Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Geçen Yıllar Feyizli Zamanlar – I

71. Sayı · 2022/3

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Trab­zon’da mü­te­dey­yin in­san­la­rın oluş­tur­duğu der­nek fa­a­li­yet­le­rinde bu­lun­du­ğu­muz ar­ka­daş­larla ma­nevî mev­zu­larda mü­ta­la­a­larda bu­lu­nur, reh­ber in­san­la­rın çev­re­sinde ve ya­nında bu­lun­ma­nın ge­rek­li­li­ğini dile ge­ti­rir­dik.

Ta­le­be­lik yıl­la­rımda da İs­tan­bul’da ma­nevî ağır­lıklı fa­a­li­yet­lere iş­ti­rak eder, kon­fe­rans­lara devam eder­dim. Aka­demi bi­na­mız Sul­ta­nah­met Parkı’nın tam kar­şı­sında idi. Cuma na­maz­la­rını ders çı­kışı Sul­ta­nah­met Camii’nde eda eder­dim. Sul­ta­nah­met Camii’nin baş imamı, Şey­hul­kurrâ Gö­nenli Meh­met Efendi (mer­hum) idi. Nu­ranî çeh­resi Dâ­vûdî sesi ile îrâd et­tiği hut­be­leri hala ku­lak­la­rımda çın­la­mak­ta­dır.

“Aziz ce­maat, siz ne güzel in­san­lar­sı­nız! Ne mü­ba­rek kim­se­ler ne azimli mü­min­ler­si­niz. Siz­leri teb­rik edi­yor, ku­cak­lı­yor, göz­le­ri­niz­den öpü­yo­rum. Günün bu sa­a­tinde evi­nizi, işi­nizi, her türlü meş­ga­le­nizi terk ede­rek bu ma­bette top­lan­mış­sı­nız. Ne güzel amel et­miş­si­niz! Ne güzel karar ver­miş­si­niz! Ne mü­ba­rek niyet… Allah’ın hu­zu­runda top­lan­mış, mağ­fi­re­tini ve rı­za­sını talep edi­yor­su­nuz. Allah Teâlâ siz­ler­den razı olsun…”

O yıl­larda ya­yım­la­nan Bugün Ga­ze­tesi’nin sa­hibi ve Baş Mu­har­riri Meh­met Şev­ket Eygi Bey (mer­hum) gün­lük ma­ka­le­le­rinde, her ilde reh­ber ma­nevî şah­si­yet­le­rin bu­lu­na­bi­le­ce­ğini, mut­laka on­lara bağ­la­nıl­ması ge­rek­ti­ğini, on­la­rın reh­ber­li­ğinde ha­ya­tın dü­zen­len­me­si­nin ehem­mi­ye­tini dile ge­ti­rirdi. O gün­lerde gerek bu­ra­dan ge­rekse der­nek fa­a­li­yet­le­rin­den et­ki­le­nip ara­yış içinde ol­du­ğu­muz bir ruh dün­ya­mız vardı.

1972 yı­lı­nın or­ta­ları idi zan­ne­di­yo­rum. Sa­mimi mü­na­se­be­ti­miz olan bir ar­ka­daş, (ça­lış­tı­ğım iş­ye­rinde) bana uğ­radı, çı­kar­ken de “Haydi se­ninle bir yere gi­de­lim!”dedi. Be­ra­ber yola çık­tık, Pa­zar­kapı Camii’nin kıble ta­ra­fında, eski tip tek katlı, av­lusu olan bir eve gel­dik. Evin av­luya bakan, dı­şa­rı­dan gi­ri­le­bi­len salon şek­lin­deki oda­sına alın­dık.

Odada se­dirde otu­rup bek­ler­ken, sa­lo­nun ev ta­ra­fın­dan açı­lan ka­pı­sın­dan bek­le­di­ği­miz, is­mine farklı ve­si­le­lerle daha ön­ce­leri aşina ol­du­ğum1 Muh­te­rem Hacı Ab­dur­rah­man Be­şikçi Haz­ret­leri teş­rif et­ti­ler. Ayağa kalk­tık, elini öptük. Ar­ka­daş, benim için “Ders ala­cak.” dedi.

Hu­zu­runa otur­dum, sağ elimi tu­ta­rak ders ta­rifi yaptı. İn­sanı ok­şa­yan tatlı sesi, nu­rânî çeh­resi ve bem­be­yaz sa­kal­ları ile gönle se­kî­net veren si­ması hala gö­zü­mün önün­de­dir. Ders ta­rifi bit­tik­ten sonra kısa bir soh­bet oldu.

