Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Rasûlullah’a İttiba Etmeden Kurtuluş Olmaz

10. Sayı · 2008/2

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Ha­ya­tı­mızı biz­lere nasip ve mü­yes­ser bu­yu­ran Allah Teala, kitab-ı ila­hî­sinde biz­lere örnek gös­ter­miş ol­duğu Rasûl-i Ekrem Efen­di­miz (s.a.v)’in ha­ya­tına ha­ya­tı­mızı tabii kı­la­rak Rasûl-i Ekrem (s.a.v)’in sün­net­le­rini ya­şa­mayı da cüm­le­mize nasip ve mü­yes­ser kıl­sın.

Allah Zül­ce­lâl Teala ve Te­kad­des Haz­ret­leri, Rasûl-i Ekrem Efen­di­mi­zin adet ve sün­net­le­ri­nin en büyük ol­du­ğunu biz­lere haber ver­diği gibi, biz­ler de her sa­hada Rasûl-i Ekrem (s.a.v)’in sün­net­le­rini bü­yüt­meye, büyük gör­meye, kabul et­meye bütün gü­cü­müzle gay­ret sarf et­me­li­yiz. Çünkü sün­net­le­rin ter­kin­den do­layı kı­ya­mette kişi azap çek­mez; ama sün­neti kü­çüm­se­mek küfrü ge­rek­ti­rir. Ra­sû­lul­lah’ın hangi sün­neti olursa olsun. Ulema bu hu­susta çok ör­nek­ler ver­miş­tir. Allah Ra­sûlü yemek yi­yince par­ma­ğıyla ta­bağı sü­pü­rür, ya­lardı. Bazı zaman da ta­bağı dili ile de ya­la­mış­tır. Bir insan dü­şünse; “Bu da olur mu, ayıp­tır, bu yan­lış.” dese, “kâfir olur” diye ki­tap­la­rında fetva ver­miş­ler­dir.

Çünkü Cenab-ı Hak “Ey Ha­bi­bim, sen en büyük ah­lak­lar üze­rin­de­sin.” bu­yu­ru­yor. Neyin varsa hepsi en bü­yük­tür, en gü­zel­dir. Allah Teala, en büyük der­ken; insan da onu kü­çüm­se­di­ğinde Allah Zül­ce­lâl’in aye­tini inkâr etmiş olur. Onun için Rasûl-i Ekrem (s.a.v)’in sün­net ha­ya­tını mu­hak­kak ha­ya­tı­mı­zın öl­çüsü ve ör­neği kıl­mak için bütün gü­cü­müzle gay­ret sarf et­me­li­yiz.

Sünnet Hayatı

Bütün dünya bir sün­neti met­hetse, Allah ka­tında sün­ne­tin de­ğeri kadar onu an­la­ta­maz­lar. Onu Allah ya­rat­tığı için O en iyi bilir. “Mu­hak­kak ha­bi­bim sen, en büyük ah­lak­lar üze­rin­de­sin.” bu­yu­ru­yor. Ha­bi­bine, “Sen tek bir ahlâk üze­re­sin.” de­mi­yor. Böy­lece Âyet-i Ke­rime, bütün hayat-ı Ra­sû­lul­lah’ı kap­samı içe­ri­sinde al­mış­tır, za­hi­rini ba­tı­nını (gö­rü­neni gö­rün­me­yeni), kü­çü­ğünü bü­yü­ğünü, hepsi onun için­de­dir.

Onun için, in­san­lı­ğın ör­neği olan Pey­gam­be­ri­miz (s.a.v)’i gü­zelce ta­nı­maya gay­ret et­me­li­yiz. Ta­nı­maya baş­la­yınca, onun aki­devî inan­cını mu­hak­kak öğ­re­nip, onun gibi akide sa­hibi ol­ma­lı­yız. Bakın, o yüce Pey­gam­be­ri­miz (s.a.v) iti­kad ko­nu­la­rında hiç­bir yerde hiç­bir taviz ver­miş de­ğil­dir.

Allah Zül­ce­lâl da kitab-ı ila­hî­sinde “Kim Ra­sûle itaat ederse, Allah’a itaat etmiş olur.” bu­yur­muş­tur. Her­hangi bir Emr-i Ra­sû­lul­lah’a itaat, Allah’a ita­at­tir. Allah Ra­sûlü neyi neh­yet­mişse onu terk etmek de Allah Zül­ce­lâla ita­at­tir.

