Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Allah’ın Koyduğu Din İslâm’dır

6. Sayı · 2007/2

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Ebedî ve ezelî olan Yüce Allah, bu âlemi ya­rat­mayı is­te­yince, bu âlem var oldu. Biz de ken­di­mizi bu­rada, di­ğer­leri ile be­ra­ber var ola­rak bul­duk. Bu ta­ma­men bizim istek ve bil­gi­miz dı­şında olu­verdi. Ya­ra­tıl­ma­mız hak­kında nasıl bir mü­da­hale, bilgi ve is­te­ği­miz ol­ma­dıysa, kendi sı­nı­fı­mızı tayin et­mede, ya­ra­tı­la­ca­ğı­mız yeri ve za­manı, ır­kı­mız ve ren­gi­mizi, hangi ana ve ba­ba­dan ge­le­ce­ği­mizi, vücut ve cin­si­ye­ti­mi­zin se­çi­minde de, bize kimse da­nış­madı ve sor­madı. Bun­ları ken­di­miz de tes­pit ve tayin et­me­dik.

Bahar ge­lince dün­ya­nın göm­le­ğini na­ze­nin sün­gü­leri ile delen, fi­liz­le­riyle adeta mız­rak­la­rını çek­miş bir ordu gibi kıyam eden bit­ki­ler de dâhil olmak üzere, bütün can­lı­lar ve can­sız­la­rın bün­ye­sinde ce­re­yan eden, sa­yı­sız fi­zikî ve kim­yevî de­ği­şik­lik­ler; her şeye gücü yeten, en ince aya­rına, te­fer­ru­a­tına kadar her şeyi tan­zim edip dü­zen­le­yen, bilen, ya­ra­tan Allah ta­ra­fın­dan ya­pıl­mak­ta­dır. Ya­ra­tı­lış ola­yına kim­se­nin par­ma­ğı­nın so­kul­ma­sına mü­sa­ade et­me­yen Yüce Allah, bun­ları nasıl bizim irade ve is­te­ği­miz dı­şında, bize da­nış­ma­dan, sa­dece kendi irade ve hik­me­tiyle tak­dir et­tiyse, bizim hak­kı­mızda razı ol­duğu dini de, öy­lece kendi irade ve tak­diri ile seç­miş­tir. “Gök­ler­deki ve yer­deki her­kes ister is­te­mez ona boyun eğ­miş­ken ve ona dön­dü­rü­lüp gö­tü­rü­le­cek­ken onlar Allah’ın di­nin­den baş­ka­sını mı arı­yor­lar?”1 Ya­ra­tılma ha­di­se­sine iti­raz hak­kı­mız ol­ma­dığı gibi -gerçi iti­raz edilse de bir şey de­ğiş­mez- uyul­ma­sını is­te­diği din hu­su­sunda da, İslâm’ı seç­miş, bize iti­raz ve tayin hakkı bı­rak­ma­mış­tır. Yok­luk­tan var­lığa çık­ma­mıza nasıl O karar ver­diyse, kul­la­rı­nın di­ni­nin de; inan­cıyla, iba­de­tiyle, ah­kâ­mıyla, ah­lâ­kıyla İslâm ol­ma­sına O karar ver­miş­tir.

“Şüp­he­siz Allah’a göre din İslâm’dır. Kitap ve­ri­len­ler, ken­di­le­rine ilim gel­dik­ten sonra sırf ara­la­rın­daki kıs­kanç­lık yü­zün­den ay­rı­lığa düş­tü­ler. Kim Allah’ın âyet­le­rini inkâr ederse, bil­sin ki Allah he­sabı çok çabuk gö­ren­dir.”2

Bun­dan önce geçen Âyet-i Ke­rime’de, Allah Teâlâ kendi vah­da­ni­ye­tine şa­hit­lik ede­rek; “Allah, me­lek­ler ve ilim sa­hip­leri, ondan başka ilâh ol­ma­dı­ğına ada­letle şa­hit­lik et­ti­ler. Ondan başka ilâh yok­tur. O, mut­lak güç, hüküm ve hik­met sa­hi­bi­dir.” 3bu­yur­muş­tur. Bu Âyet-i Ke­ri­me­nin siyak(akış)ında gelen, diğer âye­tin ma­nası; “Allah, me­lek­ler ve ilim sa­hip­leri, Allah ka­tında hak dinin İslâm ol­du­ğuna şa­hit­lik et­ti­ler.”4 şek­lin­de­dir. Bu­rada da, Allah Teâlâ hem ken­disi, hem me­lek­leri ve hem de ilim sa­hip­le­rini şahit tu­ta­rak in­san­lığa inan­ma­ları, iba­det yap­ma­ları, ah­lâk­lan­ma­ları ve dünya ha­ya­tını dü­zen­le­me­leri için, din ola­rak İslâm di­nini koy­du­ğunu, on­la­rın ahi­ret me­sû­li­yet­le­ri­nin bu dinin ah­kâ­mına göre ola­ca­ğını, razı ol­duğu dinin İslâm ol­du­ğunu de­ğiş­mez ki­ta­bıyla haber ver­miş­tir: “…Bugün kâ­fir­ler di­ni­niz­den (İslâm’ı yok et­mek­ten) ümit­le­rini kes­ti­ler. Artık on­lar­dan kork­ma­yın, ben­den kor­kun. Bugün sizin için di­ni­nizi ke­mâle er­dir­dim. Size ni­me­timi ta­mam­la­dım ve sizin için din ola­rak İslâm’a razı oldum…”5