“Ta­rî­kat Allah’a (cc.) giden yol­dur. Ehl-i tarîk de bu yolda gay­ret gös­te­ren­dir. Nasıl ki spor­cu­lar mü­sa­ba­ka­dan önce ça­lışma, ant­ren­man ya­par­lar, Ehl-i tarîk de ahi­ret eği­ti­mini, ant­ren­ma­nını ya­pan­dır… İnsan eği­timli, ant­ren­manlı olursa mü­sa­ba­kada ba­şa­rıya ulaş­tığı gibi mümin de ahi­ret ant­ren­ma­nını ya­pa­rak ahi­re­tin sı­kın­tı­la­rın­dan kur­tu­lur, cen­net ve ce­mâ­lul­lah ile mü­şer­ref olur…

Bir ta­rihte Bağ­dat’ta bir hır­sız­lık olayı olmuş. Zanlı ola­rak iki ki­şiyi ya­ka­la­yıp zin­dana at­mış­lar, ancak öy­lece unut­muş­lar. Bir müd­det sonra asıl hır­sız ya­ka­lan­mış. Suç­suz olan­ları zin­dan­dan çı­kar­maya git­miş­ler. Bak­mış­lar ki zan­lı­lar­dan bi­risi ölmüş. Ölen, aç­lığa ta­ham­mül ede­me­yip ölmüş imiş. Sağ kalan ise meğer bazı gün­le­rini oruçlu ge­çi­ren bi­risi imiş. Aç­lığa ant­ren­manlı ol­duğu için ta­ham­mül gös­ter­miş ve kur­tul­muş…

İman, in­sanı ha­re­kete ge­çir­meli. Ba­kı­nız dün­ya­lık he­ves­ler için in­san­lar nasıl se­fer­ber ol­muş­lar! Aşk ile şevk ile ko­şu­yor­lar, yo­rul­mak bil­mi­yor­lar…2

Mü’min de ko­şuş­turma ve coş­kuyu ima­nı­nın ge­rek­leri için yap­malı. Yakın za­manda küf­rün sav­leti kı­rı­lır, çok şey­ler de­ği­şir, mü­min­le­rin rahat nefes ala­cağı gün­ler gelir; amma gay­reti ol­ma­yan ne ka­za­nır!”

Daha sonra bu sa­londa, her hafta Pazar günü ak­şam­ları yat­sı­dan sonra ya­pı­lan hatm-i hâ­ce­lere iş­ti­rake baş­la­dım. Bazı hatm-i hâ­ce­lere Osman Ça­taklı, Sa­ba­hat­tin Zaim gibi ta­le­be­lik yıl­la­rım­dan âşinâ ol­du­ğum ho­ca­la­rın ka­tıl­dı­ğına da şahit oldum. O za­man­lar KTÜ’de ders ver­meye ge­li­yor­lardı.

12 Mart 1971 muh­tı­ra­sıyla baş­la­yan as­kerî ve­sa­yet dö­nemi sü­rü­yor, dinî fa­a­li­yet­ler kı­sıt­la­nı­yor ve bas­kıya tabi tu­tu­lu­yordu. Ama Hacı Ab­dur­rah­man Ho­ca­e­fendi Haz­ret­leri ders­le­rini -bi­iz­nil­lâhi Teâlâ- sür­dü­rü­yordu.

Ça­lış­tı­ğım iş­ye­rine yakın ol­duğu için Cuma na­maz­la­rını Çarşı Camii’nde eda edi­yor­dum. 8 Ekim 1972 ta­ri­hinde Cuma na­mazı ön­cesi, va­a­zı­nın so­nuna doğru vâiz şu açık­la­mayı yaptı:

“Muh­te­rem ce­maat! Şimdi siz­lere üzücü bir ha­be­rim ola­cak. Trab­zo­nu­muz’un mut­takî âlim­le­rin­den (de­yince, acaba de­meme kal­madı, acı ha­ki­kati du­yurdu) Hacı Ab­dur­rah­man Be­şikçi Ho­ca­mız dâr-ı be­kâya ir­ti­hal ey­le­miş­tir. Aziz na‘şı, yarın öğle vakti, ca­mi­mizde kı­lı­na­cak ce­naze na­ma­zın­dan sonra aile kab­ris­ta­nına def­ne­di­le­cek­tir. İnnâ lil­lâhi ve innâ ileyhi râci‘ûn.”

