Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Sabır Zamanı

42. Sayı · 2016/2

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Kur’an’ımız ve Pey­gam­ber aley­his­sa­latu ves­se­lam Efen­di­miz’in önü­müze koy­duğu Müs­lü­man­lı­ğın içini dol­du­ran, başka tür­lüsü olmaz diye önü­müzde duran en önemli iba­det­le­ri­miz­den biri sa­bır­dır.

Sabır, kalple icra edi­len iba­det­ler­den bi­ri­dir. Sa­dece Eyyüb aley­his­se­la­mın ka­rak­teri de­ğil­dir, Allah di­yen­le­rin hep­si­nin ka­rak­teri ol­ma­lı­dır. Her ne kadar bir ca­miye gidip iki saat otu­ra­rak ya­pı­lan iba­det gibi de­ğilse de sabır, bir kalp ey­lemi ola­rak bütün pey­gam­ber­le­rin temel iba­det­le­rin­den­dir. Eyyüb aley­his­se­lam’da biraz sıy­rıl­mış ve Nuh aley­his­se­lam’da öne çık­mış­tır. Biz de sa­bırla do­nan­dı­ğı­mız zaman Eyyüb’ün ka­vuş­tuğu Allah’a ka­vu­şur ve Nuh’un razı et­tiği Allah’ı razı etmiş olu­ruz. Bunu, dü­zel­til­mesi ge­re­ken bir yan­lış ola­rak zi­hin­le­ri­mize not ede­lim.

Eyyüb aley­his­se­lam, dö­ne­minde psi­ki­yat­rik ilaç­lar ol­ma­dı­ğın­dan do­layı sa­bırla ik­tifa etmiş de­ğildi. Kul­luk, sabır ko­ri­do­run­dan geç­tiği için sa­bırla do­nandı. Dün­yada hiç­bir şey de­ğiş­medi. Onun za­ma­nın­daki insan, şim­diki in­san­dır. O za­manki Allah da şim­diki Allah’tır –o za­manki İblis de şim­diki İblis’tir, üs­te­lik daha tec­rü­beli ve bi­ri­kimli.

Sabır testi diye bir test yap­mak zo­run­da­yız. Kor­ka­rım ki namaz günde beş defa farz bir iba­detse, sabır günde beş bin defa test edil­mesi ge­re­ken bir ih­ti­yaç­tır. Çünkü sabır, in­san­daki fren sis­te­mi­nin adı­dır. Ba­la­tası es­ki­miş in­san­lar na­mazla da so­run­lu­dur, ha­ram­lara karşı da gev­şek­tir, hatta kadın bo­şar­ken de ca­na­var­la­şır. İyi bir freni ol­ma­yan araba, ölüm ma­ki­nesi de­mek­tir; ken­dini öl­dü­rür, di­nini öl­dü­rür, eşini öl­dü­rür, ah­la­kını öl­dü­rür, in­san­lı­ğını öl­dü­rür. Ölüm sa­dece ruhun çık­ması de­ğil­dir, ruhun ka­li­te­si­nin çık­ması da bir ölüm­dür. Sa­bır­sız­lık, işte bunun adı­dır.

Ümmet-i Mu­ham­med, el­bette namaz üm­me­ti­dir, Ara­fat’ta vakfe üm­me­ti­dir, Kur’an üm­me­ti­dir, ahlak üm­me­ti­dir… Ama Kur’an, sabır ayet­le­riyle do­lu­dur. Biz de ümmet-i Mu­ham­med’i, sab­re­de­bi­len bir ümmet ola­rak ta­nı­maya mec­bu­ruz. Eğer ümmet-i Mu­ham­med’i sa­kallı-sa­rık­lı­lar, Ara­fat’ta üze­rinde havlu bu­lu­nan in­san­lar­dan iba­ret an­lar­sak düş­man gö­züyle ta­nı­mış olu­ruz üm­me­ti­mizi. Düş­man da bizi sa­kalı uzun-saçı ta­ran­ma­mış-haccı üze­rinde ça­ma­şır­lar ol­ma­dan yapan diye ta­nı­yor ve böyle ta­nı­mak is­ti­yor, göz­leri bu kadar gö­rü­yor. Ama Allah, Rab­binle sab­ret­meyi be­ce­re­cek­sin, diye ilk in­dir­diği on ayet­ten bi­rinde sabrı Mu­ham­med aley­his­se­la­mın kar­şı­sına çı­kar­mış­tır. Henüz namaz, oruç, cihat, tavaf em­re­dil­me­den, sakal ve te­set­tür iba­det ol­ma­dan em­re­dildi sabır.

