Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Ehl-⁠i Kitab Kaldı mı?

10. Sayı · 2008/2

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

“Fırka-i Nâ­ciye”den ol­ma­nın bir hayli zor­laş­tığı gün­lerde ya­şı­yo­ruz. Müs­lü­man­lar ola­rak çok zorlu im­ti­han­lar­dan ge­çi­yo­ruz. Hak-bâtıl ve doğru-yan­lış tef­ri­ki­nin mühim me­sele ha­line gel­diği ve ka­fa­la­rın ka­rış­tığı ve ka­rış­tı­rıl­dığı hen­gâ­me­de­yiz. Bir kısım ilâ­hi­yatçı ise bu kafa ka­rı­şık­lı­ğı­nın baş ak­törü… Allah’tan, in­sa­nı­mı­zın ma­zi­den te­vâ­rüsle sahip ol­duğu sağ­lam aki­desi ve mev­hibe-i ilâ­hiyye olan ir­fanı var.

Buna rağ­men son za­man­larda ala­bil­di­ğine yo­ğun­la­şan ve âdetâ ta­ar­ruz di­ye­bi­le­ce­ği­miz bir kam­panya ha­lini alan “ehl-i şirk”i, “ehl-i kitap” gös­terme şa­şırt­maca ve ça­ba­ları; üze­rinde dur­maya değer bir hâl almış va­zi­yet­te­dir. Bu ça­ba­la­rın bir kıs­mı­nın gâ­fi­lâne ve diğer bir kıs­mı­nın ise hâ­i­nâne ol­ması, ne­tice iti­ba­riyle fark et­mi­yor. So­nuca bak­tı­ğı­mızda bütün bu ça­ba­lar aynı nok­taya ya­pı­lan atış ola­rak te­celli edi­yor. Yani, şirk ve küfür meş­ru­laş­tı­rı­lı­yor, hattâ, “ehl-i küfr ve şirk” Cen­net’e aday gös­te­ri­li­yor­lar.

Böy­lece tarih boyu şahid ol­du­ğu­muz hilâl-salib mü­ca­de­lesi; Hak-batıl sa­vaşı ol­ma­yıp ce­ha­let so­nucu vukû bul­muş bir ha­dise ha­line gel­miş olu­yor. İşin daha acı ve sinsi ci­heti ise; gü­nü­müz­deki İslam-küfür mü­ca­de­le­sini, küfür le­hine ne­ti­ce­len­dirme ve Müs­lü­man­ları, ya­hudi ve hı­ris­ti­yan kâ­fir­lere tes­li­mi­yete; sözüm ona Kur’anî de­lil­lerle sü­rük­le­meye ça­lı­şı­yor­lar.

Hal böyle olunca da söz ge­lişi; Irak, Af­ga­nis­tan ve Çe­çe­nis­tan’daki di­re­niş de Fi­lis­tin’linin ci­hadı da ma­na­sız hale ge­li­yor. Av­rupa Bir­liği’ne “hı­ris­ti­yan bir­liği” na­zarı ile bakıp karşı çık­mak da fan­tezi olmuş olu­yor. Evan­ge­list sef­fah(kan dö­kücü) Bush’un zu­lüm­le­rine mu­ha­le­fet de her­halde “ehl-i kitab”a isyan olu­yor. ABD’nin Müs­lü­man­lar için “ha­life” tayin et­mesi ise, meş­ru­i­ye­tin tam da mer­ke­zine otur­muş olu­yor. Mi­sal­leri ala­bil­di­ğine ço­ğalt­mak müm­kün… Ba­kı­nız bir yan­lış, nasıl pek çok yan­lışı be­ra­be­rinde ge­ti­ri­yor.

Eski oluş, hiç­bir yan­lışa meş­ru­i­yet ka­zan­dır­maz. Dü­şün­mek­si­zin ger­çek­le­şen il­ti­hak­larla bü­yü­yüp, aza­met ka­za­nan hata da; doğ­ru­luk kis­vesi giy­di­ri­le­rek meşru hale ge­ti­ri­le­mez. Kaldı ki, geç­mişte ya­pı­lan “ehl-i kitap” tes­bit­leri o gün mü­şa­hede et­tik­leri Ya­hudi ve hris­ti­yan­lara ba­kı­la­rak ya­pı­lan bir de­ğer­len­dir­me­dir.” Bu­gün­kü­leri göz önüne al­dı­ğı­mızda acaba durum ne mer­kez­de­dir?” so­ru­su­nun ce­vabı, işin özünü teş­kil et­mek­te­dir.