Onun için, Allah ben­den razı olsun diye dü­şü­nü­yor­san, o zaman Ra­sû­lul­lah’a her sa­hada it­tiba et­me­li­sin. Ya­pa­mı­yor­sak ta kü­çüm­se­me­me­li­yiz. Onun ezik­liği içer­sinde mü­te­es­sir bir ha­yatta ya­şa­ma­lı­yız.

Pey­gam­be­ri­miz (s.a.v): “Üm­me­tim fe­sada git­tiği zaman, benim sün­net­le­rim­den bi­rini ya­şa­yan bir in­sana Allah Zül­ce­lâl yüz şehit se­vabı verir.” bu­yu­ru­yor. Tabii insan kendi ak­lıyla dü­şündü mü, “bu bü­yü­tül­müş bir söz” gibi dü­şü­nür. Nasıl olsun ki, bir insan ca­nını Allah yo­lunda ver­sin, öbür insan da unu­tul­muş bir sün­neti ya­şa­sın; rahat, hiç çile çek­mek­si­zin o şe­hi­din üs­tün­lü­ğünde yüz kat sevap ka­zan­sın.

İmam Rab­bani Haz­ret­leri diyor ki; bir insan öğle vak­tinde; “Ra­sû­lul­lah (s.a.v) bu yaz gün­le­rinde kay­lûle ya­pardı, azı­cık uyuk­lardı.” dese, ba­şını yere koysa, uyu­ma­dan ka­fa­sını kal­dırsa; bir in­sanda kı­ya­mete kadar sün­net ol­ma­yan iba­det­lerle meş­gul olsa, o ba­şını bir defa yere koyup kal­dı­ran kadar sevap ka­zan­maz.

Tabi ki, Allah’ın gön­der­miş ol­duğu kitab-ı ila­hîsi, gön­der­diği ra­sûl­le­rin mer­te­besi be­şerî akılla idrak olun­maz. Çünkü O (s.a.v), her ha­liyle, her tav­rıyla mu­ciz­dir. Ra­sû­lul­lah’ın ha­ya­tı­nın bü­tünü mu­ciz­dir. Bak­tı­ğı­mız va­kitte, O’nun de­vamlı yap­tığı şey­leri bir arada yap­tı­ğı­mızda, çok şey­ler yap­tı­ğı­mızı zan­ne­de­riz. Ama O (s.a.v), ha­yatı bo­yunca devam edi­yor.

Her­hangi bir sün­net-i se­niy­yeyi dü­şün­dü­ğü­nüz vakit; hep­si­nin baş­la­ması, bir defa yap­ması kolay bir şey; ama Allah Ra­sûlü: “Ame­lin ha­yır­lısı de­vamlı olan­dır.” bu­yur­muş­tur. Bak ba­ka­lım, bir sün­nete devam ede­bi­lir misin? Ne­reye kadar ede­bi­lir­sin. Evet, Allah Ra­sûlü bu­yu­ru­yor ki: “Her kim unu­tul­muş bir sün­ne­timi ihya ederse, Allah Zül­ce­lâl ona yüz şehit se­vabı verir.” bu in­san­lığı teş­vik için­dir. Ne kadar şehit se­vabı ala­cağı sa­yı­la­maz. Çünkü her bir sün­neti iş­le­di­ğinde bu insan ne kadar kü­çüm­se­nirse, ten­kide maruz ka­lırsa; her bir sün­neti ih­ya­sı­nın kar­şı­sın­daki ezik­li­ğine mu­kâ­bil, bir şehit se­vabı ka­za­nır. Hele şim­diki âhir za­manda, bu fitne fesat gün­le­rinde kal­kıp da Sün­net-i Ra­sû­lul­lah’tan bi­ri­sini iş­le­meye baş­lar­san deli der­ler ya! Zaten, bazen söy­le­nir ya, in­sana deli de­me­yince veli de ola­maz…