Yer­yü­zünde var olan bütün din­ler lis­te­lense ve bun­la­rın mün­te­sip­leri Allah’a iba­det mak­sa­dıyla en zor ve ağır be­del­leri öde­se­ler, tâkât ge­ti­ri­le­cek veya ge­ti­ri­le­me­ye­cek ri­ya­zet­leri yap­sa­lar da, bu yap­tık­la­rı­nın hiç­biri, İslâm’a tes­lim ol­ma­dıkça, onun ah­kâ­mıyla amel et­me­dikçe bir işe ya­ra­maz ve Allah Teâlâ ta­ra­fın­dan asla kabul edil­mez: “Kim İslâm’dan başka bir din ararsa, (bil­sin ki o din) ondan ebe­di­yen kabul edil­me­ye­cek ve o ahi­rette hüs­rana uğ­ra­yan­lar­dan ola­cak­tır. İman edip, Pey­gam­be­rin hak ol­du­ğuna şa­hit­lik et­tik­ten ve ken­di­le­rine açık de­lil­ler gel­dik­ten sonra inkâr eden bir top­lumu Allah doğru yola nasıl eriş­ti­rir? Allah zalim top­lu­lu­ğunu doğru yola ilet­mez. İşte on­la­rın ce­zası; Allah’ın, me­lek­le­rin ve bütün in­san­la­rın la­ne­ti­nin üzer­le­rine ol­ma­sı­dır. Onun (la­ne­tin) içinde ebedî ka­la­cak­lar­dır. On­la­rın azabı ha­fif­le­til­mez, on­lara göz aç­tı­rıl­maz (rah­metle ba­kıl­maz).” 6

İster Allah (c.c) ta­ra­fın­dan gön­de­ri­len ve son­ra­dan in­san­lar ta­ra­fın­dan de­ğiş­ti­ri­len “mu­har­ref” din­ler olsun, is­terse in­san­lar ta­ra­fın­dan ihdas edi­len “batıl” din­ler olsun, bun­la­rın hiç bi­ri­nin Allah Teâlâ nez­dinde ge­çer­li­liği kal­ma­mış­tır. İslâm di­ni­nin gön­de­ri­li­şiyle bun­la­rın hep­si­nin hükmü kal­dı­rıl­mış ve mün­te­sip­leri de, sapık ve ken­di­le­rine gazap edi­len­ler­den sa­yıl­mış­lar­dır ki; Pey­gam­ber Efen­di­miz ga­zaba uğ­ra­yan­la­rın Ya­hu­di­ler, sa­pı­tan­la­rın ise Hı­ris­ti­yan­lar ol­du­ğunu beyan et­miş­tir.7 Fa­tiha Sû­resi’nin son âyet­leri de bunu ifade et­mek­te­dir: “(Ya Rab!) Bizi doğru yola, ken­di­le­rine nimet ver­dik­le­ri­nin yo­luna ilet, ga­zaba uğ­ra­yan (Ya­hu­di­ler ve onlar gibi dü­şü­nen) kim­se­le­rin ve sa­pık­la­rın (hakkı arar­ken ba­tıla sapan Hı­ris­ti­yan­la­rın ve onlar gibi dü­şü­nen­le­rin) yo­luna değil.” 8

İslâm di­nin­den başka bütün din ve ya­şa­yış­la­rın üze­rine Allah ta­ra­fın­dan siyah bir çizgi çe­kil­di­ğini aşa­ğıda an­la­ta­ca­ğı­mız şu olay ve bu olay üze­rine inen Âyet-i Ke­ri­me­den an­lı­yo­ruz.