Gü­nü­müzde “ehl-i kitap” mef­hûmu üze­rinde iki ana nok­tada yan­lış ya­pıl­mak­ta­dır: Bi­rin­cisi, or­tada “Kitap” ke­li­mesi ile kas­te­di­len “İlâhî Kitap” ola­rak Kur’an-ı Kerîm’den baş­kası var­mış gibi ya­zı­lıp ko­nu­şul­mak­ta­dır. Hâl­buki ya­hudi ve hı­ris­ti­yan­la­rın el­le­rin­deki ki­tap­la­rın Allah ile bizim an­la­dı­ğı­mız ma­nada bir ala­kası yok­tur. Zaten on­la­rın da böyle bir id­di­a­ları mev­cud de­ğil­dir. Onlar el­deki Tev­rat(ahd-i atik)ın da İncil(ahd-i cedid)in de il­hamla insan ta­ra­fın­dan ya­zıl­mış ol­du­ğunu kabul et­mek­te­dir­ler. Hâl böyle olunca da; “ehl-i kitap” diye bi­li­nen gü­nü­müz ya­hudi ve hı­ris­ti­yan­la­rı­nın ilâhî bir ki­tapla ve do­la­yı­sıyla Allah ta­ra­fın­dan gön­de­ril­miş “ilâhî din”le uzak­tan ve ya­kın­dan hiç­bir ala­ka­ları yok­tur.

Ya­hu­di­ler el­deki Tev­rat’ı Hz.Musa’dan tak­ri­ben 700 sene sonra ya­şa­mış Üzeyr’in il­hamla yaz­dı­ğına ina­nır­lar. Hı­ris­ti­yan­lar ise İncil’i ha­va­ri­ler­den Pav­los’un yaz­dı­ğını kabul eder­ler. Durum böyle olunca ne­rede kaldı ilahi kitap ve bunun or­taya koy­duğu ilahi din? Bu in­san­la­rın biz­zat ken­di­leri böyle ina­nır­ken biz­den ba­zı­la­rı­nın on­lara meş­ru­i­yet ka­zan­dırma ça­ba­ları nasıl izah edi­le­bi­lir? Bu­rada bir ce­ha­let söz ko­nusu var diye dü­şün­mek biraz fazla saf­dil­lik olmaz mı? Bunun bizim tah­mi­ni­mize göre olan ce­va­bını ya­zı­nın so­nuna bı­ra­ka­rak ikinci ana yan­lışa işa­ret ede­lim: Bugün Hı­ris­ti­yan dün­yada zaten el­deki “be­şerî kitap” ve onun or­taya koy­muş ol­duğu “be­şerî din”in bağ­lı­ları yekûn tut­ma­ya­cak bir cı­lız­lık­ta­dır. %90’ı geçen büyük ço­ğun­lu­ğun ne “kitap”la ve ne de “din”le ala­ka­ları var­dır. Bir farkla ki, bunu açık­la­maz­lar ve Müs­lü­man­larla mü­na­se­bet­le­rinde din­dar bir hı­ris­ti­yan tab­losu çiz­meye ça­lı­şır­lar.

Mev­cut du­ru­mun tes­bi­tin­den sonra ge­le­lim Kur’an-ı Kerîm’in “ehl-i kitap” hak­kın­daki be­yan­la­rına… Ancak şunu hiç unut­ma­ya­lım ki, Kur’an’ın “ehl-i kitap” ola­rak hitap et­tik­leri ile biz­den ba­zı­la­rı­nın “ehl-i kitap” say­maya ça­lış­tık­ları ara­sında mu­ka­yese gö­tür­mez mu­az­zam fark­lar mev­cut­tur. Şimdi bu Kur’anî mef­hûm olan “ehl-i kitab” kav­ra­mı­nın ta­zam­mun et­tiği ma­nayı biz­zat “Son Kitab”dan ted­kik ede­lim:

Allah’ın Âyet’le­rini in­kârla küfre gir­miş olur­lar: “Ey ehl-i kitab! Onun ger­çek­li­ğini mü­şa­hede et­ti­ği­niz halde, Allah’ın Âyet­le­rini niçin inkâr edi­yor­su­nuz?”(Âl-i İmrân(3)/70).

