Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Hayatımızdaki Sıkıntıların Gerçek Sebebi Nedir?

49. Sayı · 2017/5

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Kul­luk ha­ya­tı­mı­zın ana ga­yesi Allah Zül­ce­lâl Haz­ret­leri’ni ta­nı­mak ve bize ve­ri­len ömür ser­ma­ye­si­nin her anında Onu zik­ret­mek­tir. Onu zi­kir­den gafil ol­ma­nın, son­suz lütûf ve ih­san­la­rına karşı nan­kör­lük yapıp Onu zi­kir­den yüz çe­vir­me­nin ce­zası çok ağır­dır. Bu gaf­le­tin ce­zası yal­nızca ahi­ret ha­ya­tına has de­ğil­dir. Dünya ha­ya­tında da zi­kir­den yüz çe­vi­ren­leri mad­den ve manen sı­kın­tılı bir hayat bek­le­mek­te­dir. Dünya ha­ya­tında Allah Teâlâ Haz­ret­leri’nin te­cel­li­le­rini gör­me­yen, Ondan ha­ber­siz, O yok­muş gibi ya­şa­yan­lar, asıl ebedî ha­ya­tın ya­şa­na­cağı ahi­ret ha­ya­tında kör ola­rak haş­re­di­le­cek­ler­dir. Bu, on­la­rın dün­ya­daki kör­lük­le­ri­nin ve nan­kör­lük­le­ri­nin ce­za­sı­dır. Dünya ha­ya­tında Allah’ı unu­tup kul­lu­ğun ver­diği ma­nevî hu­zur­dan mah­rum kal­dık­ları gibi ahi­rette de Allah ta­ra­fın­dan unu­tu­la­cak­lar ve şid­detli bir azaba uğ­ra­ya­cak­lar­dır:

“Her kim benim zik­rim­den yüz çe­vi­rirse hiç şüp­he­siz onun için dar bir geçim var­dır ve onu kı­ya­met gü­nünde kör ola­rak haş­re­de­riz. O da o gün der ki: ‘Rab­bim, beni neden kör haş­ret­tin? Ben dünya ha­ya­tında göz­leri gören bi­risi idim.’ Allah Teâlâ (bunun üze­rine) şöyle bu­yu­rur: ‘Öy­le­dir. Sana âyet­le­ri­miz geldi de sen on­ları unut­tun. İşte bugün de sen böyle unu­tu­lur­sun. İşte biz, haddi aşan­ları ve Rab­bin­den gelen âyet­lere inan­ma­yan­ları böyle ce­za­lan­dı­rı­rız.’ Ahi­ret azabı el­bette daha çetin ve daha sü­rek­li­dir.”1

Kul, Allah’ı zi­kir­den uzak­laş­tıkça Allah’ın rah­me­tin­den uzak­laş­maya, Allah’ın yar­dı­mın­dan mah­rum kal­maya baş­lar. Allah’ın kul­la­rına büyük bir lütfu olan sâ­dık­larla bir­likte olma ni­me­tin­den mah­rum kalır. Hevâ ve he­ve­sine karşı ko­ru­ma­sız hale gelir ve nef­si­nin esiri ol­maya baş­lar. Allah Teâlâ onu şey­tan­larla baş başa bı­ra­kır. Şey­tan­lar ar­ka­daşı ha­line gelir, et­ra­fını çe­pe­çevre ku­şa­tır ve onu kul­luk yo­lun­dan çı­ka­rır­lar. Bunu öyle sin­sice ve kur­nazca ya­par­lar ki kul, ken­di­si­nin doğru yol­dan çık­tı­ğı­nın far­kında bile olmaz. Ken­di­sini hâlâ hak yolda, hi­dâ­yet üzere sanır. Yan­lış yolda ol­duğu halde ken­dini doğru yolda san­mak dün­ya­daki na­sip­siz­lik­le­rin en büyük ve en teh­li­ke­li­le­rin­den­dir.