Mü’minde sabır, iç me­ka­niz­ma­dır. Bunun için­dir ki ca­mide sabır kö­şesi yok­tur, na­mazda sabra ait bir bölüm olmaz; ama na­ma­zın bü­tünü sa­bırla iba­det hâ­line ge­le­bi­lir.

Bu ümmet, sabır üm­me­ti­dir. Evinde ai­le­siy­ley­ken sa­bırla yol alır. Ca­mide namaz kı­lar­ken sa­bırla yol alır. Sabır üm­meti ol­ma­mız, bu­lun­du­ğu­muz her­hangi bir yerde sab­ret­me­miz de­mek­tir. Pey­gam­ber’imiz, Ab­dul­lah’ın oğlu Mu­ham­med aley­his­sa­latu ves­se­lam bir sabır abi­de­siydi. Ona iman eden Ahmet, Ali… her­hangi bir mü’min kı­ya­mete kadar evinde, iş ye­rinde, yü­rü­düğü so­kakta veya hac­ce­der­ken sa­bırla yol alırsa Allah’ın Pey­gam­beri’nin ya­nında yü­rü­müş olur. Sa­bır­sız mü’min, sabır abi­desi Mu­ham­med aley­his­se­la­mın pe­şin­den gi­de­mez. Şey­tan ona çelme takar, onu si­nir­len­di­rir, psi­ko­lo­jik te­da­viye muh­taç ve ka­li­te­siz hâle ge­ti­rir. Ka­li­te­siz mü’min­ler ise Pey­gam­ber aley­his­se­la­mın övün­düğü mü’min­ler ola­maz­lar.

Ümmet-i Mu­ham­med ola­rak da Allah’ın ka­deri önünde sa­bır­lı­yız­dır. Ha­li­fe­mi­zin bile bu­lun­ma­dığı son yüz se­ne­mizde eğer mü’min ola­rak gidip ca­mi­lerde namaz kı­la­bi­li­yor­sak, sabır özü­müz bizi ayakta tut­tuğu için­dir. Yoksa Ra­sû­lul­lah sal­lal­lahu aleyhi ve sel­le­min bir ve­ki­li­nin (ha­life) dahi bu­lun­ma­dığı, her üç ki­şi­nin bir­le­şip din çe­tesi gibi iş çe­vir­diği bir dün­yada sabır ol­ma­saydı biz çat­la­mış, kah­rol­muş git­miş­tik.

Ba­kı­nız, bir kadın, eşin­den ha­mile kal­dık­tan sonra dokuz ay bek­lerse bir çocuk sa­hibi olur. Al­tıncı ayında niye ço­cuğu ol­ma­dı­ğı­nın der­dine dü­şerse he­pi­miz buna gü­le­riz. Kendi do­ğur­du­ğun ço­cu­ğu­nun sa­hibi ola­cak­san dokuz ay sab­re­de­cek­sin. Bi­rey­sel sabır bu.

Eğer Allah, Mu­ham­med aley­his­se­la­mın üm­me­tine, in­san­lığı kı­ya­mete ve İs­ra­fil’in su­runa ta­şıma gö­revi ver­diyse bu bir do­ğum­dur; cen­nete doğru doğ­mak için İs­ra­fil’in sura üf­le­mesi ge­re­ki­yor. İn­san­lık buna Pey­gam­ber Efen­di­miz’in bi­se­tiyle ha­mile kal­mış­tır. Ümmet-i Mu­ham­med, in­san­lığı cen­nete gö­tü­re­cek ana­dır ve bir ana, dokuz ay sab­ret­me­diği zaman ana­lığı hak et­mi­yor. Ümmet-i Mu­ham­med eğer bu yükü ta­şı­makla gö­rev­liyse acele ede­mez. Bir yer­deki ölüm­den, Su­riye’nin-Irak’ın iş­ga­lin­den, kâ­fir­le­rin bir tez­gâ­hın­dan do­layı ümmet-i Mu­ham­med ace­le­ci­lik ya­pa­maz. İb­ra­him’in, Nuh’un, Lut’un, Salih’in, Musa’nın, Harun’un, İlyas’ın örnek gös­te­ril­diği ve sabır abi­de­le­ri­nin pey­gam­ber ola­rak iman et­ti­ril­diği Kur’an’ı, mü’min­ler Ra­ma­zan’da te­ra­vih­lerde, mu­ka­be­le­lerde oku­duk­ları hâlde Allah’ın acele et­me­sini bek­le­ye­cek ma­na­daki çı­kış­ları ya­par­larsa mü’min­lik bu de­ğil­dir.

