Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

İlâhi İradenin İnsanlığa Son Hitabı Kur’an-⁠ı Kerîm

7. Sayı · 2007/3

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Şahit olu­nan dış ya­pısı ve bütün in­ce­lik­le­riyle iç­ya­pı­sıyla, eş­yayı kendi fay­da­sına kul­la­na­bi­le­ceği ka­bi­li­yeti ve be­ce­ri­siyle, kendi var­lı­ğını da aşa­rak öz ya­ra­tı­cı­sını bu­la­bi­le­cek akli do­na­nıma sahip olu­şuyla, duy­du­ğunu an­lama ve an­la­dı­ğını da dile ge­ti­re­bilme ka­bi­li­yeti ile en güzel kı­va­mında ya­ra­tı­lan ilk insan Âdem aley­his­se­lam, daha Cen­nette iken Cenab-ı Hak ta­ra­fın­dan ken­di­sine em­re­dil­miş ve neh­ye­dil­miş­tir. Sonra Allah Teala, ta­rihi seyir içe­ri­sinde ço­ğa­lan âdem ev­lat­la­rına pey­gam­ber­ler gön­der­miş ve o pey­gam­ber­lere kitap ver­miş­tir. Veya kitap ve­ri­len bazı pey­gam­ber­lere, kitap ver­me­diği başka pey­gam­ber­leri tâbi kıl­mış, onlar da, önce gelen pey­gam­be­rin ki­tabı ile amel etmiş, Hz. Mu­ham­med aley­his­se­lam gön­de­ri­lin­ceye kadar Sün­ne­tul­lah bu şe­kilde devam et­miş­tir.

Hz. Mu­ham­med (s.a.v) Kur’an ile gön­de­ri­lince yu­ka­rıda izah edi­len usulü Cenab-ı Hak de­ğiş­tir­miş, üç önemli hu­susu kesin bir hüküm ile nok­ta­la­mış­tır ki, bun­lar;

1- Din hu­susu: “Bugün size di­ni­nizi ikmal ettim, üze­ri­nize ni­me­timi ta­mam­la­dım ve sizin için din ola­rak İslâm’ı be­ğen­dim.”1 “Kim, İslâm’dan başka bir din ararsa, bil­sin ki ken­di­sin­den (böyle bir din)asla kabul edil­me­ye­cek ve o, ahi­rette ziyan eden­ler­den ola­cak­tır.”2 Böy­lece İslâm di­nin­den önce var olan ve İslâm gel­dik­ten sonra da ihdas edi­le­bi­le­cek başka bütün din­le­rin ka­pısı ki­lit­len­miş oldu.

2- Pey­gam­ber­lik me­se­lesi: “Mu­ham­med, sizin er­kek­le­ri­niz­den hiç­bi­ri­nin ba­bası de­ğil­dir. Fakat O, Allah’ın Ra­sûlü ve pey­gam­ber­le­rin so­nun­cu­su­dur. Allah her şeyi hak­kıyla bi­len­dir.”3 Allah Teâla bu hükmü ile in­san­lığa gön­der­miş ol­duğu el­çi­lere son ver­miş, Mu­ham­med (s.a.v) ile de o ka­pıyı ka­pat­mış­tır. Mü­sey­le­metü’l-Kez­zap ve Esved-i Ansı gibi o dö­nemde çıkan ya­lan­cı­larla, daha sonra çı­ka­bi­le­cek olan­la­rın da­va­la­rında ya­lancı, hak­tan sapan ve sap­tı­ran, if­ti­racı ve Dec­cal ola­cak­ları bil­di­ril­miş­tir.