Huşu ve hu­zu­rumu bir türlü to­par­la­ya­ma­dı­ğım bu hü­zünlü Cuma gü­nünü ha­ya­tım bo­yunca unut­mam müm­kün de­ğil­dir.

Er­tesi gün ce­naze na­mazı için mü’min­le­rin fevc fevc Çarşı Camii’ine ak­tığı, ça­lış­tı­ğım (Se­mer­ci­ler Cad­desi’nin so­nun­daki) iş­ye­rin­den gö­rü­nü­yordu. İş­yeri sa­hibi şaş­kın­lı­ğını “Ne olu­yor, ne­reye gi­di­yor bu mil­let?” di­ye­rek dile ge­tir­diydi.

Ce­naze na­ma­zına (mer­hum) Er­ba­kan Hoca da ka­tıl­mıştı. Çarşı Camii’nin çev­resi ve so­kak­lar ce­ma­ati al­maya yet­medi…

Ahmet Yaşar Hocaefendi ile Kırk Dört Yıl*

Hacı Ab­dur­rah­man Efendi Haz­ret­leri’nin ve­fa­tın­dan sonra ka­tıl­dı­ğım ilk zikir hal­ka­sında, hatm-i hâ­ceyi kim aça­cak diye dü­şü­nü­yor­dum. Hacı Ab­dur­rah­man Efendi Haz­ret­leri’nin mah­dûmu (Faruk Be­şikçi’in ba­bası) Nec­med­din Ağa­bey’e sor­dum. Hal­ka­nın or­ta­sında otu­ran ki­şiyi işa­ret ede­rek “Ahmet Yaşar Hoca!” dedi. Ho­ca­e­fendi’yi ilk defa orada gör­müş oldum.

Pazar günü ak­şam­ları hatm-i hâ­ce­lere, Hacı Ab­dur­rah­man Efendi Haz­ret­leri’nin evin­deki odada devam ettik. Ahmet Yaşar Ho­ca­e­fendi her Pazar günü Of’tan Trab­zon’a ge­li­yor, hatm-i hâ­ce­nin bi­ti­şin­den sonra tek­rar Of’a dö­nü­yordu. Hemen hemen her Pazar, Ho­ca­e­fendi’yi Of’a, o za­man­lar der­gâha devam eden Suat (Kur­tuldu)3 Ağa­bey, oto­mo­bili ile gö­tü­rü­yordu. Bu yol­cu­luğa bende iş­ti­rak edi­yor­dum.

Ho­ca­e­fendi; köye, evine va­rınca, bize ik­ramda bu­lun­ma­dan dö­nü­şü­müze mü­sa­ade et­mezdi. Bir gün Suat Ağa­bey’e sor­dum: “Bu fe­da­kar­lığa nasıl kat­la­nı­yor­sun? Bu kadar ihvân ara­sın­dan yal­nız sana dü­şü­yor bu yük?” Ce­va­ben dedi ki: “Beni Efendi Haz­ret­leri gö­rev­len­dirdi, ‘Ahmet Hoca’yı sen ta­şı­ya­cak­sın, baş­ka­sına bı­rak­ma­ya­cak­sın!’ diye emir bu­yurdu.” Hacı Ab­dur­rah­man Efendi bunu acaba vefat et­me­den önce mi va­si­yet etti, diye dü­şü­ne­rek “Ho­ca­e­fendi ne zaman emir bu­yurdu?” diye sor­dum. Suat Ağa­bey, bunu Meh­met Zahid Kotku Haz­ret­leri’nin emir bu­yur­du­ğunu söy­le­yince, bir an aklım durdu. Hik­meti kav­ra­ya­ma­ma­nın ver­diği şaş­kın­lıkla sar­sıl­dım ve yö­nel­di­ğim yolun ul­vi­ye­tini id­rak­ten aciz kal­dı­ğımı dü­şün­düm.

Ahmet Yaşar Ho­ca­e­fendi’nin Trab­zon’da va­zi­feye baş­la­ma­sına kadar, beş yıla yakın bu ta­şıma işi devam etti.

