Hakk’ın Her Emri Bizi Arındırıp Aziz Kılan Bir Nimettir

Allah Teala Haz­ret­leri Söz­le­rin En Gü­ze­linde:

“Bugün sizin di­ni­nizi ke­mâle er­dir­dim, size olan ni­me­timi ta­mam­la­dım ve sizin için din ola­rak İslâm’ı be­ğe­nip seç­tim.”¹ bu­yur­mak­ta­dır.

İslam’ın hadd-i za­tında hiç­bir ek­siği ve faz­lası yok­tur. Mev­cut olan her türlü ek­sik­lik bizim ken­di­mizde ve kendi Müs­lü­man­lı­ğı­mız­da­dır. Çünkü Rab­bi­miz İslam Dini’ni ke­mâle er­dir­miş, biz kul­la­rına olan ni­me­tini ta­mam­la­mış­tır. İslam’ın her emri Rab­bi­miz ta­ra­fın­dan bizim için be­ğe­ni­lip se­çil­miş birer nimet ve arınma ve­si­lesi kı­lın­mış­tır.

İslam, Allah’a ve O’nun Ra­sûlü Efen­di­miz’e (sav.) tes­li­mi­yeti em­re­der. İn­san­la­rın, Kur’an ve sün­nete göre ken­di­le­rini şe­kil­len­di­re­rek Hakk’ın ni­meti içe­ri­sinde ya­şa­ma­la­rını ve iki dün­yada da aziz ümmet ol­ma­la­rını he­def­ler.

Hz. Ömer (ra.) bu­yu­rur ki: “Biz bir mil­let­tik ki Allah Teala bizi İslam ile şe­ref­len­dirdi. Ne zaman izzet ve şe­refi İslam’dan başka bir yerde arar olunca da bizi zelil kıldı.”²

İmanla kal­bi­mizi; na­mazla ruh ve ah­la­kı­mızı; zekât ve in­fakla mal ve vic­da­nı­mızı; oruç ve hacla nefis, beden ve duy­gu­la­rı­mızı; zik­rul­lah, ti­la­vet-i Kur’an ve Efen­di­miz’e salat ü selam ile gö­nül­le­ri­mizi arın­dı­rı­rız. Böy­lece beden ve ruh sağ­lı­ğı­mızı ko­ru­muş, ferd ve top­lum ola­rak bir me­de­ni­yet inşa etmiş olu­ruz.

Cenab-ı Hakk biz kul­la­rını ter­te­miz kıl­mak için ab­des­tin nasıl alı­na­ca­ğını, te­yem­müm ve gus­lün nasıl ya­pı­la­ca­ğını beyan et­tik­ten sonra şöyle bu­yur­muş­tur:

“Allah, size her­hangi bir güçlük/zorluk çı­kar­mak is­te­mez, fakat sizi arındırmak/tertemiz kıl­mak ve size olan ni­me­tini ta­mam­la­mak ister. Ta ki şük­re­de­si­niz.”³

İba­det­ler Allah’ın emri ve Pey­gam­ber Efen­di­miz’in tebliği/uygulayıp gös­ter­me­siyle ya­pı­lır. Allah’ın hiç­bir ku­lu­nun iba­de­tine ih­ti­yacı yok­tur. Bütün iba­det­ler in­sa­nın ih­ti­yacı ol­duğu için em­re­dil­miş olup fay­dası da ona yö­ne­lik­tir. Şüp­he­siz her iba­de­tin bizim için nice dün­yevî ve uh­revî fay­da­ları var­dır. Ancak biz, kul­luk şiarı ve şükür ve­si­lesi olan iba­det­le­ri­mizi, İlâhî bir nimet ve ema­net bilir, Rab­bi­miz’in emri ola­rak, Pey­gam­be­ri­mi­zin öğ­ret­tiği şe­kilde vak­tinde, huzur-ı kalb, mu­hab­bet ve sa­mi­mi­yetle ifa ede­riz. Vaki olan ku­sur­la­rı­mı­zın affı için de Hakk’ın di­va­nına Habib-i Ekrem’inin şu ya­ka­rı­şıyla il­tica ede­riz:

“Allah’ım! Ha­ta­la­rımı, bil­me­den yap­tık­la­rımı, iş­le­rim­deki aşırı dav­ra­nış­la­rımı ve Senin ben­den çok iyi bil­di­ğin ku­sur­la­rımı mağ­fi­ret eyle.”⁴

“Allah’ın size ver­diği ni­met­leri ha­tır­la­yın.”⁵ İslam’ın her emri Rab­bi­miz ta­ra­fın­dan biz kul­ları için be­ğe­ni­lip se­çil­miş İlâhî birer nimet ve unu­tul­ma­ması ge­re­ken birer ema­net­tir. Bu İlâhî emir­ler kı­ya­mete kadar in­san­la­rın her ih­ti­ya­cına cevap ve­re­cek, on­ları in­ka­rın ve is­ya­nın ka­ran­lı­ğın­dan İslam’ın ay­dın­lı­ğına çı­ka­rıp, maddî ve ma­nevî kir­ler­den arın­dı­ra­rak iki cihan sa­a­de­tine ka­vuş­tu­ra­cak­tır.

İslam, ga­daba uğ­rat­ma­dan, da­la­lete dü­şür­me­den, sa­a­det ve se­la­metle Allah’a ve Allah’ın ni­met­le­rine gö­tü­rüp “El­ham­dü­lil­lah” de­dir­ten apa­çık, dos­doğru, hak, ha­ki­kat ve is­ti­ka­met yo­lu­dur.⁶

Müs­lü­man Kur’an ve sün­ne­tin yani İslam’ın me­sa­jına kulak verir ve ha­ya­tını onun ışı­ğında şe­kil­len­di­rir. Şu İlâhî ifa­deyle de Cenab-ı Hakk’ın müj­de­le­diği kul­ları ara­sına ka­tı­lır:

“Dinleyip/kulak verip de “Sözün En Gü­zeli”ne tabi olan­ları müj­dele. İşte Allah’ın hi­da­yet nasip et­tik­leri on­lar­dır ve aklı ba­şında ha­re­ket eden­ler de biz­zat on­lar­dır.”⁷

Müs­lü­man her söze değil amma, Hak Söz’e kulak ve­re­cek ve “Söz­le­rin En Gü­zeli” olan Kur’an-ı Kerim’e tâbî ola­cak­tır. Başka bir al­ter­na­tif yok­tur ve böyle dav­ran­mak ima­nın, hi­da­ye­tin ve aklın ica­bı­dır. Din­le­ni­le­cek ve uyu­la­cak söz­le­rin mi’yar ve öl­çüsü Kur’an olunca; O’nun tas­vib ettiklerine/onayladıklarına uyu­la­cak, onay ver­me­dik­le­rine uyul­ma­ya­cak­tır.⁸

Kur’an ve sün­neti yani İs­la­mi­yet’i öğ­ret­mek ve kul­la­rını arın­dır­mak için Cenab-ı Hakk’ın Pey­gam­ber-i Zişan’ını gön­der­mesi bize olan en büyük lütuf ve ni­me­ti­dir. Ayet-i ce­li­lede şöyle bu­yu­rul­muş­tur:

“Allah, Mü’min­lere ken­di­le­rin­den, on­lara Allah’ın Âyet­le­rini oku­yan, on­ları arın­dı­ran ve on­lara Kitap ve Sün­neti öğ­re­ten bir Pey­gam­ber gön­der­mekle büyük bir lü­tufta bu­lun­muş­tur.”⁹

Sahip ol­du­ğu­muz ni­met­le­rin kıy­me­tini tak­dir edip on­ları bize ihsan eden Allah Teâlâ Celle ve Alâ Haz­ret­le­rine la­yı­kıyla hamd ede­mez­sek bir gün o ni­met­ler eli­miz­den alı­nır.