Allah’ın rah­me­ti­nin de­rin­lik­le­rine bat­mış bir ümmet ola­rak bu kadar acele, sa­bır­sız, üç gün içinde her şeyin ol­ma­sını bek­le­yen bir man­tıkla ko­nu­şa­ma­yız-dü­şü­ne­me­yiz-böyle namaz kı­la­ma­yız ve Müs­lü­man­lık budur asla di­ye­me­yiz.

Her­hangi bi­ri­miz, “Hazır otuz ya­şın­day­ken Allah, ru­humu alsın da cen­nete gi­de­yim.” diyor muyuz? Dün­yada do­ya­sıya ya­şa­ya­yım, sonra cen­nete gi­re­yim is­ti­yo­ruz. Ümmet için niye her şeyi hemen is­ti­yo­ruz peki? Evet, birey ola­rak ben tekim ama bu ümmet, Mu­ham­med aley­his­se­la­mın üm­me­ti­dir, onun şah­sında biz bir in­sa­nız ve bir kişi gi­bi­yiz.

Allah’ın ka­de­rini ace­leye zor­lar­sak ken­di­miz çat­la­rız. O kader gene bil­diği va­kitte te­celli eder. Bir anne, dokuz ayını sa­bırla bek­le­diği ve dokuz ay onun için sabır gün­leri ol­duğu gibi bu üm­me­tin yine Ömer bin Hat­tab gibi ha­li­fesi -Allah’ın iz­niyle- ge­le­cek ve Pey­gam­ber’imin müj­de­si­dir ki Kudüs’te ola­cak ve dün­ya­nın ba­şı­nın be­lası Si­yo­nizm’in ba­şını ora­dan eze­cek­tir. “Böyle dü­şü­nü­yo­rum, böyle an­lı­yo­rum…” de­mi­yo­rum; “Mu­ham­me­dun Ra­sû­lul­lah” de­di­ğimde ne kadar iman et­tiy­sem buna da o kadar iman edi­yo­rum, çünkü bu, Ra­sû­lul­lah’ın sö­zü­dür.

“Bu­gün­ler zorlu, te­rörlü, bom­balı gün­ler…” Bun­lar tat­min edici değil. “Dün­yada bomba, terör her zaman vardı…” değil, bizim li­te­ra­tü­rü­müz şudur: Bu­gün­ler sabır gün­le­ri­dir. Allah’ın ka­de­ri­nin te­celli et­me­sini bek­le­ye­ce­ği­miz gün­ler­dir. Bil­mem hangi Ya­hudi ör­gütü Kudüs’e daha fazla ya­tı­rım ya­pı­yor­muş, daha güç­len­miş. İyi. Güçlü düş­mana karşı daha güçlü ola­ca­ğım için iyi bir şey bu.

Allah’ın vaadi hak­tır. Bu vaadi Allah, do­ya­sıya sab­re­den kul­la­rına vaat et­miş­tir. “O sı­nır­sız rah­met­ler, do­ya­sıya za­fer­ler, sab­re­den kul­lar için­dir.” Üçüncü ayında ço­cu­ğunu do­ğur­mak is­te­yen, ölü do­ğu­rur. Bizi, ka­de­rini sa­bırla sey­re­den kul­lar ola­rak gör­mek is­ti­yor Allah. Allah’ın işine ka­rı­şan ace­leci kul­lar de­ği­liz biz. Onlar İs­ra­i­lo­ğul­la­rıydı; “Gök­ten bize sofra in­dir­sin Allah da, O’na ina­na­lım.” de­di­ler. Mu­ham­med’in üm­meti bin kere ölür de “Allah gök­ten sofra in­dir­sin, ina­na­yım.” demez. De­medi Ebu Bekir’ler. Allah on­lar­dan razı olsun.

Ümmet-i Mu­ham­med’in ka­li­te­sini dü­şü­re­me­yiz. Ümmet-i Mu­ham­med’in stan­dart­la­rına zarar ve­re­me­yiz. Ür­kü­yor ve kor­ku­yor­sak da bunu evi­mize çe­kil­di­ği­mizde yatak oda­la­rı­mızda ya­pa­rız. Mü’min kar­deş­ler ola­rak bir araya gel­di­ği­mizde, sabır gün­le­rinde Allah Teâlâ’nın bizi gör­mek is­te­diği şe­kilde gö­rü­nür ve dik du­ru­ruz. Allah’a iti­ma­dı­mızı, Pey­gam­ber aley­his­se­la­mın müj­de­le­rine gü­ve­ni­mizi en azın­dan bir­bi­ri­mize ispat et­meye ça­lı­şı­rız.