Meh­met Zahid Kotku Haz­ret­leri’ni ilk defa An­kara’da gör­müş­tüm. 1973 yı­lı­nın Şubat ayı­nın or­ta­ları idi. An­kara’ya MSP Bi­rinci Kong­resi için il baş­kanı (aynı za­manda ma­hal­le­den kom­şu­muz) Sü­ley­man Ba­ru­toğlu4 ile bir­likte gel­miş­tik. Her taraf bem­be­yaz, karla kaplı idi. Sü­ley­man Ağa­bey: “Kongre yarın, bu akşam bir düğün ye­meği var, biz de da­vet­li­yiz, gi­de­lim.” dedi. Zan­ne­de­rim Fehim Adak ile Yahya Oğuz bey­le­rin ço­cuk­la­rı­nın ve­lî­mesi idi.

Ye­mekte Meh­met Zahid Kotku Haz­ret­leri, Lütfi Doğan Hoca, Yaşar Tu­na­gür Hoca ve Er­ba­kan Hoca da vardı.

Ye­mek­ten sonra Râ­mûzu’l-Ehâ­dîs dersi baş­ladı. Yaşar Tu­na­gür hadis met­nini oku­yor, Lütfi Doğan açık­lı­yor, Zahid Kotku Haz­ret­leri de ge­re­kirse daha geniş iza­hatta bu­lu­nu­yordu. Ders bir saat kadar sürdü. Râmûz der­si­nin pe­şin­den hatm-i hâ­ce­gân ya­pıldı. Meh­met Zahid Haz­ret­leri hat­meyi tarif ede ede hatim der­sini ifa ey­ledi.

Ders bo­yunca Er­ba­kan’ı iz­le­dim. Boy­nunu bük­müş, din­li­yor ne ba­şını kal­dı­rı­yor ne de ye­rin­den kı­pır­dı­yordu. Ders bi­tene kadar ses­siz ve ha­re­ket­siz öy­lece du­ru­yordu. İçim­den hay­ran­lıkla “Demek ger­çek mü­rî­din, mür­şi­dine karşı edebi böyle…” diye geç­tiydi.

Meh­met Zahid Kotku Haz­ret­leri’ni son gö­rü­şüm, ve­fa­tın­dan bir ay kadar önce oldu. O sı­ra­lar Kamu İk­ti­sadi Te­şeb­büsü’nün Genel Mü­dür­lü­ğünde İs­tan­bul’da se­mi­nere ka­tıl­mış­tım. Se­mi­ner 6 Eylül’de baş­la­yıp iki hafta sü­re­cekti. İlk hafta ta­mam­landı. İkinci haf­taya devam ede­me­dik. 12 Eylül dar­besi oldu. Trab­zon’a dön­düm.

Ekim ayında se­mi­ner tek­rar­landı. Se­mi­ner bi­tince Trab­zon’a dön­me­den M. Zahid Kotku Haz­ret­leri’ni zi­ya­ret etmek is­te­dim. İs­ken­der­paşa Camii kül­li­ye­sin­deki ika­met­gâ­hına gi­de­rek yurt mü­dürü Ahmet İleri5 Bey’den yar­dımcı ol­ma­sını is­te­dim. Ho­ca­e­fendi’nin ra­hat­sız ol­du­ğunu, zi­ya­retçi kabul et­me­di­ğini ifade etti. Ben ısrar edince, o zaman M. Esad Coşan Hoca’yı gör­memi, ancak onun zi­ya­reti sağ­la­ya­bi­le­ce­ğini söy­ledi. Bir müd­det av­luda bek­le­dim, sonra Esad Coşan Hoca’yı görüp zi­ya­ret ta­le­bimi arz ettim. Ho­ca­e­fendi’nin ra­hat­sız­lığı se­bebi ile bunun müm­kün ola­ma­ya­ca­ğını ifade et­mesi üze­rine “Efen­dim, Trab­zon’dan bu­raya kadar gelip Ho­ca­e­fendi’yi zi­ya­ret et­me­den dön­mem çok ağı­rıma gi­di­yor.” deyip ıs­ra­rımı sür­dür­düm. Is­ra­rım üze­rine çok kısa olmak şar­tıyla zi­ya­rete izin verdi. Ho­ca­e­fendi’nin hu­zu­runa çık­tım.