O zaman, in­san­la­rın is­te­diği gibi ya­şar­sın. Ne Sün­neti ne de Kuran’ı ya­şa­ya­bi­lir­sin, in­san­lık nasıl is­terse öyle ya­şar­sın. Ba­kar­sın ki, bazı ağa­la­rın ya­nına gi­de­cek olan­lar nasıl te­laş­lı­dır­lar. El­bi­se­leri, şe­kil­leri, kı­ya­fet­leri… Her şey­le­rini dü­zel­tir­ler ay­na­nın kar­şı­sında. Ne ya­pa­cak? Ken­disi gibi aciz bir in­sa­nın kar­şı­sına gi­de­cek… Mah­lû­kun kar­şı­sına gi­de­ce­ği­niz va­kitte bu kadar te­laş­lı­sı­nız da, Allah’ın bak­tığı ta­raf­ları niye dü­zelt­mi­yor­su­nuz? Na­zar­gâh-ı ilahî kal­bi­miz­dir. Her an te­cel­li­yât-ı ilahî or­da­dır.

Biz­lere hayat bah­şe­den Allah Zül­ce­lâl’in bak­tığı ta­raf­ları dü­zelt­meye gay­ret et­me­li­yiz. Allah (c.c) sizin sû­ret­le­ri­nize, bo­yu­nuza po­su­nuza, kı­ya­fe­ti­nize, ma­lı­nıza, mül­kü­nüze, pa­ra­nıza pu­lu­nuza değer ver­mez. O’nun ka­tında onlar iğ­renç şey­ler. Kal­bi­nize bakar. Ne ya­pa­cak insan? O zaman kal­bini te­miz­le­mesi ge­re­ki­yor. Sün­net ha­yatı de­di­ği­miz va­kitte, dış aza­la­rı­mız­daki Sün­net ha­yatı asıl­dır; ama kal­bi­miz­deki sün­net ha­yatı bu ima­nın men­ba­ı­dır. Kalp­teki sün­net ha­yatı inançla eşit­tir.

Allah Ra­sûlü nasıl iman et­mişse öyle iman ede­cek­sin. Allah Ra­sûlü’nün ima­nına mu­ha­lif bir ima­nın varsa, bu iman olur mu? Allah Ra­sûlü’nün inan­cına mu­ha­lif inanç­lar in­sanı tev­hid aki­de­sine gö­tü­rür, şirk­ten kur­ta­rır mı?.. Onun için kal­bi­miz­deki sün­net ha­yatı inan­cı­mızla eşit­tir. Onu kü­çüm­se­ye­mez­si­niz ve onsuz mümin olun­maz. Rasûl-i Ekrem (s.a.v) nasıl iman et­mişse, o se­vi­yede iman ede­cek mümin. Ehl-i sün­net ve’l-ce­maat, pey­gam­bere nasıl inan­mışsa, hangi iti­kad ile ya­şa­mışsa, nasıl iti­kadı in­san­lığa teb­liğ için gön­de­ril­mişse bun­lara eşit ol­ması ge­re­ki­yor.

Ehl-i Kitabı Veli Kabul Etmeyin

Allah Zül­ce­lâl İsra Sû­resi’nde; “Eğer o müş­rik ka­fir­lere yak­la­şa­cak olur­san, ha­ya­tın kat ka­tında sana azap eder­dim.” bu­yu­ru­yor. Ölüm­den sonra da kat kat azap eder­dim diyor. Mey­letme za­lim­ler ta­ra­fına, on­la­rın ateşi sana do­ku­nur ya­nar­sın. Allah Zül­ce­lâl O’nu böyle uya­rır­ken, biz de ne­re­lerde ol­du­ğu­mu­zun mu­ha­se­be­sini ya­pa­lım. Çünkü bir in­sa­nın, bir var­lığı ve­lâ­yet ma­ka­mında gör­me­si­nin, kabul et­me­si­nin ba­şında ne gelir? “Mu­hab­bet” gelir. Cenab-ı Hak: “Allah mü­min­le­rin ve­li­si­dir.” Mü­min­ler, Allah’ı en çok se­ver­ler. Allah’ı veli kabul eder­ler, sahip kabul eder­ler. Ama kâ­fir­ler­den bi­ri­nin sev­gisi kal­bine yer­leş­tiği va­kitte, o zaman on­ları veli kabul etmiş olur­sun.