Kur’an-ı Kerim ve Rasûl-i Ekrem (sav.) Efen­di­miz’in biz­ler için en büyük nimet ol­du­ğunu hiç unut­ma­ya­lım.

Biz­ler Kur’an-ı Kerim’i ve Ra­sû­lul­lah aley­his­se­lâm Efen­di­miz’in ri­sa­le­tini hak­kıyla tak­dir ede­bil­miş de­ği­liz. Eğer bun­ları hak­kıyla tak­dir ede­rek kabul ede­bil­sey­dik; Allah’ın emir ve ya­sak­la­rına, müjde ve teh­dit­le­rine karşı inan­cı­mız ve dav­ra­nı­şı­mız bu şe­kilde ol­mazdı.¹⁰

Hasan-ı Basri Haz­ret­leri de­miş­tir ki: “Allah’ın, “Ey iman eden­ler” hi­ta­bını duy­du­ğunda ona dik­katle kulak ver. O hitap ya sana ve­ri­len bir emir için ya da ya­sak­la­nan bir şey için­dir.”

Ca‘fer-i Sadık da diyor ki: “Hi­tap­taki lez­zetle Allah Teâlâ iba­de­tin yor­gun­lu­ğunu ku­lun­dan gi­de­rir. Bu hitap gös­te­ri­yor ki; seven kul, sev­diği Rabb’inin em­rine der­hal sa­rı­lır.”¹¹

Çünkü ya­ra­tı­lış ga­yesi olan kul­lu­ğu­muz; Rab­bi­miz’in emir­le­rini duy­du­ğu­muzda cen­net ve ni­met­le­rine sev­da­la­na­rak te­red­düt­süz ye­rine ge­tir­me­mizi, ya­sak­la­rını duy­du­ğu­muzda da ce­hen­nem ve sı­kın­tı­la­rın­dan kor­kup iti­raz­sız ka­çın­ma­mızı ge­rek­tir­mek­te­dir.

Böy­lece ferd ve ce­mi­yet ola­rak huzur ve sa­a­deti ya­ka­la­mış ve Rab­bi­miz’in ni­met­leri içe­ri­sinde ya­şa­mış ola­ca­ğız. Çünkü İlâhî emir ve ya­sak­lar bizim için hayat ve­rici İlâhî birer nimet ve ema­net­tir ve on­lara uy­ma­nın fay­dası tüm in­san­lı­ğa­dır. Ni­te­kim bu ger­çek Kur’an-ı Kerim’de şöyle ifade edil­mek­te­dir:

“Ey iman eden­ler! Sizi, size hayat ve­re­cek şey­lere davet et­tiği zaman Allah’ın ve Ra­sûlü’nün da­ve­tine uyun.”¹²

Hiç şüp­he­siz Rab­bi­miz ka­tın­daki kıy­me­ti­miz, naz ve ni­ya­zı­mız ve iba­de­ti­miz­le­dir. İlâhî bir nimet ol­du­ğuna inan­dı­ğı­mız dua ve iba­det­le­ri­mi­zin ka­bulü de takva ile müm­kün­dür. Çünkü Kur’an-ı Kerim’de şöyle bu­yu­rul­mak­ta­dır:

“Allah Teala, ancak takva sa­hibi olan­la­rın dua ve iba­de­tini kabul eder.”¹³

Takva ise her iş ve dav­ra­nışta Hakk’ın rı­za­sını ara­mak­tır. Gö­nül­lere tak­va­nın yer­leş­mesi ve gö­nül­le­rin arın­ması, gönül ib­re­si­nin Hakk’ın rı­za­sını gös­ter­mesi, Rasûl-i Ekrem (sav.) Efen­di­miz’e hür­met ve ta­zimle elde edi­le­ceği bir Kur’an hükmü ola­rak şöyle beyan edil­miş­tir:

“Re­sû­lul­lah’ın hu­zu­runda ta’zim için ses­le­rini kı­san­lar, şüp­he­siz Allah’ın kalp­le­rini takva ile im­ti­han et­tiği (te­miz­le­diği ve tak­vaya alış­tır­dığı) kim­se­ler­dir.”¹⁴