Ya­hudi di­nine men­sup Ab­dul­lah b. Selâm ve ar­ka­daş­ları Ra­sû­lul­lah (s.a.v)’a ve onun şe­ri­a­tına iman etmiş aynı za­manda eski Ya­hudi inan­cın­daki bazı alış­kan­lık­la­rını: Mü­min­le­rin cuma gü­nünü ta’zim et­me­leri gibi onlar da cu­mar­tesi gü­nünü ta’zim et­meyi, deve etini ye­me­meyi ve sü­tünü de iç­me­meyi devam et­tir­mek su­re­tiyle, Ya­hu­di­lik­ten bazı ah­kâmı İslâm di­nine sok­mak is­te­miş­lerdi. On­la­rın bu du­rum­la­rını hoş kar­şı­la­ma­yan Müs­lü­man­lara da, “Biz her iki dini de, ya­şa­maya güç ye­ti­re­bi­li­riz.” de­miş­ler ve bu is­tek­le­rini Ra­sû­lul­lah’a ilet­miş­ler. Bunun üze­rine Allah (c.c) bu hu­susla il­gili ola­rak şu âyeti inzal bu­yur­muş­tur: “Ey iman eden­ler, he­pi­niz top­luca İslâm’a ve bütün ben­li­ği­nizle İslâm’ın ta­ma­mına gi­ri­niz. Şey­ta­nın adım­ları(yolu)nı iz­le­me­yin; çünkü o, size apa­çık bir düş­man­dır.”9

Hem İslâm’a öyle gi­ri­niz ki; zâhir yani dış ya­şa­yı­şı­nızda ve bâtın yani gönül dün­ya­nızda İslâm’ın hâkim ol­ma­dığı, İslâm’ın kont­rol ve dü­zen­le­mesi al­tına gir­me­miş bir ta­ra­fı­nız kal­ma­sın.

Bu Âyet-i Ke­rime ile İslâm di­ni­nin dı­şın­daki bütün din­ler, din ola­rak ad­lan­dı­rıl­sa­lar da İslâm’a da­yan­ma­yan bütün be­şerî sis­tem ve ide­o­lo­ji­ler, şey­tan aleyhi’l-la’ne’nin yolu ve izi sa­yıl­mış­tır. İster kitab ehli olan­lar­dan İslâm’a yeni gi­ren­ler olsun, is­terse Müs­lü­man­lar olsun, İslâm’ın ah­kâ­mın­dan her­hangi bir hu­susu din­den ve ha­yat­la­rın­dan çı­kar­maya, onun ye­rine başka din­ler­den ve sis­tem­ler­den ek­leme yap­maya hak ve sa­lâ­hi­yet­le­ri­nin ol­ma­dı­ğını bu Âyet-i Ke­ri­me­den an­lı­yo­ruz.

Za­ma­nı­mız­daki bir­ta­kım sa­pık­lar, in­sa­nı­mı­zın din­ler hak­kında ye­terli ma­lu­mat­la­rı­nın ol­ma­yışı se­be­biyle, İslâm di­ni­nin yanı sıra Ya­hu­di­liği ve Hı­ris­ti­yan­lığı da “İb­ra­himî din­ler” diye sa­ya­rak, İslâm di­nin­den başka; din, ina­nış ve ya­şa­yış­la­rın da, Allah Teâlâ ya­nında ge­çer­li­lik pa­yesi ol­du­ğunu iddia edi­yor, bunu da, Müs­lü­man­ları kendi yan­lış ina­nış­la­rına çek­mek için bir ba­sa­mak ve yem ola­rak kul­la­nı­yor­lar. Böy­lece ken­di­leri sap­tık­ları gibi baş­ka­la­rını da, hak olan din­den sap­tı­rı­yor­lar…

Nec­ran Hı­ris­ti­yan­ları ve Ya­hudi âlim­leri Pey­gam­ber Efen­di­mi­zin hu­zu­runa ge­le­rek; Ya­hu­di­ler, “İb­ra­him Ya­hudi idi.”, Hı­ris­ti­yan­lar ise, “Hayır, İb­ra­him Hı­ris­ti­yan’dı.” da­va­sında bu­lu­nunca, Allah Teâlâ: “İb­ra­him ne Ya­hudi idi, ne de Hı­ris­ti­yan. Fakat o, hanif (Allah’ı bir ta­nı­yan, Hakk’a yö­ne­len) bir Müs­lü­man’dı. Allah’a ortak ko­şan­lar­dan da de­ğildi.” diye, Âyet-i Ke­ri­meyi in­di­re­rek her iki ta­i­feyi de tek­zib et­miş­tir.