3- Kitap me­se­lesi: Ön­ceki Pey­gam­ber­lere Kitap gön­de­ril­diği gibi Pey­gam­be­ri­mize de öy­lece Kitap gön­de­ril­miş­tir. “Âlem­lere uya­rıcı olsun diye kulu Mu­ham­med’e Fur­kan’ı in­di­ren Allah, yü­ce­ler yü­ce­si­dir.”4 Ve yine Kur’an-ı Kerim’de: “Biz Nuh’a ve ondan son­raki pey­gam­ber­lere vah­yet­ti­ği­miz gibi sana da vah­yet­tik. Ve (ni­te­kim) İb­ra­him’e, İs­mail’e, İshak’a, Yakub’a, es­bâta(to­run­lara), İsa’ya, Eyyûb’e, Yunus’a, Harun’a ve Sü­ley­man’a vah­yet­tik. Davud’a da Zebûr’u ver­dik.”5 diye bil­dir­mek su­re­tiyle, on­lara nasıl kitap ver­diyse, Mu­ham­med (s.a.v) Efen­di­mize de, öy­lece kitap verip pey­gam­ber ola­rak gön­der­miş­tir. Ön­ceki pey­gam­ber­lere vah­yet­mesi kitap gön­der­mesi nasıl ki on­la­rın istek ve ar­zu­la­rıyla ol­ma­dıysa, bizim pey­gam­be­ri­miz Mu­ham­med (s.a.v) Efen­di­mize gön­der­mesi de, onun istek ve ar­zusu ol­ma­dan ol­muş­tur. İlâhi ira­de­nin pey­gam­ber­le­rin ira­de­sini el­le­rin­den al­ması, on­la­rın is­tek­le­rine, ar­zu­la­rına bak­mak­sı­zın ken­di­le­rine vah­ye­de­rek kitap gön­der­mesi, ken­di­le­rine Kitap gön­de­ri­len Pey­gam­ber­leri de şaş­kına çe­vir­miş­tir.

Ra­sû­lul­lah (s.a.v) Efen­di­mize ilk vahiy gel­di­ğinde, olan ve bi­ten­ler­den ta­ma­men ha­ber­siz hay­ret ve şaş­kın­lık içinde evine ge­li­yor, du­rumu ha­nımı Hz. Ha­tice’ye an­la­ta­rak, beni örtün, beni örtün di­ye­rek ola­yın deh­şe­tini unut­mak is­ti­yor. Hz. Ha­tice de, ce­re­yan eden ha­di­seyi gidip am­ca­za­desi Va­raka b. Nev­fel’e an­la­tı­yor. O da, “Kud­düs Kud­düs! Va­ra­ka­nın nef­sini elinde tutan Allah aş­kına söy­le­rim ki, Eğer iş bu söy­le­di­ğin gibi ise, ya Ha­tice, ona, Hz. Musa’ya gelen Nâmûs-u Ekber, büyük melek gel­miş­tir.” di­ye­rek onu te­selli edi­yor. Hz. Mu­ham­med (s.a.v)’i, ma­hi­ye­tini bil­me­diği böyle bir ha­dise kar­şı­sında, kor­kup ür­pe­ren, te­red­düde düşüp şüp­he­le­nen bir halde gö­rü­yo­ruz. Ce­nabı Hak ta, Ra­sûlü’ne, daha sonra me­se­leyi hi­kâye ede­rek “Rab­bin seni( Kuran ve onun için­deki ilim­den) cahil ve gafil buldu da, seni nü­büv­vete hi­da­yet etti…”6 Demek su­re­tiyle haber ve­ri­yor. Yine Ra­sû­lü­nün mü­ba­rek gön­lünü pe­kiş­tir­mek için, “(Ra­sû­lüm!)Eğer sana in­dir­di­ği­miz­den şüp­hede isen, sen­den önce ki­tabı Oku­yan­lara sor. And olsun ki, Rab­bin­den sana hak gel­miş­tir. Sakın şüp­he­ci­ler­den olma! Allah’ın ayet­le­rini ya­lan­la­yan­lar­dan da olma, sonra zi­yana uğ­ra­yan­lar­dan olur­sun.”7 Hük­münü bil­dir­miş­tir. Daha sonra Ra­sû­lü­nün, va­hiyle gelen kitap kar­şı­sında al­dığı va­zi­yeti “Rasûl, Rabbi ta­ra­fın­dan ken­di­sine in­di­ri­len (Kur’an)a iman etti…”8 Bizim, ümmet ola­rak iman edip kabul et­me­miz lazım gelen ki­taba, ken­di­sine Kuran gön­de­ri­len Mu­ham­med (s.a.v) Efen­di­mi­zin de, bizim gibi iman et­mesi şart ko­şul­muş, O da, ken­di­sin­den is­ten­diği gibi, öy­lece iman et­miş­tir.