Habib-i Ekrem (sav.) Efen­di­miz’e olan hür­met ve say­gı­nın, sevgi ve bağ­lı­lı­ğın, ka­vuşma öz­le­mi­nin ve şe­fa­a­tini ta­le­bin bir ni­şanı ola­rak Rab­bi­miz’in emri, Pey­gam­be­ri­miz Efen­di­miz’in teş­viki ile salat ü selam ge­ti­ri­riz. Ni­te­kim hadis-i şerif’te şöyle bu­yu­rul­muş­tur:

“Kı­ya­met gü­nünde in­san­la­rın bana en yakın (ve şe­fâ­a­time en lâyık) olanı, Bana en çok salât ü selâm ge­ti­ren­le­ri­dir.”¹⁵

Şüp­he­siz ka­tı­la­şan kalp­le­ri­mi­zin ilacı; zik­rul­lâh, ti­lâ­vet-i Kur’ân ve Habib-i Ekrem (sav.) Efen­di­miz’e salât u selâm ve her türlü ih­ti­ram­dır.¹⁶

Şu hâlde iman, iba­det, zik­rul­lah, ti­la­vet-i Kur’an ve Rasûl-i Ekrem Efen­di­miz’e salât u selâm ge­tir­mekle ruh­lar do­yu­ru­lur, vic­dan­lar arın­dı­rı­lır ve gö­nül­ler ci­la­la­nır. Böy­lece ferd ve top­lum güven ve hu­zura ka­vu­şur.

Zi­kir­le­rin en ha­yır­lısı Ke­lime-i Tev­hid’dir ki o aynı za­manda Urvet’ül-Vüskâ/kopması müm­kün ol­ma­yan en sağ­lam kulp­tur.¹⁷

İlâhî ikram gün­leri ve arınma va­kit­leri olan Receb, Şaban ve Ra­ma­zan ay­la­rında Ke­lime-i Tev­hid ile meş­gul ol­makta üstün fa­zi­let ve be­re­ket var­dır.

Receb ayı gir­di­ğinde Habib-i Ekrem (sav.) Efen­di­miz şöyle dua eder­lerdi:

“Allah’ım! Bize Receb ve Şaban ayını mü­bâ­rek kıl ve bizi Ra­ma­zan-ı Şerif’e ulaş­tır.”¹⁸

Pey­gam­ber Efen­di­miz’in, Ra­ma­zan-ı Şerif’in dı­şında en çok bu ay­larda oruç tut­tuğu ri­va­yet edil­mek­te­dir. Biz­lere de düşen bu ay­larda Pey­gam­be­ri­miz’in sün­net ha­ya­tını öğ­re­ne­rek ya­şa­dı­ğı­mız gün­leri O’nun nu­ruyla ay­dın­lat­mak, Efen­di­miz’in sem­tine doğru hoşça esen rüz­gar­lar ile saygı, sevgi, selâm ve öz­le­mi­mizi salat ü se­lam­larla dile ge­tir­mek, oruç tut­mak, Kur’an-ı Azi­müş­şân ile gönül bağ­la­rı­mızı kuv­vet­len­dir­mek, Müs­lü­man kar­de­şini unut­ma­mak, derdi ile dert­len­mek, hu­ku­kunu gö­zet­mek, düş­mana tes­lim et­me­mek, Cenâb-ı Hakk’ı zik­ret­mek, ha­yatı Müs­lü­manca ya­şa­mak, gö­nül­leri İslam’a mey­let­tir­mek, bu yolda ça­lış­mak…, hem nasıl? Can­larla, baş­larla; seher va­kit­le­rinde Allah’a yal­var­mak, is­tiğ­farda, naz ve ni­yazda bu­lun­mak, Hakk’ın di­va­nına dur­mak, göz­yaşı dök­mek ve şu ve­cize ile ken­dini he­saba çek­mek:

Kim ki hubb-i Hakk’ı da‘va ey­ledi,

Ge­ce­ler uyu­duysa yalan söy­ledi.