Sabır gün­leri, üm­me­tin ha­mi­le­lik gün­leri gi­bi­dir. Bu evlat do­ğa­cak ve Allah’ın vaat et­tiği gün­ler ge­le­cek. Allah galip ola­cak­tır. Hiç­bir şey bizi Allah’a iti­ma­dı­mız­dan ko­pa­ra­maz ve yıl­dı­ra­maz.

Ümmet-i Mu­ham­med olmak, “Sen git Allah’la be­ra­ber sa­va­şın, biz gel­me­yiz.” diyen İs­ra­i­lo­ğul­ları’ndan farklı olmak, “Sür atını de­nize ya Re­sû­lal­lah, pe­şin­de­yiz.” di­yen­ler­den ol­mak­tır. Bu farkı ümmet ola­rak ya da Orta Doğu’nun-Af­rika’nın in­san­ları ola­rak top­luca dü­şür­me­ye­ce­ği­miz gibi bi­rey­sel ola­rak da her­hangi bi­ri­miz dü­şü­re­me­yiz. Ben nef­simle baş başa kal­dı­ğım yerde bu ka­li­teyi dü­şür­dük­ten sonra Af­rika’da­ki­le­rin top­luca dü­şür­me­sin­den nasıl dert ya­kı­na­ca­ğım ki? Buna hak­kım olur mu?

“Kimse yoksa ben kal­dım Allah’ım ve ben, Mu­ham­med aley­his­se­la­mın is­mine leke ge­tir­me­ye­cek son insan ola­rak dün­ya­da­yım ya Rabbi.” diyen, ümmet-i Mu­ham­med’in ta ken­di­si­dir. Baş­ka­la­rı­nın ku­sur­la­rını sa­ya­rak, kit­le­sel yan­lış­lık­ları sa­ya­rak, si­ya­set­çi­lere yığma ya­pa­rak, ho­ca­ları-âlim­leri ba­hane gös­te­re­rek, yeni nes­lin kö­tü­lü­ğünü ileri sü­re­rek, Ya­hudi’nin ve dünya şer güç­le­ri­nin ağır­lı­ğın­dan söz ede­rek ma­ze­ret bul­du­ğunu zan­ne­den­ler sa­dece fare de­liği bul­muş­lar­dır ve ona gir­meye ça­lı­şı­yor­lar­dır. Bu üm­met­ten hiç kimse fare de­li­ğine gi­re­mez. Biz Re­sû­lul­lah sal­lal­lahu aleyhi ve sel­le­min üm­me­ti­yiz. Ölü­rüz. Sek­sen kere olsa da ölü­rüz ama Mu­ham­med aley­his­se­la­mın üm­me­ti­nin şe­re­fiyle ölü­rüz, Allah’ın iz­niyle. Sab­rı­mız bunun için­dir zaten.

Rab­bin için sab­ret, diyen Allah bunu söy­ledi. Eğer in­san­lı­ğın, İs­ra­fil’in su­runa kadar üç yüz­yılı daha varsa üç yüz­yıl daha böy­le­yiz de­mek­tir. Biz çile üm­me­ti­yiz, keyif üm­meti de­ği­liz. Çi­le­mize de ra­zı­yız. Çünkü çile or­ta­ğı­mız Mu­ham­med aley­his­se­lam­dır. Niye iti­raz ede­lim ki. Biz onunla ma­ğa­raya gir­dik­ten sonra ma­ğa­ra­lar, dün­ya­nın en büyük sa­rayı ol­muş­tur artık bize. Ma­ğara ar­ka­da­şım Mu­ham­med aley­his­se­lam olsun, bil­la­hi­la­zim, ma­ğa­rada bin tane yılan yesin beni; yeter ki ma­ğara ar­ka­da­şım o olsun. Biz çi­le­mize iti­raz et­me­yiz; çi­le­mizi pı­sı­rık­lık ne­de­ni­miz de yap­ma­yız ama. Cihat üm­me­ti­yiz. Ma­lı­mızla, ca­nı­mızla, ka­le­mi­mizle, be­de­ni­mizle, neyi is­te­diyse Allah, her türlü ci­hadı ya­pa­rız. Cihat diye sabah na­ma­zına da kal­ka­rız. Cihat diye eş­le­ri­mi­zin kah­rına da kat­la­nı­rız. Ço­cuk­la­rı­mız cihat ehli ol­sun­lar diye, üze­ri­mize işe­se­ler de ses çı­kar­ma­yız. Bugün be­be­ğim üs­tümü kir­letti, yarın dik du­ra­cak bir mü­ca­hit ola­cak in­şal­lah diye be­bek­ken de ona büyük mü­ca­hit rolü ve­ri­riz.