Mü­ca­dele Sû­resi 22. ayette; “Allah’a ve âhi­rete iman eden­ler­den bi­ri­sini, Allah’ın koy­duğu öl­çü­le­rin dı­şına çı­kan­la­rın, sı­nırı aşan­la­rı­nın ve ra­sû­lü­nün koy­duğu öl­çü­le­rin sı­nır­la­rını aşan­lar­dan bi­ri­sini sever ola­rak bu­la­maz­sın.” bu­yur­makta. Eğer se­vi­yorsa, Allah’a ve âhi­rete iman et­me­miş­tir. Bu hu­susta Kuran-ı Kerim’de bir­çok sû­rede sabit ayet­ler var.

Mu­hab­bet, ve­lâ­yet yet­ki­sini ver­mek­tir. Bir ba­tı­lın, hak­kın üze­rinde galip gel­mesi için içinde bir istek varsa, bu, kâ­firi veli kabul etmek de­mek­tir. İçin­den ba­tı­lın hak üze­rinde mu­zaf­fe­ri­ye­tini dü­şün­mek, di­liyle bir şey söy­le­mese bile onu veli kabul etmek de­mek­tir. Veya batıl bir âde­tin, ge­le­ne­ğin yer­leş­me­sine ça­lı­şırsa, bü­tünü değil ba­tı­lın bir adet ve ge­le­ne­ği­nin bi­ri­nin yer­leş­me­sini kabul edi­yorsa, ba­tılı veli kabul etmiş olur.

Ya­hu­di­leri, Hı­ris­ti­yan­ları veli kabul et­me­yin diyor Allah. Ve­la­ye­tin üç temel şartı var­dır: Bi­rin­cisi sev­mek, ikin­cisi için­den ba­tı­lın Hakk üze­rinde galip gel­me­sini is­te­mek, üçün­cüsü de ba­tı­lın adet ge­le­nek­le­ri­nin bi­ri­si­nin yer­leş­me­sine yar­dımcı olmak. Ehl-i hakk­tan bi­risi bu üç va­sı­fın bi­ri­sin­den do­layı onu veli kabul et­mişse, o da on­lar­dan­dır. İşte Allah Teala da o za­lim­lere hi­da­yet etmez. Onu sev­din mi, gön­lünü ba­tıla ver­din mi artık hi­da­yet ka­pı­ları ka­pa­nı­yor. O zaman sıdk-ı bü­tünle ak­lını ka­fana çekip tevbe ede­bi­lir­sen “Allah Teala di­le­di­ğini af­fe­der.” hük­mü­nün kap­samı içe­ri­sine alı­nır­san kur­tu­lur­sun. Başka çıkış yolu da yok.

İbrahim (a.s) Milleti

Müm­te­hine Sû­resi’nde Allah Teala diyor ki: “İb­ra­him pey­gam­be­rin ha­ya­tında da en güzel uyu­la­cak ör­nek­le­ri­niz var­dır. İb­ra­him’le olan­lar da ha­ya­tı­nı­zın ör­nek­le­ri­dir.” Sa­dece ahir zaman pey­gam­beri değil… İb­ra­him’le olan­lar kim­ler, İb­ra­him’le kim var idi, Zaten bir ha­nımı vardı Nem­rut dev­rinde. Başka, ço­cuğu bir şeyi yoktu ki. Kavmi de yoktu. İb­ra­him’in kavmi bütün pey­gam­ber­ler idi. Onunla olan­lar da sizin için en güzel uyu­la­cak ör­nek­ler­dir.

Fa­tiha Sû­resi’nde Allah Teala, “hi­da­yet ni­me­tini ver­diği pey­gam­ber­le­rin yo­lunda yü­rü­meyi Allah’tan is­te­meyi” em­re­di­yor bize. Sa­dece İb­ra­him değil, bu niye? İb­ra­him yet­mi­yor muydu? Ce­nabı Hakk ke­lâ­mını tak­viye edi­yor, teyit edi­yor, al­dan­ma­yın diye. Çünkü her pey­gam­ber İb­ra­him’e it­tiba et­miş­tir. Onun dini İslam di­ni­dir. İslam dı­şında bir din olmaz; onun dı­şında hak olmaz, batıl olur.