Bir se­dire, sağ ya­nına kıb­leye dönük şe­kilde uzan­mıştı. Ken­dimi arz ettim. Kim­li­ğimi sor­gu­ladı, sonra da “Ga­ze­teci ne ya­pı­yor?”diye sordu. Şa­şır­mış­tım. Hangi ga­ze­te­ciyi so­ru­yor diye sü­ratli bir de­ğer­len­dirme yap­tım. Suat Kur­tuldu Ağa­bey’i kas­tet­ti­ğini an­la­dım. “İyi­dir efen­dim, baş­ba­yi­lik işine devam edi­yor.” dedim. Hayır du­a­sını alıp hu­zu­run­dan ay­rıl­dım.

Meh­met Zahid Kotku Ho­ca­e­fendi, 13 Kasım 1980 ta­ri­hinde dâr-ı be­kâya ir­ti­hal ey­ledi. Rah­me­tul­lahi aleyhi ve aleynâ ec­maîn.

Toparlanma ve Merkezîleşme

Vak­fı­mı­zın (YSV) ar­sa­sını veren ve in­şa­a­tını büyük oranda yap­tı­ran (Hacı Ab­dur­rah­man Be­şikçi Haz­ret­leri’nin dü­nürü) Hacı Ab­dul­lah Akın­türk (mer­hum), Trab­zon’da Fatih sem­tinde cami yap­tı­rı­yordu. Cami in­şa­atı bi­tince, Ahmet Yaşar Ho­ca­e­fendi’nin va­zi­fe­sini bu ca­miye nak­let­tir­dik. Meş­ru­ta­sını da Ho­ca­e­fendi’nin is­kâ­nına tah­sis et­tir­dik. Böy­lece Ho­ca­e­fendi Trab­zon’a yer­leş­miş, fa­a­li­yet­le­rini de artık bu­rada yü­rüt­meye baş­la­mış oldu.

Ho­ca­e­fendi, Cuma ak­şam­ları fıkıh ve tef­sir soh­bet­leri, pazar gün­leri ikindi na­ma­zın­dan sonra da Râ­mûzu’l-Ehâ­dîs ders­leri yap­maya baş­ladı. Daha sonra ca­mi­nin alt kıs­mını med­re­seye çe­vir­dik. Bu­rayı der­gâh edin­dik. Top­lu­mun bütün ke­sim­le­rin­den bu soh­bet­lere iş­ti­rak eden­ler olu­yordu. Çok be­re­ketli fa­a­li­yet­ler oldu.

Vakıf bi­na­mı­zın in­şa­atı da iler­li­yordu. Her­kes canla başla ça­lı­şı­yordu. Tuğla kum ta­şı­yor, in­şa­a­tın biran evvel bit­mesi için gay­ret edi­yordu. İn­şaat bi­tince fa­a­li­yet­le­ri­mizi oraya ta­şı­dık. Daha rahat bir or­tamda daha kap­samlı fa­a­li­yet­lere baş­la­dık.

1979 yı­lına gel­di­ği­mizde ül­ke­mi­zin si­yasî ve sos­yal du­rumu çok ka­rı­şık bir va­zi­yet al­mıştı. Genç nesil bir kaosa sü­rük­le­ni­yordu. Aynı ide­ali ta­şı­yan­lar bile bir­biri ile kav­galı idi. Ho­ca­e­fendi: “Mev­cut durum çok ger­gin ve kar­ma­şık, fa­a­li­yet­le­ri­mizi bir yasal sta­tüye bağ­la­ma­mız lazım.” bu­yurdu. Biz­leri va­zi­fe­len­dirdi. Yavuz Selim Vakfı tü­zü­ğünü ha­zır­la­dık, mah­ke­meye mü­ra­caat ettik ve vakfı tes­cil et­tir­dik.

1980 (12 Eylül) as­kerî dar­be­sin­den sonra sos­yal ve si­yasî fa­a­li­yet­ler as­kıya alın­mış, der­nek­ler ka­pa­tıl­mış, fa­a­li­yet­leri ya­sak­lan­mıştı. Ama “El­ham­dü­lil­lâh” vak­fı­mız ayakta idi ve fa­a­li­yet­le­ri­mize devam ede­bi­li­yor­duk.

Ho­ca­e­fen­di­miz’in ba­si­ret sa­hibi ve ehl-i keşif şah­si­ye­tine ayne’l-yakîn şahit ola­rak yo­lu­mu­zun is­ti­ka­met üzere ol­du­ğunu, nus­ret-i İlâ­hi­yeye maz­ha­ri­yetle idrak etmiş olduk.