Bir çocuk kork­tukça anne-ba­ba­sına sı­ğı­nır. Kork­tukça dı­şarı kaçan çocuk, ta­bi­ata ay­kı­rı­dır. Beş ya­şında da olsa teh­li­keyi gören, anaya sı­ğı­nır. Yani ana mer­keze geçer. Biz ümmet ola­rak teh­li­ke­ler, uçu­rum­lar ve teh­dit­ler bü­yü­dükçe ana mer­ke­zi­miz olan Allah’a ve Ra­sû­lul­lah’a sı­ğı­nı­rız. Fit­ne­ler, bom­ba­lar, teh­dit­ler ve ölüm­ler ço­ğal­dıkça biz iba­deti ar­tı­rı­rız. “Ölüm­le­rin ve fit­ne­le­rin ço­ğal­dığı za­manda iba­dete sa­rıl­mak, bana hic­ret etmek gi­bi­dir.” sö­zünü bunun için bu­yu­ru­yor sal­lal­lahu aleyhi ve sel­lem Efen­di­miz.

Şimdi oruçlu olmak, Âdem aley­his­se­lam­dan beri bu kadar de­ğerli ol­ma­ya­cak bir oruç­tur. Çünkü fitne ve fe­sa­dın yo­ğun­laş­tığı bir za­manda biz, ço­cu­ğun ana­sına sı­ğın­dığı gibi Allah’a sı­ğın­mak zo­run­da­yız.

Gayet bi­le­rek, is­te­ye­rek ve kas­te­de­rek, Rab­bi­min rı­za­sını uma­rak di­yo­rum ki: Fitne-fe­sat­lar, bom­ba­lar, iş­gal­ler, teh­dit­ler ço­ğal­dıkça bu üm­me­tin va­zi­fesi şe­hit­ler için ha­tim­ler oku­mak bile de­ğil­dir. On­la­rın şehit ol­du­ğuna ina­nı­yor­san eğer, sen onun şe­fa­a­tine muh­taç­sın zaten, ne hatim oku­yor­sun? Bizim va­zi­fe­miz, olay­lar ço­ğal­dıkça şe­hit­le­ri­mizi ha­tır­la­mak değil Kur’an’a sa­rıl­mak­tır. Allah’ın şe­ri­a­tına sa­rıl­mak­tır. Ka­me­ra­lar ve mik­ro­fon­la­rın kar­şı­sına geçip, “Şe­ri­a­tı­mıza sa­rıl­say­dık, ha­li­fe­mizi sür­me­sey­dik, Kur’an, dev­le­ti­mi­zin ya­sası ol­saydı, ba­şı­mıza bu be­la­lar gel­mezdi.” deme za­ma­nı­dır şimdi.

Mü’min­ler ola­rak tam an­la­mıyla, “Her şey de­nendi, şe­ri­a­tı­mıza dö­ne­lim artık” de­me­nin gün­le­rine gel­dik. Bunu di­ye­bil­mek için sek­sen se­ne­dir sab­re­di­yo­ruz. Ama in­şal­lah, in­san­lık için çı­ka­rıl­mış son gemi olan ümmet-i Mu­ham­med sab­re­de­cek, çi­le­sine ta­ham­mül ede­cek ve Pey­gam­ber Efen­di­miz aley­his­se­la­mın çiz­gi­sini dü­şür­me­ye­cek­tir. Dü­şür­me­ye­ce­ğiz.

Yılıp ka­çan­lar, evine ka­pa­nıp matem tu­tan­lar ola­bi­lir; Allah’ın kul­ları sa­dece biz miyiz? Allah ve cen­neti için bütün dün­yayı avu­cu­nun için­den fır­la­tıp ata­cak yiğit kul­ları yok mu Allah’ın? Biz ürk­tük diye yü­reği hür genç­ler bir gün gelip küf­rün kar­şı­sında “Al­la­hu­ek­ber!” de­mez­ler mi zan­ne­di­yo­ruz?