Ehl-i kitab olan Ya­hudi ve Hı­ris­ti­yan­lar, kendi ki­tap­ları olan Tev­rat ve İncil’i tak­lî­den kabul edi­yor­lardı. On­la­rın bu hu­susta her­hangi bir de­lil­leri de yoktu. Ancak ki­tap­la­rında Mu­ham­med (s.a.v)’in va­sıf­la­rını ve ge­le­ce­ğini bu­lu­yor­lardı. Mu­ham­med (s.a.v) ge­lince onu inkâr et­ti­ler. Onu inkâr edince, Mu­ham­med (s.a.v) Efen­di­mi­zin ge­le­ce­ğini haber veren kendi din­le­ri­nin ve ki­tap­la­rı­nın da bir kıs­mını inkâr etmiş ol­du­lar. Bu in­kâr­ları tak­lide da­yalı bir inkâr ol­ma­yıp de­lile da­yalı bir inkâr ol­du­ğun­dan, cü­rüm­leri sa­dece İslâm’ı in­kârla kal­ma­yıp bunun yanı sıra, tak­lî­den inan­dık­ları kendi din­le­rin­den de çık­mış ol­du­lar. “Ken­di­le­rine el­le­rin­de­kini (ki­tabı) tas­dik eden bir Kitab (Kur’an) ge­lince onu inkâr et­ti­ler. Oysa daha önce (bu ki­tabı ge­ti­re­cek pey­gam­ber ile) in­kâr­cı­lara (Arap müş­rik­le­rine) karşı yar­dım is­ti­yor­lardı. Ta­nı­yıp bil­dik­leri (bu pey­gam­ber) ken­di­le­rine ge­lince onu inkâr et­ti­ler. Allah’ın la­neti in­kâr­cı­la­rın üze­rine olsun.” 10Onlar kendi inan­dık­ları ki­tap­la­rını da, böy­lece inkâr etmiş ol­du­lar. Bu, on­la­rın kü­für­le­ri­nin alenî tes­cili oldu. Ne hazin man­za­ra­dır ki; Dim­yata pi­rince gi­der­ken ev­deki bul­gur­dan da ol­du­lar. Onlar Ra­sû­lul­lah’ın nü­büv­ve­tini ve Kur’an-ı Kerim’i hiç­bir şüp­heye mahal kal­ma­ya­cak şe­kilde kesin bir dille red­de­di­yor­lardı. On­la­rın izi üzere gelen mün­te­sip­leri de on­lar­dan farklı dü­şün­mü­yor­lar. Müs­lü­man­lara karşı yap­ma­cık te­bes­süm­le­ri­nin ar­dında, İslâm di­nine düş­man­lık­ları daha da de­rin­le­şe­rek devam edi­yor.

On­la­rın bu açık da­lâ­let­le­rini gö­re­me­yen veya gör­mek is­te­me­yen, “ ‘La ilahe il­lal­lah Mu­ham­me­dun Ra­sû­lul­lah’ di­yen­ler cen­nete gi­de­cek, de­me­yen­ler de gi­de­cek­tir.” di­yen­le­rin du­rum­ları kâ­fir­ler­den daha fazla esef ve­ri­ci­dir: “(Ey Mu­ham­med!) De ki, amel yö­nün­den kâ­fir­ler­den daha za­rarda olan­ları haber ve­re­yim mi? Onlar dünya ha­ya­tında gay­ret­leri boşa gi­den­ler­dir. Hâl­buki onlar güzel bir iş yap­tık­la­rını sa­nı­yor­lardı.” 11Bu, kör bir tak­litle, ön­der­le­ri­nin pe­şine giden uyuntu ta­i­fesi hak­kın­da­dır. Ahi­rette ise ön­der­le­rine; “Ey Rab­bi­miz! Biz ön­der­le­ri­mize ve bü­yük­le­ri­mize uyduk da onlar bizi yol­dan sap­tır­dı­lar der­ler. Rab­bi­miz! On­lara iki kat azap ver ve on­ları büyük bir la­netle rah­me­tin­den kov.” 12der­ler.

“De ki; Ey kitab ehli! Bi­zimle sizin ara­nızda ortak bir söze (bu­luşma nok­ta­sına siz) gelin; Yal­nız Allah’a iba­det ede­lim. O’na hiç­bir şeyi (üçlü ilâh aki­de­siyle) ortak koş­ma­ya­lım. Allah’ı bı­ra­kıp da ki­mi­miz ki­mi­mizi rab edin­me­sin. Eğer onlar yine yüz çe­vi­rir­lerse deyin ki; Şahit olu­nuz biz Müs­lü­man­lar­da­nız.”13

“Allah’a ça­ğı­ran, salih amel iş­le­yen ve ‘Kuş­ku­suz ben Müs­lü­man­lar­da­nım’ di­yen­den daha güzel sözlü kim­dir?” 14

  1. Al-i İmran; 83 ↩︎
  2. Al-i İmran; 19 ↩︎
  3. Al-i İmran; 18 ↩︎
  4. Keşşaf c.I , s.264 ↩︎
  5. Maide; 3 ↩︎
  6. Al-i İmran; 85-88 ↩︎
  7. Ahmed b. Hanbel, Müsned,/ 32 ↩︎
  8. Fatiha; 6,7 ↩︎
  9. Bakara; 208 ↩︎
  10. Bakara;89 ↩︎
  11. Kehf;103,104 ↩︎
  12. Ahzâb; 67,68 ↩︎
  13. İmran; 64 ↩︎
  14. Fussilet; 33 ↩︎