Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Adeta Şeytanlaşıyorlar

33. Sayı · 2014/1

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Kur’an-ı Kerim’in bir­çok aye­tinde Müs­lü­man­la­rın bir­lik ol­ma­la­rına işa­ret edi­lir. Akıl sa­hibi olan ve ak­lını va­hiyle ter­biye etmiş olan Müs­lü­man­lar­dan bek­le­nen de bir­lik ol­mak­tan başka bir şey de­ğil­dir zaten. Çünkü ken­dini Müs­lü­man ola­rak ta­nım­la­yan her­kes bir tek ilaha iman eder. Müs­lü­man­lar için pey­gam­ber de kitap da hep aynı ma­kam­dan gelir. Ve her Müs­lü­man’ın ye­gâne ga­yesi o ma­ka­mın rı­za­sını elde et­mek­tir. Bu ga­yeye de tek bir yol­dan gi­di­lir.

Rıza-ı İlâhi yo­luna giren in­san­la­rın, hiç­bir en­gele ta­kıl­ma­dan he­def­le­rine va­ra­bil­me­leri, yol­cu­lu­ğun akı­şını bo­za­cak işler yap­ma­mak ve bu gibi iş­lere mu­ha­tap ol­ma­makla müm­kün­dür. Yani gi­ri­len yolun bir oluşu gibi yol­cu­luk es­na­sında da ih­ti­lafa düş­me­mek, bir­lik olmak, Müs­lü­manı, ga­yesi olan Allah’ın rı­za­sına ulaş­tı­ra­cak­tır.

Hal böyle ol­ma­sına rağ­men mah­lu­kâ­tın, ya­ra­tı­lış ta­rihi baş­la­dığı andan iti­ba­ren ih­ti­lafla ta­nış­ması mâ­ni­dar­dır. İh­ti­la­fın se­bebi olan şey­tanı Allah’a karşı gel­meye sevk eden şey nedir acaba? Şey­tan niçin kı­ya­met sa­ba­hına dek in­san­la­rın ayak­la­rını kay­dır­maya az­me­de­ce­ğini söy­le­miş ve ya­ra­tı­cı­sına karşı göz göre göre isyan bay­ra­ğını çek­miş­tir?

Şey­tan rab­bine isyan et­miş­tir. Çünkü o kendi gibi, ya­ra­tıl­mış olan başka bir var­lı­ğın ondan daha üstün bir me­zi­yete sahip ol­ma­sını kabul ede­medi. Allah Teâlâ’nın tak­si­mine rıza gös­ter­medi fakat Cenab-ı Hakk kar­şı­sın­daki ac­zi­ye­ti­nin far­kında ol­du­ğun­dan öf­ke­sini Hz. Âdem’e ve onun nes­line yön­len­dirdi. Âde­moğ­lu­nun sa­hibi bu­lun­duğu güzel me­zi­yet­le­ri­nin kö­rel­mesi ve ha­yata ak­set­me­mesi için elin­den ge­leni ar­dına koy­ma­dan ça­lış­maya baş­ladı. Kı­ya­met sa­ba­hına dek hased be­la­sına müb­tela olmuş kim­se­ler için bir örnek model oldu. Şey­tan bütün bu say­dık­la­rı­mızı ya­pa­rak ha­set­çi­ler­den ne gibi şey­ler bek­le­ne­bi­le­ce­ğini biz­lere gös­terdi:

  • Sahibi olduğu meziyetlerin farkında olamadı.
  • Kendisiyle aynı kulvarda bulunan başka birinin de güzel meziyetlere sahip olabilmesine tahammül edemedi.
  • Kendi dışındaki mahlûkata farklı farklı kabiliyetler veren Allah Teâlâ’nın -hâşâ- taksimatında âdil olmadığını iddia etti. Bu düşüncesini, kendisine imkân verildiğinde seslendirmekten kaçınmadı.
  • Hased beslediği kimseye elinden geldiği her fırsatta gerek maddî gerek manevî zarar vermeye azmetti.
  • Ve böylece ilim ve amelin kurtuluş için yeterli olmadığını, ihlâsın, her türlü kötü ahlaktan arınmış olmanın önemini bizlere ispat etti.

Şey­tan bu ça­ba­sı­nın ilk ürün­le­rini düş­manı ol­duğu Hz. Âdem’in ilk ço­cuk­la­rın­dan aldı. Şey­tan, Âdem (a.s)’ın oğlu Kabil’e ken­dini ebedî azaba müs­te­hak eden mik­robu bu­laş­tırdı. Böy­lece yer­yüzü “Ben ba­şa­ra­ma­dıy­sam hiç kim­se­nin de ba­şar­maya hakkı yok­tur.” man­tı­ğıyla ve bu fik­rin fiilî so­nucu olan kö­tü­lük­lerle ta­nıştı. Yer­yüzü ha­setle ta­nıştı.

Kabil de kar­deşi Habil’in Allah nez­din­deki mak­bu­li­ye­tin­den ra­hat­sız olmuş ve bu iç rahatsızlığı/hasedi onu fiilî bir isyana/bağye sü­rük­le­ye­rek kar­de­şini katle kadar var­dır­mıştı.

