Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Sadece Allah’a Kul Olmalıyız

2. Sayı · 2006/2

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

“Ey iman eden kul­la­rım! Şüp­he­siz benim arzım ge­niş­tir. O halde yal­nız bana kul­luk edin.” (An­ke­but Sû­resi; 56)

Bu ayet-i ke­rime iş­ken­ceye maruz kalan Mekke müs­lü­man­la­rı­nın za­yıf­ları hak­kında nâzil ol­muş­tur. İba­det­le­ri­mizi ne­rede kolay ya­pa­cak­sak, güç­lük çe­ki­len yer­den oraya hic­ret etmek ge­re­kir. Mekke-i Mü­ker­reme’de iş­ken­ceye maruz kalan ilk müs­lü­man­lar, din­le­rini daha güzel ya­şa­ya­bil­mek için Ha­be­şis­tan’a hic­ret et­miş­ler­dir. İlk mu­ha­cir­ler ara­sında Osman bin Afvan (r.a.) ve ha­nımı Pey­gam­ber (s.a.v) Efen­di­miz’in kızı Ru­kiye’de (r.a.) vardı. Daha sonra Pey­gam­ber Efen­di­miz’in (s.a.v.) am­ca­sı­nın oğlu Ca’fer bin Ebu Talip’de (r.a.) bir gurup müs­lü­manla be­ra­ber Ha­be­şis­tan’a hic­ret etti.

Cafer bin Ebi Talib’in (r.a.) Ha­be­şis­tan’da kral Ne­caşi’nin hu­zu­runda yap­mış ol­duğu ta­rihi ko­nuş­mayı ca­hili top­lu­mun ya­pı­sını ta­nı­mak ve böyle bir top­lum kar­şı­sında Müs­lü­man­la­rın din­le­rini ya­şa­ya­bil­mek için ne büyük fe­da­kâr­lık­lara kat­lan­dık­la­rını görüp ders ala­bil­mek için bu­rada zik­ret­meyi fay­dalı bu­lu­yo­rum. Bu ve­sile ile kul­lu­ğun ne ol­du­ğunu biz­lerde belki daha iyi anlar ve ona göre ha­ya­tı­mızı tan­zim ede­riz.

Kral Ne­caşi, din adam­la­rı­nın da hazır bu­lun­duğu bir mec­liste Ca’fer bin Ebi Talib’e (r.a.):

“Hal­kı­nı­zın di­nin­den ay­rı­la­rak; ne bizim di­ni­mize ne de başka bir dine gir­me­den bağ­lan­dı­ğı­nız bu yeni din nedir?” diye so­runca, Ca’fer bin Ebi Talib’in (r.a.) yap­tığı ta­rihi ko­nuşma şöy­le­dir:

“Ey hü­küm­dar!

Biz cahil bir kavim idik; Put­lara tapar, ölmüş hay­van eti yer, fuhuş yapar, ak­ra­ba­lar­dan iliş­kiyi keser ve kom­şuya ezi­yet ve­rir­dik. İçi­miz­den güçlü olan­lar daima güç­süz­leri ezerdi. İşte biz böyle kötü bir du­rumda iken Allah Teâlâ (c.c) içi­miz­den bi­rini bize elçi ola­rak gön­derme lüt­funda bu­lundu. Biz O Pey­gam­ber’in (s.a.v) so­yunu, ai­le­sini, doğ­ru­lu­ğunu, gü­ve­nir­li­li­ğini ve if­fe­tini de bi­li­yo­ruz.

Bu pey­gam­ber bizi Allah’ı (c.c) bir bi­le­rek O’na (c.c) kul­luk et­meye, bizim ve ata­la­rı­mı­zın ilâh kabul ede­rek tap­tığı taş­ları ve put­ları terk et­meye davet etti.

Bize doğru söy­le­meyi, ema­neti ye­rine ge­tir­meyi, ak­raba ile il­gi­len­meyi kom­şuya güzel mu­a­me­lede bu­lun­mayı ve Allah’ın (c.c) ya­sak­la­mış ol­duğu çir­kin ve fena şey­leri terk et­meyi, kan dök­mek­ten vaz­geç­meyi em­retti.

Fuhşu ve ah­lak­sız­lığı, yalan söy­le­meyi, ye­ti­min ma­lını ye­meyi, na­muslu ka­dın­lara if­tira et­meyi ya­sak­ladı.

Yal­nızca Allah’a (c.c) iba­det et­meyi, O’na (c.c) asla hiç­bir şeyi ortak koş­ma­mayı, namaz kıl­mayı, zekat ver­meyi ve oruç tut­mayı em­retti.

Biz de O’nu tas­dik ettik, O’na inan­dık ve Allah’tan (c.c) ge­tir­diği emir ve ya­sak­lar ko­nu­sunda O’na tabi olduk. Sa­dece Allah’a (c.c) kul­luk yap­tık. O’na hiç­bir şeyi ortak koş­ma­dık. Bize haram kıl­dık­la­rını haram, helâl kıl­dık­la­rını da helâl say­dık.