“Allah sizin yap­tık­la­rı­nızı çok iyi gör­düğü halde, niçin Allah’ın Âyet­le­rini in­kâra yel­te­ni­yor­su­nuz?” (Âl-i İmrân(3)/98).

İman eden­leri, “Allah’ın çiz­diği is­ti­ka­mette yü­rü­mek”ten alı­ko­yar­lar: “Ey Ra­sû­lüm! De ki: Ey ehli kitab! Siz­ler ger­çeği görüp bil­di­ği­niz halde onda eğ­ri­lik ara­ya­rak iman eh­lini niçin Allah’ın yo­lunda yü­rü­mek­ten alı­ko­yu­yor­su­nuz?” (Âl-i İmrân(3)/99).

Allah’ın oğul­ları ve ah­bâb­la­rıı ol­duk­la­rını iddia eder­ler: “Ya­hu­di­ler ve hı­ris­ti­yan­lar; biz Allah’ın oğul­ları ve ah­bab­la­rı­yız de­di­ler…” (Mâide(5)/18).

Haddi aşar­lar, “tes­lis”çi­dir­ler ve Allah’a evlad isnad eder­ler: “Ey ehl-i kitap! Di­ni­niz ko­nu­sunda haddi aş­ma­yın ve Allah’a ger­çek­ten başka bir şey isnad et­me­yin. Mer­yem oğlu İsâ Allah’ın el­çisi ve kelimesidir…”(Nisâ(4)/171).

Hz. İb­ra­him’in Ya­hudi mi hı­ris­ti­yan mı ol­du­ğunu tar­tı­şır­lar: “Ey ehl-i kitab İb­ra­him hak­kında niçin tar­tı­şıp du­ru­yor­su­nuz? Hal­buki Tev­rat ve İncil Ondan sonra in­di­ril­miş­tir.(yani Hz. İb­ra­him za­ma­nında ne Ya­hu­di­lik ve ne de hı­ris­ti­yan­lık vardı)…” (Âl-i İmrân(3)/65).

“İb­ra­him ne bir Ya­hudi ve ne de bir hı­ris­ti­yandı. Tam ak­sine O, tek Allah inan­cına sahip bir müs­lü­mandı…” (Âl-i İmrân(3)/67).

Üçlü Allah inan­cına sahip olan­lar kâ­fir­dir­ler: “Hiç şüp­he­siz Allah Mer­yem oğlu Mesih’in ta ken­di­si­dir di­yen­ler and olsun ki, kâfir ol­muş­lar­dır” (Mâide(5)/17). Ay­rıca ba­kı­nız: Mâide Sû­resi 72. ve 73. Âyet­ler.

“Ehl-i kitab”ın kâ­fir­leri Kur’an nâzil ol­du­ğunda da vardı: “Kitab eh­lin­den kâfir olan­lar da müş­rik­ler de Rab­bi­niz­den size ge­le­cek olan iyi­liği is­te­mez­ler…” (Bakara(2)/105).

Bun­lar çık­ma­mak üzere Ce­hen­neme gi­re­cek olup, ya­ra­tık­la­rın da en şer­li­si­dir­ler: “Şüphe yok ki ehl-i kitab’ın kâ­fir­leri ile müş­rik­ler Ce­hen­nem­de­dir­ler ve orada ebe­di­yen ka­la­cak­lar­dır. İşte onlar ya­ra­tıl­mış­la­rın en şer­li­si­dir­ler.” (Beyyine(98)/6).

Allah, ya­hudi ve hı­ris­ti­yan­ları la­net­le­mek­te­dir: “Ya­hu­di­ler Üzeyr Allah’ın oğ­lu­dur de­di­ler, hı­ris­ti­yan­lar da Mesih Allah’ın oğ­lu­dur de­di­ler… Allah on­ları yok etsin…” (Tevbe(9)/30).