İn­san­la­rın dünya lez­zet ve eğ­len­ce­sine dal­dığı bu za­manda, Allah’a taat ve iba­detle bü­yü­yen genç ola­bil­mek en büyük bah­ti­yar­lık­tır. Cenâb-ı Hakk, dünya lez­zet­le­rini ve eğ­len­ce­sini terk edip de genç­liği ile Allah’ın taat ve iba­de­tine yö­ne­len genci “Ey şeh­ve­tini terk ede­rek genç­li­ğini benim uğ­rumda feda eden genç! Sen benim ya­nımda bazı me­lek­le­rim gi­bi­sin. ”¹⁹söz­le­riyle öv­mek­te­dir.

Ne mutlu Pey­gam­ber-i Zişan’ımı­zın Allah Teâlâ ka­tın­dan ge­ti­rip haber ver­dik­le­rine “ka­bu­lüm­dür” di­ye­bi­len, Hakk’ın her em­rine İlâhî bir nimet ola­rak tut­kuyla sa­rı­lan, güzel ahlak ve iba­de­tiyle da­reyn sa­a­det ve iz­ze­tini ka­za­na­bi­len bah­ti­yar kul­la­rına!

Tek te­sel­li­miz, Hakk Teâlâ Haz­ret­le­rine kul­luk ve iba­det bor­cu­muzu la­yı­kıyla ye­rine ge­ti­re­me­di­ği­mizi iti­raf ile O’nun şu İlâhî müj­de­sine sı­ğın­mak­tır:

“Ha­bi­bim kul­la­rıma haber ver ki, şüp­he­siz Ben çok ba­ğış­la­yı­cı­yım, çok mer­ha­met­li­yim.”²⁰

Temiz bir alınla ya­şa­mayı, so­nunda da Yüce Rab­bi­miz’in “Selam size! Ter­te­miz gel­di­niz. Artık ebedi kal­mak üzere girin bu­raya (Cen­net’e).”²¹hi­ta­bına mu­ha­tap ola­rak Hakk’ın rı­za­sına ve Habib-i Ek­remi (sav.) Efen­di­miz’in şe­fa­a­tine eri­şe­bil­meyi niyaz ede­riz.  Âmîn!

1. Mâide, 5/3. ↩︎
2. Hakim, Müstedrek, Kitabu’l-İman, 214. ↩︎
3. Mâide, 5/6. ↩︎
4. Buhârî, Deavât 60; Müslim, Deavât 70. ↩︎
5. Mâide, 5/7. ↩︎
6. Mahmud Sami Ramazanoğlu (k.s.), Fatiha Suresi Tefsiri, s. 56. ↩︎
7. Zümer, 39/18. ↩︎
8. Bkz. Prof. Dr. Osman Öztürk, Sözlerin En Güzeli, s. 11. ↩︎
9. Âl-i İmrân, 3/164; bkz. Bakara, 2/151. ↩︎
10. Ahmed Yaşar (k.s.), Akaid Sohbetleri, Kalem Yayınları, s. 281-283. ↩︎
11. bkz. İsmail Hakkı Bursevi, Ruhu’l-Beyan, Bakara, 2/178. ↩︎
12. Enfâl, 8/24. ↩︎
13. Mâide, 5/27. ↩︎
14. Hucurât, 49/3. ↩︎
15. Tirmizî, Vitir, 21/484; et-Tâc, 5/146. ↩︎
16. Rûhu’l-Beyân, 1/265. ↩︎
17. Ruh’ul-Beyân, 1/265. ↩︎
18. İbn Hanbel, Müsned, 1/259. ↩︎
19. Bkz. Tirmizi, Zühd, 53; Tuhfetü’z-Zakirin, 241. ↩︎
20. Hicr, 15/49. ↩︎
21. Zümer, 39/73. ↩︎