Şey­tan daha ilk in­san­lar ara­sında te­si­rini tec­rübe et­tiği hased mik­ro­bunu o gün bu gün in­sa­noğ­luna zerk et­meye devam et­mek­te­dir.

Fakat her­kese farklı bir sû­rette tak­dim edi­yor bu zehri. Ki­misi basit bir­kaç dün­ya­lık için hased edi­yor et­ra­fın­da­ki­lere. Ama bazı in­san­la­rın göz­leri o denli ka­ra­rı­yor ki var­lı­ğını kabul et­tiği ahi­reti kay­bet­mek ba­ha­sına da olsa hased et­mek­ten kur­tu­la­mı­yor.

Adeta şey­tan­la­şı­yor. İlmi, bil­gisi, iba­det­leri şey­tan­laş­ma­sına mani ol­mu­yor. Yer­yü­zünde şey­ta­nın bir tem­sil­cisi ola­rak ça­lı­şı­yor. Mü­mes­sili ol­duğu şey­tan gibi farklı kis­ve­ler al­tında en sinsi ve bek­len­me­dik iha­net­lerle et­ra­fına zarar ver­meye ha­zır­la­nı­yor. Hiç­bir fır­satı ka­çır­ma­maya özen gös­te­ri­yor. Zaman ge­li­yor ile­ri­deki büyük he­def­lere ula­şa­bil­mek için zarar ver­meyi plan­la­dığı mu­ha­ta­bına güler yüzle yak­la­şı­yor, ben­den sana zarar gel­mez his­sini ona kabul et­tir­mek is­ti­yor. Ve bu gibi kim­se­ler yer­yü­zün­deki etki alan­la­rına göre ne­ti­ce­ler alı­yor. Ba­zı­ları ha­sette us­ta­ları şey­tan gibi ta­ri­hin akı­şını de­ğiş­ti­re­cek ba­şa­rı­lar (!) elde edi­yor. Mil­yon­larca, mil­yar­larca in­sa­nın ce­hen­nemde yan­ma­sına sebep olu­yor.

Ha­sede mağ­lub düş­müş bu kalp­ler, benim azap içinde ola­ca­ğım ahi­rette hiç kim­se­nin refah içinde bu­lun­maya hakkı yok­tur dü­şün­ce­siyle, cen­net­lik ol­ma­la­rına ve­sile ola­cak pey­gam­ber­leri dahi ra­hat­lıkla ya­lan­la­ya­bil­di­ler. Bugün de on­la­rın va­ris­leri olan ilim eh­lini ha­fife alı­yor, en ciddî na­si­hat­leri gör­mez­den ge­le­bi­li­yor­lar. Kendi meş­reb­leri, ce­ma­at­leri dı­şın­da­ki­lere zarar ver­mek­ten, şahsî men­fa­at­le­ri­nin iyi­liği için kendi yan­daş­la­rı­nın dahi zarar gör­me­sin­den keyif ala­bi­li­yor­lar.

Bir an için durup, hal­le­rine dı­şa­rı­dan bak­tık­la­rında, ne denli basit ve gü­lünç bir halde ol­duk­la­rını fark ede­bi­le­cek bir bil­giye, bi­lince sahip ol­ma­la­rına rağ­men hased be­la­sına ya­ka­lan­mış olan­lar her şey­den daha çok sev­dik­leri, put­laş­tır­dık­ları nefislerinin/cemaatlerinin/vakıflarının/partilerinin ha­ta­la­rına karşı kör ol­duk­la­rın­dan hakkı in­kâr­dan kur­tu­la­mı­yor­lar. Ha­ki­kat­ler on­lara apa­çık bir şe­kilde an­la­tıl­ma­sına rağ­men ha­set­leri, ih­ti­ras­ları bu kim­se­le­rin ha­ta­la­rın­dan dön­me­le­rine mani olu­yor.

Ba­kara Sû­resi’nin 213. ayet-i ke­ri­mesi bütün bu sü­reci çok güzel özet­li­yor­ken sözü daha fazla uzat­maya gerek yok:

“İn­san­lar tek bir üm­metti. (Kimi iman etmek, kimi küfre sap­mak su­re­tiyle ih­ti­lafa düş­tü­ler.) Bi­na­e­na­leyh Allah, (rah­me­ti­nin) müj­de­ci­ler(i, aza­bı­nın) ha­ber­ci­ler(i) olmak üzere (on­lara) pey­gam­ber gön­derdi ve be­ra­ber­le­rinde – in­san­la­rın ih­ti­lafa düş­tük­leri şey­ler hak­kında ara­la­rında hüküm ver­mek için – hak (ve ger­çek) ki­tap­lar da in­dirdi. Hâl­buki ken­di­le­rine apa­çık de­lil­ler gel­dik­ten sonra bir­bi­rine karşı olan ih­ti­ras ve ha­set­ten ötürü ih­ti­lafa dü­şen­ler; o (kitap) ve­ri­len­ler­den baş­kası de­ğil­dir.”