Genel mer­ke­zi­mizi, Or­ta­hi­sar’ın Za­ğa­nos Köp­rüsü gi­ri­şinde bir bi­nada açtık. Çok güzel fa­a­li­yet­lerde bu­lun­duk. Bu mer­ke­zin ida­re­sini (rah­metli) Ali Soylu6 yü­rü­tü­yordu.

Fa­a­li­yet­le­ri­miz iler­le­dikçe tec­rü­be­le­ri­miz art­mış, va­kıf­çı­lıkta ma­hâ­ret ka­zan­mış­tık. Öyle ki Va­kıf­lar Haf­tası kut­la­ma­la­rını, Va­kıf­lar Bölge Mü­dür­lüğü ile or­tak­laşa yap­maya baş­la­mış­tık. Va­kıf­lar Bölge Mü­dür­lüğü kâğıt üze­rinde iken, biz ise ara­zide idik.

1982 yılı or­ta­la­rıydı. Kamu İk­ti­sadî Te­şeb­büsü Trab­zon Bölge Mü­dür­lüğü’nde per­so­nel şefi ola­rak görev ya­pı­yor­dum. Büyük Pos­ta­hane’nin kar­şı­sında bu­lu­nan bi­na­nın üst katı Bölge Mü­dür­lüğü idi, alt ka­tında da satış ma­ğa­zası bu­lu­nu­yordu.

Ma­ğa­zada ça­lı­şan­la­rın da bir kısmı memur sta­tü­sünde, bir kısmı ise işçi sta­tü­sünde idi. Bir gün ma­ğaza mü­dürü ile iş­çi­ler­den biri kavga et­mişti. İş­çi­le­rin ce­za­lan­dı­rıl­ması, toplu iş söz­leş­mesi ge­re­ğince Bölge İşçi Di­sip­lin Ku­rulu’nun ka­rarı ile müm­kün olu­yordu. Ben de Di­sip­lin Ku­rulu üyesi idim. Di­sip­lin Ku­rulu’nun top­lan­ma­sın­dan önce hem­şeh­rim olan işçi beni zi­ya­ret ede­rek yar­dım ta­le­binde bu­lundu. Benim dü­şün­cem, onun ce­za­lan­dı­rıl­ması ye­rine ba­ğış­lan­ması yö­nünde ol­du­ğun­dan, ken­di­sine umut da ver­dim.

Me­se­leyi Ho­ca­e­fen­di­miz’e da­nış­mak dü­şün­ce­siyle zi­ya­re­tine git­tim, olayı arz ettim. Ho­ca­e­fen­di­miz’in de iş­çi­nin af­fın­dan yana ola­ca­ğını dü­şü­nü­yor­dum. Hâ­di­seyi din­le­dik­ten sonra “Bu kimse, âmi­rine karşı gel­miş, suç iş­le­miş, ce­za­sını çek­sin.” dedi. Şaş­kın va­zi­yette hu­zu­run­dan ay­rıl­dım.

Ne­ti­cede Di­sip­lin Ku­rulu’ndan ce­za­lan­dı­rılma ka­rarı çıktı. Ka­rar­dan sonra hem­şeh­rimle uzun süre gö­rü­şe­me­dim.

Gi­re­sun, Rize, Art­vin, Gü­müş­hane il­le­ri­nin bağlı ol­duğu böl­ge­mizde 30 ci­va­rında satış ma­ğa­zası 200’e yakın per­so­nel vardı.

12 Eylül darbe ida­re­si­nin, kışla man­tığı emir­leri ge­li­yordu: “Erkek per­so­nel her gün tıraş ola­cak, ütülü koyu renk el­bise gi­ye­cek, ayak­ka­bı­lar bo­yalı ola­cak, açık renk göm­lek gi­yi­le­cek, (yazın bile) kra­vat ta­kı­la­cak, bu hu­sus­larda per­so­nel takip edi­le­cek…” daha bil­mem neler. İşten ay­rıl­mayı da dü­şün­mekte idim. Bu kışla ta­li­mat­ları ka­ra­rımı pe­kiş­tirdi. Ha­zi­ran ayı so­nunda me­mu­ri­yet­ten ay­rıl­dım.