“Her kim Rah­mân olan Allah’ın zik­rine karşı nan­kör­lük ya­parsa biz ona bir şey­tan mu­sal­lat ede­riz. Artık bu şey­tan, onun ay­rıl­maz bir ar­ka­daşı olur. Şüp­he­siz bu şey­tan­lar on­ları yol­dan çı­ka­rır da onlar da ken­di­le­ri­nin hi­da­yet üzere ol­duk­la­rını sa­nır­lar. Ni­hâ­yet o (şey­ta­nıyla bir­likte kı­ya­met günü) bize gel­di­ğinde şey­ta­nına: ‘Keşke se­ninle benim aramda gün do­ğusu ile ba­tısı ara­sın­daki me­safe kadar me­safe ol­saydı. Sen ne kötü ar­ka­daş­mış­sın.’ der. (Bu piş­man­lı­ğı­nız ve te­men­ni­le­ri­niz) bugün size asla fayda ver­me­ye­cek­tir. Çünkü siz zul­met­ti­niz. He­pi­niz aynı azaba uğ­ra­ya­cak­sı­nız.”2

Allah Teâlâ, dün­yada maddî, ma­nevî rızık ka­pı­la­rı­nın açıl­ma­sını takva ve is­ti­ka­met şar­tına bağ­la­mış­tır. Şayet yer­yü­zün­deki top­lum­lar Allah’a iman edip takva sa­hibi ol­sa­lar yani Allah’ın be­lir­le­diği sı­nır­lar içe­ri­sinde ve Onun koy­duğu öl­çü­lerle ya­şa­sa­lar ve is­ti­ka­met sa­hibi ol­sa­lar göğün ve yerin be­re­ket ka­pı­ları on­la­rın üze­rine açı­lırdı. Fakat in­san­lar is­ti­ka­met üzere bir ha­yatı ter­cih et­me­yip Allah’ı zi­kir­den gafil bir şe­kilde ya­şa­mayı ter­cih eder­lerse dün­yada da ahi­rette de on­ları, şid­deti sü­rekli artan elim bir azap bek­le­mek­te­dir:

“Şayet o mem­le­ket­le­rin halkı iman edip takva sa­hibi ol­sa­lardı üzer­le­rine gök­ten ve yer­den nice be­re­ket ha­zi­ne­leri açar­dık. Fakat onlar (ken­di­le­rine gelen ha­ki­kat­leri) ya­lan­la­dı­lar da biz de on­ları yapıp et­tik­leri se­be­biyle kıs­kıv­rak ya­ka­la­dık.”3

“(Bana) şu ha­ki­kat de (vah­ye­dildi): Şayet (in­san­lar ve cin­ler) is­ti­kâ­met üzere ol­sa­lardı on­ları bol su ile ni­met­len­di­rir­dik (rı­zık­la­rını bol­laş­tı­rır­dık). Bunu on­ları im­ti­han etmek için ya­pa­rız. Her kim Rab­bini zi­kir­den yüz çe­vi­rirse onu sü­rekli artan bir azaba dûçâr ede­riz.”4

“De ki (Ey Ha­bi­bim!): ‘Allah’ın, ge­ce­le­yin veya gün­dü­zün (ge­le­bi­le­cek aza­bına karşı) o çok esir­ge­yici olan (Allah)dan başka sizi kim ko­ru­ya­bi­lir?’ Hayır, onlar (kork­mak şöyle dur­sun) Rab­le­rini ha­tır­la­yıp an­mak­tan (bile) yüz çe­vi­rir­ler.”5

Konu ile il­gili İs­mail Hakkı Bur­sevî Haz­ret­leri, et-Te’vî­latü’n-Nec­miyye isimli tef­sir­den, şu veciz ve hik­metli sözü nak­le­der:

“Zikir, kal­bin anah­ta­rı­dır. Zi­kir­den yüz çe­vir­mek ise kal­bin ka­pı­sını ka­pat­mak­tır.6

  1. Tâhâ, 20/124-126. ↩︎
  2. Zuhruf, 43/36-39 ↩︎
  3. A‘râf, 7/96 ↩︎
  4. Cin, 72/16-17. ↩︎
  5. Enbiyâ, 21/42. ↩︎
  6. İsmail Hakkı Bursevî, Rûhu’l-Beyân, 5/441. ↩︎