“Ehl-i kitap”, Kur’an’a ve Mu­ham­med aley­his­se­lam’a biz­ler gibi iman et­mekle mü­kel­lef kı­lın­mış­lar­dır: “Onlar da sizin ken­di­sine iman et­ti­ği­nize sizin gibi iman eder­lerse, hi­da­yete nâil olmuş olur­lar, eğer yüz çe­vi­rir­lerse düş­man­lık içe­ri­sinde ka­lır­lar…” (Bakara(2)/137).

Ehl-i kitap’la di­ni­mizi mü­za­kere ko­nusu yap­mak ma­na­sına gelen di­ya­log ye­rine on­ları “tev­hîd”e davet var­dır: “On­lara de ki; ey ehl-i kitap! Gelin ara­mızda it­ti­fak ede­ce­ği­miz bir pren­sipte an­la­şa­lım: Allah’tan baş­ka­sına kul­luk ve iba­det yap­ma­ya­lım, O’na hiç­bir şeyi ortak koş­ma­ya­lım ve Allah’ı bı­ra­kıp da bir­bi­ri­mizi rab­ler it­ti­haz et­me­ye­lim…”

(Âl-i İmrân(3)/64).

Gö­rül­düğü gibi Kur’an-ı Mübîn ko­nuyu çok net bir şe­kilde ay­dın­lat­mış ve te­reddü-de mahal kal­ma­ya­cak şe­kilde açık­la­mış­tır. Bütün bun­lara rağ­men, gü­nü­müz ya­hudi ve hı­risti-yan­la­rını “ehl-i kitap” say­mak bil­me­mez­lik ol­ma­yıp, art ni­yet­li­lik­tir. “Light Islam” (ılımlı İslam) pro­je­sine katkı sağ­la­mak­tır. Dün­ya­nın her ye­rinde Müs­lü­man kanı dök­mek­ten zevk alan ya­hudi ve hı­ris­ti­yan vah­şe­tine çanak tut­mak­tır. Daha net söy­le­mek ge­re­kirse: “Ey müs­lü­man­lar! Biz ya­hudi de­ği­liz, hı­ris­ti­yan da de­ği­liz, müs­lü­ma­nız di­ye­rek yıl­lar­dır ver­di­ği­niz mü­ca­de­le­den vaz­ge­çin ve batı dün­ya­sı­nın po­ta­sında eri­ye­rek, düş­man­la­rı­nı­zın “asi­mi­las­yon” pro­je­sine boyun eğip, on­ları mem­nun edin. Allah’ı mem­nun etmek sizin had­di­nize mi düş­müş?” de­mek­tir ki, bu ci­na­yet­tir ve soy­kı­rım­dır.

Gü­nü­müzde “ehl-i kitap” var mı yok mu? ko­nu­sunda, iyi ni­yetli “saf­dil”lere de çok kısa bir ha­tır­lat­ma­mız ola­cak: Allah’ın Kur’an’da inzal bu­yur­du­ğunu beyan et­tiği “Tev­rat” ve “İncil”den kimin elinde varsa bize haber ver­sin ve mev­cudu ol­ma­yan bu ger­çek Tev­rat ve İncil’le kim­ler amel edi­yor­larsa on­ları da Allah rı­zası için bize bil­dir­sin. Bun­ları ya­pa­ma­ya­cak­lar ise; gü­nü­müzde ya­hudi ve hı­ris­ti­yan ol­duk­la­rını iddia eden­lere; “İlâhî Din” men­subu gözü ile bak­mak, mev­cud Tev­rat ve İncil’i de “İlâhî Kitap” ola­rak kabul etmek saf­dil­li­ğin­den vaz­geç­sin­ler ve bu ko­nuda çaba gös­te­ren­leri de an­la­makta acele et­sin­ler. “Atı alan Üs­kü­dar’ı geç­tik­ten sonra” uyan­ma­nın hiç­bir fayda sağ­la­ma­ya­ca­ğını fehm etmek için âlim ve dâhî ol­maya ih­ti­yaç yok­tur.

“Val­lahu yehdî men yeşâu ilâ sı­râ­tin mus­te­kîm”