Nasıl uya­cak­sı­nız on­lara şimdi? İb­ra­him (a.s) ve İb­ra­him’le be­ra­ber olan pey­gam­ber­le­rin hepsi de ka­vim­le­rine de­di­ler ki: “Biz siz­den ebe­di­yen uzak­ta­yız, Allah’tan başka koy­du­ğu­nuz öl­çü­lere, iba­det­le­ri­nize ve iba­det yap­tık­la­rı­nıza da uza­ğız. Biz sizin bütün ya­şan­tı­nıza küf­re­di­yo­ruz.” As­lında bu­ra­daki küfür ke­li­mesi batıl kar­şı­sında kul­la­nıl­maz. Mecaz bir uya­rı­dır. Batıl zaten yok­tur. Var olan bir şey inkâr edi­lirse küfür olur. Bu zaten Allah na­za­rında hiç yok­tur. Ama Allah Zül­ce­lâl in­san­lı­ğın kendi an­la­ya­cağı kadar uyarı ve­ri­yor ona. Bu önemli bir uya­rı­dır. Biz sizin bütün ya­şan­tı­la­rı­nıza küf­ret­tik, bi­ri­sini zaten tas­vip etse insan küfre girer, şimdi si­zinle bizim ara­mızda düş­man­lık baş­la­mış­tır.

Bütün pey­gam­ber­ler onun izinde; ama sa­dece bir sözde İb­ra­him’e uy­ma­ya­cak­sın. Nedir o? Ba­ba­sına an­la­tı­yor, o ise din­le­mi­yor. O zaman İb­ra­him (a.s) ba­ba­sın­dan umut kes­me­mişti. Bir gün iman eder inancı ile ya­şı­yordu. “Ba­ba­cı­ğım, benim sana daha başka ya­pa­cak bir şeyim yok.” dedi. İşte Allah’ın vah­da­ni­yeti hak­kında sana bu kadar ör­nek­ler ver­dim, sana ancak bir dua ede­rim dedi. Onun için sizde kâ­fir­lere dua edip, on­la­rın affı için dua et­me­yin diyor. Onlar daha iyi­dir, cen­nete gider de­me­yin diyor. Bu bir pey­gam­ber ba­bası idi. Haydi bu cen­nete gider, dü­şün­me­yin diyor. Ya rab, bun­ları affet de­me­yin, işte dün­ya­nızı bu Âyet-i ce­lî­le­nin içinde gör­me­li­si­niz. Gör­me­li­si­niz de inan­cı­nızı kur­tar­ma­lı­sı­nız.

Müm­te­hine Sû­resi 6. Ayette de Cenab-ı Hakk: “O pey­gam­ber­le­rin ha­yat­ları içe­ri­sinde en güzel ör­nek­ler var.” bu­yur­muş­tur. İb­ra­him’in mil­le­tin­de­niz. Ar­kaya ba­kar­sa­nız pey­gam­ber­le­rin bü­tü­nün ha­yat­ları içe­ri­sinde de. Çünkü on­la­rın bü­tünü İb­ra­him’e tabi olmuş; hep­si­nin dini İslam. Hiç­biri bir sa­hada, ha­yat­la­rını İb­ra­him’in ha­ya­tı­nın dı­şında yaş­ma­mış­lar. En güzel uyu­la­cak yol var İb­ra­him’in kav­minde. İb­ra­him’in kavmi bütün pey­gam­ber­ler­dir. Her kim Allah’ın rı­za­sını ka­zan­mak is­ti­yorsa, ce­hen­nem­den kur­tu­luş arı­yorsa, cen­nete gir­mek için se­vap­lar ka­zan­mak is­ti­yorsa, ör­nek­leri İb­ra­him’in kav­mi­dir. Ri­sâ­let gü­rûhu… Ahi­reti ka­zan­mak is­ti­yor­sa­nız, kur­tu­luş arı­yor­sa­nız, İb­ra­him’in kav­mine it­tiba edin. Uy­maz­sa­nız uy­ma­yın diyor. Yani uy­maz­sa­nız da Allah’ın mülkü mü ek­si­le­cek. Asla! Allah bütün âlem­ler­den müs­tağ­nî­dir. Hiç bi­ri­sine ih­ti­yacı yok­tur. Bütün bun­ları gü­zelce dü­şü­ne­lim. Ha­ya­tı­mızı ye­ni­den tan­zim et­tik­ten sonra da ih­mal­kâr­lık yap­ma­ya­lım.

Allah Teala he­pi­mize, İb­ra­him’in mil­le­tin­den ol­du­ğu­muzu iddia eti­ği­miz gibi, o mil­lete tabii olup, o is­ti­ka­mette de ya­şa­mayı nasip etsin.