Bunun üze­rine kav­mi­miz bize sal­dı­rıp iş­kence etti. Di­ni­miz­den dön­me­miz, Allah’a (c.c) iba­det et­mek­ten vaz­ge­çip tek­rar put­lara tap­ma­mız için biz­leri daha önce helal say­dı­ğı­mız kö­tü­lük­leri yine helâl say­maya zor­la­dı­lar. Bu zor­ba­lık ve zu­lüm­den iba­ret bu dav­ra­nış­la­rıyla bize baskı yapıp di­ni­mize engel ol­maya ça­lı­şınca biz de senin ül­kene hic­ret ettik. Seni baş­ka­la­rına ter­cih ettik. Senin bizi hi­maye et­meni is­te­dik.

Ey hü­küm­dar! senin ya­nında bize zulüm ya­pıl­ma­ya­ca­ğını ümit ettik.” Bu­yurdu.

Gö­rül­düğü gibi bu ta­rihi ko­nuş­mada Ca’fer b. Ebi Talip (r.a) önce ca­hilî top­lu­mun genel va­sıf­la­rını zik­ret­tik­ten sonra İslâm’ın ge­tir­diği üstün temel esas­ları be­lirt­miş ve hic­re­tin se­be­bini en güzel bir dille ifade et­miş­tir.

Bir ta­raf­tan inan­cını ko­ru­mak ve dün­yaya yay­mak için her türlü zor­luğa kat­la­nan ger­çek Müs­lü­man­lar, diğer ta­raf­tan da du­rumu idare et­meye ça­lı­şan, mev­cut küfür sis­tem­leri ile uyum yol­la­rını ara­yan sözde Müs­lü­man­lar.

Bu tas­nif­teki bi­rinci sı­nıfı teş­kil eden Müs­lü­man­lar Kur’an-ı Kerim’de cen­netle müj­de­le­nir­ken, ikinci sı­nıfı teş­kil eden­ler ce­hen­nemle teh­dit edil­mek­te­dir.

Bi­rinci sı­nıfı müj­de­le­yen ayet-i ke­ri­me­ler­den ba­zı­ları şun­lar­dır:

“…Onlar ki hic­ret et­ti­ler, yurt­la­rın­dan çı­ka­rıl­dı­lar, benim yo­lumda ezi­yete uğ­ra­dı­lar, çar­pış­tı­lar ve öl­dü­rül­dü­ler; an­dol­sun bende on­la­rın kö­tü­lük­le­rini ör­te­ce­ğim ve on­ları alt­la­rın­dan ır­mak­lar akan cen­net­lere ko­ya­ca­ğım. Bu mü­ka­fat Allah ta­ra­fın­dan­dır. Güzel mü­kâ­fat ise Allah’ın ya­nın­da­dır.” (Âl-i İmran Sü­resi; 195)

“İman edip de Allah yo­lunda hic­ret ve cihat eden­ler, (mu­ha­cir­leri) ba­rın­dı­ran ve yar­dım eden­ler var ya, işte ger­çek mü­min­ler on­lar­dır. Onlar için mağ­fi­ret ve bol rızık var­dır.” (Enfâl Sû­resi; 74)

“İman edip de hic­ret eden­ler ve Allah yo­lunda mal­la­rıyla, can­la­rıyla cihad eden­ler, de­rece ba­kı­mın­dan Allah ka­tında daha üs­tün­dür­ler. Kur­tu­luşa eren­ler de işte on­lar­dır.” (Tevbe Sû­resi; 20)

Zor­luk­lara kat­lan­mayı göze ala­ma­yan ve du­rumu idare et­meye ça­lı­şan ikinci sı­nı­fın ha­lini de Allah ( c.c.) biz­lere şöyle haber ver­mek­te­dir:

“Kendi ne­fis­le­ri­nin zâ­lim­leri olan kim­se­lere me­lek­ler, can­la­rını alır­ken: ‘ne iş­tey­di­niz’ de­di­ler. Bun­lar: -‘Biz yer­yü­zünde ça­re­siz­dik’ diye cevap ver­di­ler. Me­lek­ler de: ‘Allah’ın yeri geniş değil miydi? Hic­ret et­sey­di­niz ya!’ de­di­ler. İşte on­la­rın ba­rı­nağı ce­hen­nem­dir; orası ne kötü bir gidiş ye­ri­dir.

Er­kek­ler, ka­dın­lar ve ço­cuk­lar­dan (ger­çek­ten) âciz olup hiç­bir ça­reye gücü yet­me­yen­ler, hiç­bir yol bu­la­ma­yan­lar müs­tes­na­dır.

İşte bun­ları, umu­lur ki Allah af­fe­der; Allah çok af­fe­di­ci­dir, ba­ğış­la­yı­cı­dır.” (Nisâ Sû­resi; 97-99)

Mi­lâdi 622 yı­lında ise Pey­gam­ber (s.a.v) Efen­di­miz ve Ashab-ı Kiram Me­dine-i Mü­nev­vere’ye hic­ret et­ti­ler. Ashab-ı Kiram Allah (c.c) ve Rasul’u (s.a.v) uğ­runa her şey­le­rini ge­ride bı­rak­tı­lar. Me­dine’de yep­yeni bir top­lum oluş­tur­du­lar. O andan iti­ba­ren küf­rün ve şir­kin hâkim bu­lun­duğu yer­ler­den Me­dine’ye hic­ret farz oldu. Ger­çek­ten ça­re­siz, güç­süz ve bil­gi­siz olan­lar dı­şında kalan Müs­lü­man­lar hic­ret ile mü­kel­lef kı­lındı.

