Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Peygamber Efendimiz (sav.)’ E Ezâ’ Nın Cezası

6. Sayı · 2007/2

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Hz. Pey­gam­ber (s.a.v)’e saygı ve ih­ti­ram va­cip­tir. Allah (c.c) Ayet-i Ke­rime’de: “Şüp­he­siz biz seni bir şahit, bir müj­de­le­yici ve bir uya­rıcı ola­rak gön­der­dik. Ta ki (ey mü­min­ler) Allah’a ve Ra­sûlü’ne yar­dım ede­si­niz, Ona saygı ve ih­ti­ram gös­te­re­si­niz ve sabah akşam Allah’ı tes­bih ede­si­niz.”1 bu­yu­ru­yor. Bir gö­rüşe göre bu­ra­daki ‘saygı ve ih­ti­ram’ Hz. Pey­gam­ber’e; ‘tes­bih’ de Cenâb-ı Hak­ka­dır.2 Ay­rıca Allah (c.c) başka Ayet-i Ke­ri­me­lerde Hz. Pey­gam­be­rin hu­zu­runda onun se­sin­den daha yük­sek sesle ko­nu­şul­ma­sını3, bir­bi­ri­mize hitap et­ti­ği­miz gibi ona hitap edil­me­sini bir say­gı­sız­lık sayıp neh­ye­di­yor.4 Hücre-i sa­a­de­ti­nin dı­şın­dan “Ya Mu­ham­med, dı­şarı çık!” diyen be­de­vi­le­rin bu ha­re­ke­tini say­gı­sız­lık sayıp on­ları ca­hil­lik ve dü­şün­ce­siz­likle va­sıf­lan­dı­rı­yor.5 Ra­sû­lul­lah (s.a.v) da bir Hadis-i Şe­rif­le­rinde is­mini duyup da bir tazim ifa­desi olan salât ve se­lamı ge­tir­me­ye­nin cim­ri­lik yap­tı­ğını ifade edi­yor.6

Bu ve başka de­lil­ler, Hz. Pey­gam­ber (s.a.v)’e saygı, tazim ve hür­me­tin vacip ol­du­ğunu gös­te­ri­yor.7

Ashab-ı Kiram başta olmak üzere bu ümmet Pey­gam­be­rine hür­mette kusur et­me­miş, en güzel teş­bih­leri ve edebî tazim ifa­de­le­rini onun için kul­lan­mış­tır.

Ancak az da olsa o yüce in­sa­nın şahs-ı ma­ne­vî­sine dil uzatma edep­siz­li­ğinde bu­lu­nan­lar gö­rül­müş ve gö­rül­mek­te­dir. Fakat pey­gam­be­rine uza­nan el­leri kes­meyi, dil­leri sus­tur­mayı farz bilen bu üm­me­tin âlim­leri, nass­la­rın ışı­ğında bu gi­bi­le­ri­nin hak et­tiği ce­zayı or­taya koy­makta ge­cik­me­miş­ler­dir.

Kâdı İyaz, sa­ha­be­den iti­ba­ren bütün âlim­le­rin Pey­gam­ber Efen­di­mize seb­be­den (hak­kında çir­kin ve kötü söz söy­le­yen) Müs­lü­ma­nın ce­za­sı­nın ölüm ol­duğu üze­rinde icma ve it­ti­fak et­tik­le­rini nak­le­der.8 Hat­tabî de bu ko­nuda hiç kim­se­nin ih­ti­laf et­me­di­ğini ifade eder.9

Hz. Pey­gam­ber’e si­hir­baz, şair, mec­nun, kâhin demek; za­tına, ne­se­bine, di­nine dil uzat­mak; üstü ka­palı eleş­tir­mek, kü­çüm­se­mek, lanet emek, bed­dua etmek, ihraz et­tiği ma­kama ya­kış­ma­ya­cak şey­ler isnat etmek Ona seb­bet­mek de­mek­tir.10 Hz. Pey­gam­ber (s.a.v)’in çok ev­li­li­ğini, Hz. Aişe (r.a) ile çok küçük yaşta ev­len­me­sini dile do­la­yıp is­tih­faf edici ifa­de­ler kul­lan­mak da bu cüm­le­den­dir. Çünkü bütün bun­lar ha­ya­tında iken Ra­sû­lul­lah’ın za­tını, ve­fa­tın­dan sonra da şahs-ı ma­ne­vi­sini in­ci­ten, pey­gam­ber­lik ma­ka­mını in­san­la­rın na­za­rında küçük dü­şü­ren söz­ler­dir. Bu şe­kilde Ra­sû­lul­lah’a ezi­yet edene Allah dün­yada ve ahi­rette lanet edi­yor, ahi­rette de elim bir aza­bın bek­le­di­ğini bil­di­ri­yor: “Allah ve Ra­sûlü’nü in­ci­ten­lere Allah dün­yada ve ahi­rette lanet etmiş ve onlar için hor­la­yıcı bir azap ha­zır­la­mış­tır.”11