Ri­sâ­let olayı Mekke Müş­rik­le­ri­nin ve on­la­rın ağ­zıyla ko­nu­şan gayrı Müs­lim­le­rin de­diği gibi, Hz. Mu­ham­med (s.a.v) ta­ra­fın­dan ön­ce­den plan­lan­mış bir se­naryo, Kur’an-ı Kerim de O’nun ta­ra­fın­dan ihdas edi­lip uy­du­rul­muş bir Kitap de­ğil­dir. Kur’an: Pey­gam­ber de olsa hiç kim­se­nin par­mak so­ka­ma­ya­cağı, de­ğiş­ti­rip tah­rif ede­me­ye­ceği bir ki­tap­tır. “Hiç şüp­he­siz o (Kur’an) şe­refli bir el­çi­nin (Allah’tan teb­liğ etmek üzere ge­tir­diği) sö­zü­dür. Ve o, bir şair sözü de­ğil­dir. Ne de az iman edi­yor­su­nuz! Bir kâhin sözü de de­ğil­dir. Ne de az dü­şü­nü­yor­su­nuz! (O), âlem­le­rin Rabbi ta­ra­fın­dan in­di­ril­miş­tir. Eğer (Pey­gam­ber) bize atfen bazı söz­ler uy­dur­muş ol­saydı, El­bette onu kıs­kıv­rak ya­ka­lar­dık. Sonra onun can da­ma­rını ko­pa­rır­dık. Hiç bi­ri­niz buna mani de ola­maz­dı­nız.”9

Kur’an’ın Allah (c.c) ta­ra­fın­dan hak ve ger­çek ola­rak in­di­ril­di­ğini, onun Hz. Mu­ham­med (s.a.v) ta­ra­fın­dan ihdas edi­lip uy­du­rul­ma­dı­ğını ve böyle bir şeyin im­kân­sız ol­du­ğunu Kur’an da Allah Teala beyan edi­yor. Ay­rıca bütün in­san­lığa mey­dan oku­ya­rak, “Eğer Ku­lu­muza in­dir­di­ği­miz (Kuran) dan her­hangi bir şüp­heye dü­şü­yor­sa­nız, haydi o (Kur’an)ın ben­zeri bir sûre ge­ti­rin, eğer id­di­a­nızda doğru ise­niz Allah’tan gayrı şa­hit­le­ri­nizi (yar­dım­cı­la­rı­nızı) da ça­ğı­rın.”10 Gelin ey mün­kir­ler! Bütün gü­cü­nüzü sarf edin, eli­niz­den ge­leni ar­dı­nıza koy­ma­yın. Ben­ze­rini mey­dana ge­tir­mek için Allah’(c.c) ın dı­şında ilah ola­rak ta­nı­yıp ta­pın­dık­la­rı­nızı, şa­ir­le­ri­nizi, ha­tip­le­ri­nizi, bil­gin­le­ri­nizi, in­san­la­rı­nızı, cin­ni­le­ri­nizi yar­dıma ça­ğı­rın Tev­rat, Zebur, İncil ve diğer pey­gam­ber­lere in­di­ri­len ki­tap­larda, Kuran gibi bir ki­ta­bın gel­me­ye­ce­ğini, ge­lirse uy­durma ola­ca­ğını gös­te­ren de­lil­ler ge­ti­rin.11 Kuran bu çağ­rıyı bin dört yüz yıl önce yapıp bı­rak­ma­mış bu gün de aynı çağ­rıyı yap­maya devam edi­yor. Beri gel ey insan! Kur’an bu ilânı yap­tığı o gün, bu işin öğ­re­ni­le­cek ne bir mek­tebi, ne de bir med­re­sesi vardı. Üs­te­lik Kuran’ı teb­liğ eden zat da, okuma yazma bil­mi­yordu. O gün, o top­lumda okuma yazma bi­len­le­rin sa­yısı da, par­makla gös­te­ri­le­cek kadar azdı. Bu gün ilimde, o za­manla mu­ka­yese edi­le­me­ye­cek kadar çok iler­de­sin. Se­mâ­nın de­rin­lik­le­rine uçu­yor, insan gen­le­ri­nin at­la­sını çı­ka­ra­bi­li­yor, mad­de­nin çe­kir­deği ile raks edi­yor­sun. Hadi dur­ma­yın! Se­lef­le­ri­ni­zin ya­pa­ma­dı­ğını yapın da, şey­tan ve mün­kir­ler ta­i­fesi rahat bir nefes al­sın­lar Bin­lerce yıl­dır ta­şı­dık­ları bu ağır yük­ten kur­tul­sun­lar. Eğer onlar bu işi ba­şara bil­se­lerdi, daha sa­vaş­lara mey­dan kal­ma­ya­cak, Kuran da­va­sını iptal ede­cek, onlar da rahat bir nefes ala­cak­lardı, Ama hey­hat, “Eğer bunu ya­pa­mı­yor­sa­nız -ki el­bette ya­pa­ma­ya­cak­sı­nız- o zaman ya­kıtı in­san­lar ve taş­lar olan, ha­ki­kati inkâr eden­ler için ha­zır­lan­mış ateşi bek­le­yin!” 12 “De ki: An­dol­sun, bu Kuran’ın bir ben­ze­rini or­taya koy­mak üzere bütün in­san­lar ve ci­ni­ler bir araya gel­se­ler, bir bi­rine des­tek de ol­sa­lar, onun ben­ze­rini or­taya ge­ti­re­mez­ler.13 Geç­mişte bu işi, ağ­zına gö­züne bu­laş­tı­rıp âleme karşı rezil ve rüsva olan bazı se­fih­ler hariç, şim­diye kadar aklı ba­şında hiç­bir kimse bu işin kül­fe­tine gir­me­miş­tir ve gi­re­me­ye­cek­tir de. Ay­rıca bu da, Kuran’ın ebedi bir mu­ci­zesi ola­rak kal­maya devam ede­cek­tir.