İm­kân­ları ol­duğu halde iman­la­rını kur­tar­maya ve İslâm dev­le­tini güç­len­dir­meye koş­ma­ya­rak, evini bar­kını, yur­dunu, eşini, dos­tunu, mal ve mül­künü ter­cih eden­le­rin veya ça­re­siz­lik ba­ha­ne­siyle mev­cut du­ruma rıza gös­te­re­rek hic­reti terk eden­le­rin feci âki­bet­leri yu­ka­rıda ki âyet-i ke­ri­me­lerde tas­vir et­mek­te­dir­ler.

Pey­gam­ber (s.a.v.) Efen­di­miz ve daha son­raki dö­nem­lerde Müs­lü­man­lar inan­dık­ları gibi ya­şa­yıp yal­nız Allah’a (c.c) kul­luk ya­pa­bil­mek için her türlü zor­luk­lara göğüs ger­miş­ler­dir. Fakat bu gay­ret­le­ri­nin kar­şı­lığı ola­rak Allah’ın (c.c) yar­dı­mıyla za­fer­ler­den za­fere ko­şa­rak bu yüce dini bize ema­net bı­rak­mış­lar­dır. Biz Müs­lü­man­lar da be­şeri sis­tem­le­rin hâ­ki­mi­yeti al­tında İslam’ın tam ma­nası ile ya­şa­nıp, ger­çek mâ­nâsı ile Allah’a (c.c) kul­lu­ğun ya­pı­la­ma­ya­cağı inan­cıyla Hakk’ın ha­ki­mi­yeti için her türlü zor­luğu göze ala­rak bütün gü­cü­müzle ça­lış­ma­lı­yız. Unut­ma­ma­lı­yız ki ölüm ger­çeği de­ğiş­me­mek­te­dir.

“Her canlı ölümü ta­da­cak­tır. So­nunda bize dön­dü­rü­le­cek­si­niz.” (An­ke­bût Sû­resi; 57)

Ölüm, in­sanı dün­ya­daki sev­dik­le­rin­den ayır­mak­ta­dır. Bu ay­rı­lış, Allah (c.c) için zor­luk­lara göğüs germe uğ­runa olursa, ger­çek sev­gi­liye ve ebedi ni­met­lere ka­vuş­maya ve­si­le­dir.

Eğer ölüm, nefis, şey­tan ve ta­ğutî sis­tem­lere itaat eder­ken in­sanı ya­ka­la­ya­cak olursa, o za­manda bu ne feci bir âki­bet­tir. Müs­lü­man güzel akı­bet için Allah’a (c.c) yal­va­ra­rak, sa­bırla, taviz ver­me­den yo­luna devam et­me­li­dir.

“İman edip Salih amel iş­le­yen­leri; (evet) mu­hak­kak ki on­ları, içinde ebedi kal­mak üzere alt­la­rın­dan ır­mak­lar akan cen­net köşk­le­rine yer­leş­ti­re­ce­ğiz. (Böyle iyi)işler ya­pan­la­rın mü­kâ­fat­ları ne gü­zel­dir.

Onlar, sab­re­den kim­se­ler­dir ve yal­nız Rab­le­rine gü­ve­nip da­yan­mak­ta­dır­lar.” (An­ke­but Sû­resi; 58-59)

Rızık en­di­şesi gibi se­bep­le­rin ar­dına sı­ğı­nı­la­rak di­ni­mize hiz­met­ten geri kal­ma­malı ve zulüm sis­tem­le­rine boyun eğ­me­me­li­yiz. Çünkü rızkı veren ayette ifade edil­diği üzere Allah’tır (c.c).

 “Nice canlı var ki, rız­kını (ya­nında) ta­şı­mı­yor. On­lara da ‘Size de rızık veren Allah’tır. O, her şeyi işi­tir ve bilir.” (An­ke­but Sû­resi; 60)

Allah’a (c.c) kul ola­bil­mek için sev­dik­le­ri­mizi, O’nun için sev­meli, sev­me­dik­le­ri­mizi de yine O’nun için sev­me­me­li­yiz. Allah (c.c) bizim için din ola­rak İslam’ı seçti ve ondan razı oldu. Biz de O’nun razı ol­du­ğuna razı olup, İslam’ın dı­şın­daki bütün batıl din­leri ve sis­tem­leri red­de­de­rek; İslâm’ı önce şahsi ha­ya­tı­mıza ar­dın­dan da ai­le­mize ve ya­şa­dı­ğı­mız dün­yaya hâkim kıl­mak için ne ge­re­ki­yorsa yap­ma­lı­yız.

Selam olsun Allah’ın(c.c) kul­la­rına…