı. Eğer se­fere sad­ra­zam çı­ka­caksa, ikinci san­cak gö­tü­rü­lürdü. Üçüncü san­cak ise Has Oda’da du­rurdu.

Den­dan-ı Sa­a­det: Fahr-i Cihan (s.a.v) Efen­di­miz’in Uhud Har­binde şehid olan mü­ba­rek diş­leri. Züm­rüd ve ya­kutla süslü altın bir mah­fa­zada ko­ru­nu­yor.

Sakal-ı Şe­rif­ler (Lihye-i Sa­a­det­ler): Rasûl-i Ekrem (s.a.v) Efen­di­miz’in mü­ba­rek sa­kal­ları sak­la­nırdı. Gerek sa­rayda, ge­rekse özel ko­lek­si­yon ve ca­mi­lerde pek çok Sakal-ı Şerif var­dır.

Name-i Sa­a­det­ler: Fahr-i Kâ­i­nat (s.a.v) Efen­di­miz’in Mısır Me­liki Mu­kav­kıs’a, Ahsa Va­lisi Mün­zir b. Sava’ya, Mü­sey­li­metü’l-kez­zab’a, Gas­sani Emiri Haris b. Ebu Şemir’e gön­der­diği davet mek­tup­la­rı­dır.

Kadem-i Şe­rif­ler: Hz. Pay­gam­ber’in de de­desi Hz. İb­ra­him gibi mu­cize ola­rak bas­tığı yerde ayak izi çı­kardı. Top­kapı Sa­ra­yında bu­lu­nan dördü taş ikisi tuğla altı Kadem-i Şerif’in ya­nında Eyüp Sul­tan, Bah­çe­kapı I. Ab­dül­ha­mid ve III. Mus­tafa tür­be­le­rinde de Kadem-i Şe­rif­ler bu­lun­mak­ta­dır.

Yine Sul­tan I. Ahmed, Mısır’da Ka­yıt­bay tür­be­sinde yer alan Kadem-i Şe­rifi İs­tan­bul’a ge­tirt­mek ister. Mü­ba­rek ema­neti ge­ti­ren gemi fır­tı­na­lar es­na­sında İs­tan­bul’a zor varır. Gerek âlim­le­rin iti­razı ge­rekse Sul­tan’ın gör­düğü rüya ema­neti tek­rar­dan sa­hi­bine ilet­meyi zo­runlu kılar ve Kadem-i Şerif Mısır’a gön­de­ri­lir. Sul­tan ka­de­min şek­linde bir sor­guç yap­tı­rır ve şu kı­tayı te­ren­nüm eder:

N’ola tâcım gibi başımda götürsem dâim,

Kadem-i resmini ol Hazret-i Şâh-i Rusülün,

Gûl-i gülzâr-i Nübüvvet ol kadem sahibidir,

Ahmeda, durma yüzün sür kademine ol gülün.

Pa­di­şah mü­ba­rek gün­lerde ve cu­ma­ları bu sor­gucu gi­yer­miş.

Na­leyn-i Sa­a­det­ler: Hz. Pey­gam­ber Efen­di­miz’in giy­diği ayak­ka­bı­lar­dır.

Kavs-ı Sa­a­det ve Süyûf-i Mü­ba­reke: Efen­di­mi­zin Keman-ı Pey­gam­beri de de­ni­len yayı ve iki kı­lıcı. Eca­da­dın yap­tır­dığı kıy­metli mah­fa­za­la­rında sak­lı­dır­lar.

Mühr-i Sa­a­det: Efen­di­miz’in mü­hür­le­ri­dir. Ancak aslı eli­mizde bu­lun­ma­yan mührü Hz. Osman ku­yuya dü­şür­mü­şür.

Te­yem­müm Taşı: Hz. Pey­gam­be­ri­miz (s.a.v)’in te­yem­müm al­dığı taş ola­rak ina­nı­lan bu taş, Asur Dev­rine ait bir çivi ya­zısı tab­le­ti­dir. Bu durum onunla te­yem­müm alın­ma­dı­ğını da gös­ter­mez.

2-Diğer Peygamberlere Ait Eşyalar

Hz. İb­ra­him’in ten­ce­resi, Hz. Musa’nın asası, Hz. Yusuf’un sa­rığı, Hz. Yahya’nın ka­fa­tası ve kol ke­miği, Hz. Davud’un kı­lıcı gibi eş­ya­lar da Has Oda’da mu­ha­faza edil­mek­te­dir.

3-Ehl-i Beyt, Sa­habe ve İslâm Bü­yük­le­rine Ait Eş­ya­lar.

Kı­lıç­lar: Hz. Ebu­be­kir, Hz. Ömer, Hz. Osman, Hz. Ali, Halid b. Velid, Muaz b. Cebel, Ammar b. Yasir, Cafer b. Ebi Talib, Zü­beyr b. Avam, Sa’d b. Ubade, Dırar b. Ezver, Zeyne’l Abi­din (r.anhüm) ve ismi be­lir­le­ne­me­yen iki sa­ha­beye ait kı­lıç­lar.

Hz. Osman’ın mus­hafı, Hz. Fa­tıma’nın göm­lek ve hır­kası, Hz. Hü­se­yin’in göm­leği, Vey­sel Ka­rani’nin tak­kesi gibi ha­tı­ra­lar da mu­kad­des ema­net­ler içe­rinde yer alır.

Haremeyn’e Ait Eşyalar

Kabe ve Ravza-i Mu­tah­hara da bu­lu­nan çe­şitli eş­ya­lar ve ha­tı­ra­lar da mu­kad­des ema­net­ler içe­rinde gö­rül­müş, saygı du­yul­muş ve mu­ha­faza edil­miş­tir.

Ka’be’nin ör­tüsü, kilit ve anah­tar­ları, Altın Oluk ve Hacer-i Esved mah­fa­zası, Ha­re­meyn’de bu­lu­nan mus­haf­lar, ki­tap­lar, he­di­ye­ler, şam­dan­lar Emâ­nât-ı Mü­bâ­reke’den ba­zı­la­rı­dır.

Ko­nu­muzu da bir müj­deyle bi­ti­re­lim:

“Kişi sev­di­ğiyle be­ra­ber­dir.”6

  1. Ahzab,21 ↩︎
  2. Buharî, İman 8; Müslim, İman 70 ↩︎
  3. Nisa,80; Maide, 92, konu ile ilgili birçok Âyet-i Kerime vardır. ↩︎
  4. Âl-i İmran,31 ↩︎
  5. Tevbe,128 ↩︎
  6. Tirmizi, Daavat, 98. ↩︎