Değil Af­rika’daki iki ülke, bütün İslam top­rağı bir dilim ekmek bu­la­ma­ya­cak kadar açlık ve se­fa­letle bo­ğuşsa ve her şeyin bitip tü­ken­di­ğini zan­net­sek, gü­ne­şin ışık­ları da tü­kendi ve ka­ran­lıkta kal­dık, diye bi­lim­sel açık­la­ma­lar da ya­pılsa, ben, ebedî gü­neşe iman etmiş ola­rak, gü­ne­şin kud­re­tine değil gü­neşi ya­ra­tan Allah’ın kud­re­tine gü­ve­nir ve asla ka­ran­lıkta gör­mem ken­dimi; mü’minim çünkü. Bütün bun­lar el­bette düş­man ara­ma­mız ve bela pe­şinde koş­ma­mızı ge­rek­tir­mi­yor. “Afi­yet is­te­yin.” bu­yu­ru­yor Efen­di­miz aley­his­se­lam. Afi­yet, be­la­sız­lık de­mek­tir.

Üm­me­ti­mi­zin ya­şa­dığı sabır gün­le­rinde, Allah’ın emir­leri ara­sında ke­sin­likle den­ge­leme yap­mak zo­run­da­yız. Allah yüz defa farz em­ret­miş, iki yüz defa na­file em­ret­mişse, hik­met­le­rini kol­la­ya­ca­ğız ve ca­mide sabah na­mazı kıl­ma­nın ye­rine hiç­bir şeyi oturt­ma­ya­ca­ğız. Ne em­ret­tiyse Allah, onu ya­pa­ca­ğız. “Ben namaz kı­la­mı­yo­rum, onun ye­rine Af­rika’ya bir tır erzak gön­de­re­yim.” diyen al­da­nır. Çünkü bu kaos or­ta­mında İblis’in tu­zak­la­rın­dan biri de “Onu boş ver, bunu yap.” de­dirt­mek­tir.

Mu­ham­med aley­his­sa­latu ves­se­lam, böyle zor bir dö­nemde İslam’ın dev­le­tini kurdu, ai­leyi ikinci plana at­madı. Ölüm­cül bir sa­vaşa gi­der­ken bile ha­nım­la­rını ya­nında gö­türdü. Onun üm­meti, ta­ri­hin bir dö­ne­minde, zor­luk ya­şı­yor diye ai­le­sini ikinci plana ata­maz. Ai­le­siyle meş­gul olur­ken ci­hadı ihmal et­me­diği gibi Pey­gam­be­ri­miz, üm­meti de ihmal ede­mez. Ce­ma­atle na­mazı er­te­le­medi, üm­meti de er­te­le­ye­mez.

Müs­lü­man­lık bir blok din­dir. Mar­ket­ten seçme yapıp al­dı­ğın gibi İslam’ın için­den seçip ala­maz­sın. Bu sı­kın­tılı za­man­la­rın ba­şı­mıza aça­cağı en büyük sı­kıntı, Allah’ın emir­leri ve ya­sak­ları ara­sında, kul ol­du­ğu­muz hâlde ter­cih yapma has­ta­lı­ğı­dır. Faiz, kı­ya­mete kadar la­netli ve gök­leri yere in­di­re­cek bir ko­nu­dur. Zina öy­le­dir. Kumar öy­le­dir. Su­riye’yi, küfür baş­tan sona pe­ri­şan et­ti­ğinde ne his­se­di­yor­sam; namaz kılan bir mü’min, dük­kâ­nını ban­kaya ki­raya ver­di­ğinde on ka­tını his­se­di­yo­rum. Eğer biz, alkol-kumar-faiz veya diğer ha­ram­lar­dan bi­ri­nin iş­le­ne­ce­ğini bil­di­ği­miz hâlde dük­kân­la­rı­mızı ki­raya ve­re­bi­li­yor­sak, Su­riye’yi kim bu hâle ge­tirdi, diye sorma hak­kı­mızı kay­bet­tik de­mek­tir. Çünkü Allah, Kur’an’ında, eğer faize bu des­teği ve­rir­se­niz Allah’la ve Pey­gam­be­riyle sa­vaş­mış olur­su­nuz, bu­yurdu. Bu sa­vaşa gir­dik­ten sonra Su­riye düşse ne olur, Tür­kiye’nin gü­neyi düşse ne olur, ku­zeyi düşse ne olur.