Mes­lekî (Ser­best Mu­ha­se­beci Mali Mü­şa­vir­lik) fa­a­li­ye­time baş­la­dım. Bir zaman sonra Mey­dan’da Fatih Parkı’ndan ge­çer­ken hem­şeh­rim olan o işçi ar­ka­daşa rast­la­dım. Mer­ha­ba­laş­tık, mah­cup va­zi­yette di­sip­lin ku­rulu ka­ra­rın­dan üzgün ol­du­ğumu be­lir­tince “İyi ki öyle olmuş. Allah razı olsun…”de­yince alay edi­yor dü­şün­cesi ile özür di­le­mek is­te­dim. Ciddi ciddi “Özre gerek yok, gayet cid­di­yim.”diye tek­rar­ladı. Ben şaş­kın halde “Nasıl yani?” diye so­runca olayı özet­ledi:

“Di­sip­lin Ku­rulu ka­rarı ge­re­ğince ceza ola­rak başka ile sü­rül­düm. Git­me­dim, emek­li­li­ğimi is­te­dim, emekli oldum. Şu kar­şıki bi­nada sen­di­ka­mı­zın şube baş­kan­lı­ğını yü­rü­tü­yo­rum. Ora­dan da ücret alı­yo­rum. Yani iki maaş alı­yo­rum.

Sen­dika ya­sası de­ğişti, emekli olan iş­çi­lere sen­dika baş­kan­lığı ya­sağı ge­ti­rildi (aktif işçi ol­ması la­zım­mış). Fakat yasa de­ği­şik­li­ğin­den önce de baş­kan ol­du­ğum için ka­za­nıl­mış hak say­dı­lar. Eğer o zaman emekli ol­ma­say­dım, bugün sen­dika baş­kan­lığı ya­pa­ma­ya­cak, do­la­yı­sıyla sen­di­ka­dan maaş ala­ma­ya­cak­tım. Onun için, üzül­mene, mah­cup ol­mana gerek yok. Allah siz­den razı olsun.”dedi.

Rab­bim, keşf ve ba­si­ret eh­li­nin ke­ra­met­le­rini id­rak­ten aciz biz kul­la­rına is­ti­ka­met ve bu yolda sebat nasip ey­le­sin! Âmîn.

Ya­zıda ismi geçen ve halen ha­yatta olan­lara sağ­lık afi­yet, ha­yırlı uzun ömür; başta Hacı Ab­dur­rah­man Be­şikçi, M. Zahid Kotku ve Ahmet Yaşar Ho­ca­e­fen­di­ler olmak üzere dâr-ı be­kâya ir­ti­hal etmiş bütün ho­ca­la­rı­mıza ve ih­vâ­nı­mıza Allah Teâlâ’dan rah­met ve mağ­fi­ret di­li­yo­rum.


* Yavuz Selim Vakfı Mütevvelli Heyeti Azası.

  1. Zira o yıllarda mahalle camimizin imamı ile babam da hatm-i hâcelere iştirak ederlerdi. ↩︎
  2. O tarihlerde Trabzonspor gurubunda liderdi. Deplasmanda (Ankara’da) PTT Spor ile son maçına çıkacaktı. Berabere dahi kalsa şampiyon olacak, birinci lige çıkacaktı. Günlerce sokaklar mahşere dönmüş, şehrin altı üstüne gelmiş, şamatadan geçilmez olmuştu. ↩︎
  3. Ahmet Yaşar Hocaefendimiz’le ilgili bu bölümü ayrı bir makale konusu yapmayı düşünmekteyim. Ancak deryadan bir katre kabilinden Hocaefendimiz’in feyzinden bereketlenme talep etmeden bu yazıyı bitirmeye gönlüm razı olmadı. ↩︎
  4. Trabzon’da gazete ve mecmua başbayii olan Suat Kurtuldu Bey, tahsil yıllarında Mehmet Zahid Kotku Hocaefendi’ye intisâb etmişti. Allah Teâlâ kendisinden razı olsun, özel görüşmelerimizde tarikat, mürşid, mürîd edeb ve seyr ü sülûk mevzularında beni aydınlatırdı. ↩︎
  5. Merhum Süleyman Ağabey de mahalleden komşumuz olup tam bir Osmanlı beyefendisi ve mütevazı bir dergâh mensubu idi. ↩︎
  6. Ahmet İleri Bey, halen YSV Çarşamba Şubesi yönetim kurulunda görev yapmaktadır. ↩︎
  7. Merhum Ali Soylu, Hocaefendimiz’e son derece bağlı, ihlaslı bir kardeşimiz idi. Resmî vazifesinden istifâ ederek Hocaefendi’nin hizmetine talip olmuştu. ↩︎