Müs­lü­man ol­ma­yan­lar­dan Allah ve Ra­sûlü’ne ezi­yet ver­mekte haddi aşan­la­rın da sus­tu­rul­ması ge­rek­ti­ğini Ra­sû­lul­lah’ın tat­bi­ka­tın­dan bi­li­yo­ruz: Ka’b bin Eşref Me­dine ya­kı­nında otu­rurdu. Pey­gam­ber Efen­di­miz (s.a.v) hak­kında ağır hi­civ­ler söy­ler, her yerde aley­hinde ko­nu­şurdu. Mekke’ye gider, Bedir he­zi­me­tini ha­tır­la­ta­rak müş­rik­leri Müs­lü­man­lar aley­hine kış­kır­tırdı. Pey­gam­be­ri­miz (s.a.v) bir gün: “Ka’b’ın hak­kın­dan kim ge­le­cek, o Allah ve Ra­sûlü’ne ezâ ve­ri­yor.” di­ye­rek öl­dü­rül­me­sini em­retti. Buna sebep (illet) ola­rak da Allah ve Ra­sûlü’ne ezâ ver­me­sini gös­terdi.12 Öy­leyse ister Müs­lü­man ister gayr-i müs­lim olsun bu suçun ce­zası bu ol­ma­lı­dır. Ancak İslâm hu­ku­kunda ce­za­lar mah­keme ka­ra­rıyla tat­bik edi­lir. Ki­şi­le­rin, grup­la­rın veya ce­ma­at­le­rin had ve ceza tat­bik et­meye kal­kış­ması key­fi­liğe ve in­ti­kama do­la­yı­sıyla fit­neye kapı aça­ca­ğın­dan suç­tur, ha­ram­dır, ve­bal­dir. Hem dün­yada hem ahi­rette mu­a­heze olu­nur.

Diğer ta­raf­tan pey­gam­be­ri­miz ken­di­sine eza veren bir­çok in­sanı çe­şitli se­bep­ler­den do­layı af­fet­miş­tir. Kâdı İyaz bun­ları ge­nişçe ser­det­tik­ten sonra Efen­di­miz (s.a.v)’in Ka’b’a uy­gu­la­ma­sıyla tezat teş­kil edi­yor gibi gö­rü­nen bu ri­va­yet­leri tev­fik (uz­laş­tır­mak) için şu tes­biti ya­pı­yor:

“Bütün bun­lar O’nun, ken­di­sine seb­be­den, ezâ veren veya tek­zîb eden­den in­ti­kam al­ma­ma­sını ge­rek­tir­mez. Çünkü O’nun in­ti­kam al­dığı hu­sus­lar Allah’a ve O’nun di­nine ta­al­lük eden (ha­ra­ma­tul­lah) hu­sus­lar­dır. Af­fe­dip, in­ti­kam al­ma­dık­ları ise su-i edep­ten veya sırf ka­ba­lık ve ca­hil­lik­ten do­layı ya­pı­lıp Ra­sû­lul­lah’a ezâ verme kastı bu­lun­ma­yan hu­sus­lar­dır.”13

Ancak her ne mak­satla olursa olsun Pey­gam­be­ri­miz (s.a.v)’e karşı ya­pı­lan ne­za­ket­siz­lik­ler İslâm’a ve Müs­lü­man­lara ya­kı­şır bir üs­lûpla ce­vap­lan­malı Müs­lü­man­la­rın gön­lün­deki Ra­sû­lul­lah mu­hab­be­ti­nin ze­de­len­me­sine fır­sat ve­ril­me­me­li­dir.

  1. Fetih, 48/8,9 ↩︎
  2. Kurtubî: 16/267 ↩︎
  3. Hucurât, 49/ 2 ↩︎
  4. Nûr, 24/63 ↩︎
  5. Hucurât 4, Şifâ: 2/82 ↩︎
  6. Riyazu’s sâlihîn, 1401 ↩︎
  7. Şifâ:2/79 ↩︎
  8. a.g.e. 2/473 ↩︎
  9. a.g.e. 2/477 ↩︎
  10. a.g.e. 2/473 ↩︎
  11. Ahzab, 33/57 ↩︎
  12. Şifâ 2/ 487 ↩︎
  13. a.g.e. 2/505 ↩︎