Pat­la­yan bom­ba­la­rın ve kay­bo­lan hu­zu­ru­mu­zun aslı fa­izde aran­ma­lıydı, zi­nada aran­ma­lıydı. Elli se­ne­lik “Bis­mil­la­hir­rah­ma­nir­ra­him”siz okul­la­rın akı­be­tini nasıl unut­tuk? Bu koca akı­beti nasıl yok say­dık? Derse bes­me­leyle baş­la­dığı için sü­rü­len öğ­ret­men­le­rin ol­duğu bir top­lumda ya­şı­yo­ruz biz. Eğer şimdi dü­zel­miş bir şey­ler varsa onun so­nuç­ları da önü­müz­deki elli se­nede gö­rü­lür. Ümmet, hele eski bi­rik­miş ga­zıyla bir pat­la­sın ba­ka­lım, kolay olur muydu ca­mi­le­rin di­bine Allah’la sa­vaşma sim­gesi olan fa­izli ban­ka­la­rın ku­rul­ması?

Allah, Ğafûr ve Rahîm’dir, kul­la­rına rah­me­tiyle mu­a­mele bu­yu­ru­yor, be­bek­lere acı­yor ve sec­deyi-rü­kûyu hak­kıyla yapan kul­la­rına acı­yor da bize hak et­me­di­ği­miz kadar rah­met gös­te­ri­yor ümmet-i Mu­ham­med ol­du­ğu­muz için. Belki de Efen­di­miz aley­his­se­lama, “Sen iç­le­rinde iken (Ha­bî­bim), Allah on­ları azâb­lan­dı­rıcı de­ğildi.” bu­yu­ran ayet, Kur’an’da var ol­duğu için gök­ler ba­şı­mıza düş­mü­yor. İn­şal­lah da Rab­bi­mi­zin bu ayeti, Ra­sû­lul­lah’ın sün­ne­tiyle ya­şa­ya­ca­ğım, diyen genç­lerde te­celli eder de bize azap etmez Rab­bi­miz.

Bu dö­nemde her­kes, iki şeyi Kâbe gibi, Mes­cid-i Aksa gibi, Ha­ceru’l Esved gibi ko­ru­sun:

1- Mü’min kar­deş­li­ği­miz. Hiç­bir ırk bizi eze­mez. Hiç­bir maddî değer, mü’min kar­de­şi­mizi eze­mez.

Kar­de­şim için bir fe­da­kâr­lık ya­pı­la­caksa o fe­da­kâr benim. O yap­masa da ben fe­da­kâr­lık ya­pa­rım, diyen an­la­yış­tır mü’min ba­si­reti. Ben bozan değil ko­ru­yan ola­yım; kim bo­zarsa boz­sun. O yap­ma­mıştı, ben niye ya­pa­yım; mü’min an­la­yışı de­ğil­dir. Öyle olunca Allah için yap­ma­mış olu­yo­rum kar­deş­liği.

2– Her­kes evini, eşini, ço­cuk­la­rını ve evi­nin fi­zikî bo­yu­tunu Kâbe gibi kabul ede­cek. Anah­ta­rını içe­ri­den ka­pa­tıp yat­tı­ğı­mız yu­va­mız, kıb­le­gâ­hı­mız­dır. O stan­dart­tan asla taviz ver­me­ye­ce­ğiz. Ev­le­ri­miz­den fe­da­kâr­lık ya­pa­ma­yız.

Ca­nı­mız Pey­gam­be­ri­miz sal­lal­lahu aleyhi ve sel­lem bize ön­ce­den haber ver­mişti: Ebu Davud’un ve Tir­mizî’nin ri­va­yet et­tiği bir hadis-i şe­rifte Efen­di­miz, Mekke’nin fet­he­dil­diği ve İslam dev­leti ol­duğu Me­dine’de as­ha­bına bu­yurdu ki: “Sizin önü­nüze sabır gün­leri ge­le­cek. O gün sab­ret­mek, avu­cun içinde ateş ta­şı­mak kadar zor ola­cak.”

Si­zinle bir­likte bir ayeti te­fek­kür etmek is­ti­yo­rum. Ba­kara su­re­si­nin 156. aye­tini he­pi­miz bi­li­yo­ruz. Ce­naze na­mazı kıl­dı­ğı­mızda ta­bu­tun üze­rinde ya­zı­yor. Hoca efen­di­ler de dep­rem­lerde, selde, tra­fik ka­za­la­rında oku­yor­lar.

Te­fek­kür de iba­det­tir. Ge­li­niz, sabır gün­le­rinde bu ayeti te­fek­kür ede­lim:

الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ قَالُواْ إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعونَ “Baş­la­rına bir sı­kıntı gel­di­ğinde mü’min­ler, “İn­nâ­lil­lâhi ve innâ ileyhi râ­ciûn” (Biz Allah’tan gel­dik, Allah’a gi­di­yo­ruz.) der­ler.” Yani “gü­zer­gâhta olur bu tip işler.”

