Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Üslûb-⁠ı Hayat

2. Sayı · 2006/2

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

“İn­san­lar helak ol­du­lar! Âlim­ler hariç. Âlim­ler de helak ola­cak­lar, il­miyle amel ede­cek­ler dı­şında. İl­miyle amel eden­le­rin de sonu he­lâ­ket! İhlâs sa­hip­leri dı­şında. İh­lâs­lı­lar ise ince bir hat üs­tünde yü­rü­me­de­ler…”

Nedir bu biz­leri kılı kırk yar­maya iten, ancak en halis(ih­lâslı) ha­li­mizle sa­li­men için­den çı­ka­bi­le­ce­ği­miz büyük ha­dise?

Yap­tı­ğı­mız işe gös­te­re­ce­ği­miz ih­ti­mam, onun ne kadar de­vasa ve ne de­rece ehem­mi­yetli ol­duğu ve ne se­vi­yede bir risk ih­tiva et­ti­ğiyle ala­kalı.

Bir mil­le­tin ka­de­ri­nin çi­zil­mekte ol­duğu bir sa­vaşta, ordu ku­man­da­nı­nın her bir ka­rarı o mil­le­tin ta­mamı kadar ehem­mi­yetli ve her ham­lesi büyük ne­ti­ce­lere halkı gi­rif­tar ede­cek risk­te­dir.

Yer­yü­zü­nün en kıy­metli ha­zi­ne­sini hi­maye eden bir kişi elin­de­ki­lere gös­te­re­ceği ih­ti­mamla, en ufak ih­mal­lere bile fır­sat ver­mez.

Bir beyin cer­ra­hı­nın par­mak­la­rı­nın küçük bir ha­re­keti dahi ta­şı­dığı risk ve ehem­mi­yet se­be­biyle en edna bir ih­mali bile kal­dır­maz.

Peki ne bir ordu ku­man­danı, ne bir ha­zine sa­hibi ve ne de beyin cer­rah­lığı gibi bir mes­leğe sahip ol­ma­yan biz sı­ra­dan in­san­lara, efen­di­miz ve ter­biye edi­ci­miz olan cenâb-ı pey­gam­ber hangi se­beple bu kadar ince bir hatta yü­rü­mekte ol­du­ğu­muz ih­ta­rını ya­pı­yor? Belli ki bütün sı­ra­dan­lığı ve ehem­mi­yet­siz gö­rü­nü­müne rağ­men ha­ya­tı­mı­zın ve ha­re­ket­le­ri­mi­zin de­vasa ga­ye­leri ve dra­ma­tik ne­ti­ce­leri ol­du­ğunu dü­şün­me­mizi is­ti­yor.

Dü­şü­ne­lim…

Biz­ler için­den sağ çı­ka­nın ol­ma­dığı bir dün­yaya, aklın ha­ya­lin al­ma­sı­nın asla müm­kün ol­ma­dığı bir cemal ve ke­ma­lin sa­hibi bir zatın va­zi­feli tem­sil­ci­leri ola­rak gel­mi­şiz. Gi­de­ce­ği­miz yer ise, ya bil­di­ği­miz bütün müs­bet kav­ram­la­rın mün­te­hası ve ötesi olan cen­net ya da hayal ve id­ra­kin aciz kal­dığı deh­şet­teki ce­hen­nem.

Bu şe­kilde bütün pa­ra­met­re­leri son­suz olan bir denk­le­min çö­zümü de son­suz sa­yı­sıyla müm­kün. Yani içine gir­di­ği­miz bu ha­di­se­nin cüs­se­sine nis­betle gös­ter­me­miz ge­re­ken gay­re­tin, ih­ti­ma­mın, ti­tiz­li­ğin ve dik­ka­tin son­suz ol­du­ğunu söy­le­me­miz man­tı­ğın ica­bı­dır.

Neyse ki bizi her şe­yiyle bilen rab­bi­miz bizi sa­dece güç ye­ti­re­bil­di­ği­miz ka­da­rın­dan mesul tu­tu­yor. Ama mut­laka gü­cü­mü­zün yet­tiği en yük­sek se­vi­ye­den…

İnsan adeta kendi bey­nini ame­li­yat eden bir hekim gibi her sa­niye kendi so­nunu ha­zır­lı­yor. Her an, her ha­re­ket dün­ya­daki en büyük me­se­lesi olan “va­zi­fesi” ve so­nunu be­lir­li­yor. Hiç şüp­he­siz ba­şı­mıza açı­lan bu en büyük da­vada her şe­yi­mizi se­fer­ber et­me­miz, bütün dik­ka­ti­miz ve gay­re­ti­mizle bu me­se­leye eğil­me­miz, bütün im­kan­la­rı­mızı bu işe has­ret­me­miz ke­sin­likle ak­sini göze ala­ma­ya­ca­ğı­mız bir pren­si­bi­miz ol­ma­lı­dır.

Öy­leyse takva hali ve Allah’ın rı­za­sı­nın en ço­ğunu ara­mak bizim için tek kur­tu­luş yolu. Daha azı bizi asla mem­nun ede­mez. Dik­ka­ti­mi­zin ve gay­re­ti­mi­zin en üst se­vi­ye­sinde cehd ede­ce­ği­miz bu da­va­mızda yine pey­gam­ber efen­di­miz bize bir pren­sip ko­yu­yor: şüp­he­li­ler­den ka­çın­mak.

Nasıl ki bir çoban pa­di­şa­hın ko­ru­luğu ol­du­ğunu bil­diği bir böl­geye değil ko­yun­la­rını sok­mak ci­va­rına bile yak­laş­tır­maz. Aynen o çoban gibi biz de rab­bi­mi­zin ko­ru­luğu olan ha­ram­lara ve mek­ruh­lara değil gir­mek, yak­laş­mayı bile göze ala­ma­yız.

Es­lafta bu has­sa­si­yet o se­vi­yeye çık­mış ki, O’nun (S.A.V.) nasıl kar­puz ye­di­ğine dair bil­gisi ol­ma­dı­ğın­dan kar­puz ye­mek­ten ic­ti­nab ede­cek bir hal üzere ya­şa­mış­lar.

Bil­me­den ye­diği haram lokma yü­zün­den is­tifra et­meye ça­lı­şan Ebu­be­kir efen­di­miz, hır­sı­zın elini hak­sızca kes­ti­ren Fatih’e kısas uy­gu­la­mayı hükme bağ­la­yan İs­tan­bul ka­dısı ve onu teb­rik eden Fatih, ken­di­sine sa­rı­ğını çıkar diyen mah­keme he­ye­tine “bu sarık bu başla çıkar” diyen Be­di­üz­za­man hep bu büyük da­va­nın titiz gay­ret­keş­leri ola­rak biz­lere birer nu­mune-i im­ti­sal ol­muş­lar­dır.