Ali Efendi! Baban vefat et­ti­ğinde ne di­ye­cek­sin? “إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعون”

Ayşe Abla! Ço­cuğu iki ya­şında öldü. Dok­tor­lar “Başın sa­ğol­sun” de­di­ler, ne di­ye­cek­sin? “إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعون”

Ey Ali­ler, Ay­şe­ler! Su­riye’miz düştü, Kudüs’ümüz gitti, genç­li­ği­miz uçu­rum­dan yu­var­la­nı­yor. Ne di­ye­ce­ğiz? “إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعون”

Bi­ri­mi­zin ba­şına bir mu­si­bet gel­di­ğinde Allah’a sı­ğı­nıp “Allah’tan gel­dik, Allah’a gi­di­yo­ruz.” di­ye­ce­ğiz. Bir buçuk mil­yar üm­me­ti­miz kahır al­tında sabrı ve çi­leyi ya­şar­ken Allah’a sı­ğın­ma­ya­ca­ğız da kime sı­ğı­na­ca­ğız biz? Rab­bi­mize sı­ğı­na­ca­ğız. Rab­bi­miz­den başka ka­pı­mız yok­tur. “Ey Rab­bim! Yok­tum, hiç yok­tum, babam da yoktu, ça­mur­dan ba­bamı ve ondan da Havva anamı ya­rat­tın. Bir gün yine yok ede­cek­sin, sonra yine hu­zu­runda top­la­ya­cak­sın, ha bugün ha yarın. Sen ne di­le­diy­sen odur, hak­tır ve gü­zel­dir, tes­lim olduk. Yü­re­ği­mize se­rin­lik indir, İb­ra­him’e in­dir­di­ğin ra­hat­lık­tan bize de indir, Yunus’u ba­lı­ğın kar­nında boğ­ma­dın; bizi de bu so­kak­larda boğma ya Rabbi.” der, rahat ede­rim.

Otu­rup matem tweeti atmam. Beni kah­re­de­nin gö­rün­tü­le­riyle kah­rımı ar­tır­mam, ümmet ola­rak إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعون se­vi­ye­sine doğru hızla yük­se­li­rim. Varsa yoksa Allah’ımız var, varsa yoksa Pey­gam­ber’imiz var, varsa yoksa Kur’an’ımız var, Kur’an’ımı­zın şe­ri­atı var. Dünya çöker ve yı­kı­lır; ben yü­re­ğimde İslam’ın dev­le­tini ku­ra­rım, ai­lemde onu yaşar ve ya­şa­tı­rım. Di­ri­lir­ken de ilk İslam dev­le­tini kuran Musab bin Umeyr ra­dı­yal­lahu anh ile be­ra­ber di­ril­tir Allah beni. Böyle iman edi­yo­rum. Rab­bime gü­ve­ni­yo­rum. Rah­me­tine sı­ğı­nı­yor ve umu­dumla ya­şı­yo­rum.

Ben ümmet-i Mu­ham­med’im ve sabır gün­leri ya­şı­yor­sam çilem do­la­cak de­mek­tir. İs­ra­fil üfü­re­cek sura bir gün ve “Ey in­san­lı­ğın son umudu! Ey ümmet-i Mu­ham­med! Çile bitti, cen­net geldi.” di­ye­cek. O güne kadar düşük yap­ma­maya ça­lı­şı­yo­ruz. Çünkü vakti gel­me­yen doğum sa­kın­ca­lı­dır.

Su­riye düş­medi. Irak düş­medi. Kudüs düş­medi. İs­tan­bul’a bir şey ol­madı. Allah’ın ka­deri ya­şa­nı­yor. Ol, dedi ve olu­yor; olma, dese hiç­bir şey ol­mazdı. Faize, al­kole izin ve­ril­me­seydi, Allah da bu top­rak­ları ha­li­fe­siz bı­rak­ma­ya­caktı. Hi­la­fet mer­kezi, keyif ve sefa mer­ke­zine dö­nünce Allah, şı­ma­ran kul­la­rını bir süre ter­biye et­meyi murat etti. Akıl­lan­dık ya Rabbi, de­di­ği­miz gün Allah, rah­me­tini geri gön­de­re­cek, ümmet ola­rak ye­ni­den aziz ola­ca­ğız.