İn­san­lık ta­ri­hinde, Kur’an-ı Kerim kadar hal­kın ya­şa­yı­şına giren, ah­la­kını, hu­ku­kunu dü­zen­le­yen, elden ele, dil­den dile do­la­şan, körpe gö­nül­ler ta­ra­fın­dan ez­ber­le­nen, aşi­kâra ve giz­li­lerde âşık­ları ta­ra­fın­dan göz­yaşı ile oku­nan, sev­da­lı­ları ta­ra­fın­dan huşu ile din­le­nen, genç kız­la­rın baş çe­yizi, ina­nan­lar ta­ra­fın­dan bir ha­zine gibi sak­la­nan, mil­yon­larca âlim ta­ra­fın­dan tef­siri ya­pı­lan onun gibi başka bir kitap gel­me­miş­tir ve gel­me­ye­cek­tir. “Ken­di­le­rine kitap gel­di­ğinde onu inkâr eden­ler (şüp­he­siz bunun so­nu­cuna kat­la­na­cak­lar­dır). Hâl­buki o, eşsiz bir ki­tap­tır. Ona önün­den de ar­dın­dan da batıl ge­le­mez. O, hik­met sa­hibi, çok övü­len Allah’tan in­di­ril­miş­tir.”14

Kur’an’dan sonra onun hük­münü kal­dı­rıp ya­lan­la­ya­cak başka bir kitap, gön­de­ril­me­ye­cek­tir. Zaten Ku­ran­dan önce inen­lerde de, onu ya­lan­la­yan hük­münü iptal eden başka bir kitap da gön­de­ril­me­miş­tir.15 Kur’an-ı Kerim, in­san­lığa gön­de­ri­len son ki­tap­tır. Onun hükmü kalk­ma­ya­cak, de­ğiş­ti­ri­lip bo­zu­la­ma­ya­cak, Kı­ya­met sa­ba­hına kadar, Allah Teâla’nın ko­ru­ması al­tında ola­cak­tır. “Kur’an’ı ke­sin­likle biz in­dir­dik biz, el­bette onu yine biz ko­ru­ya­ca­ğız.” 16

Yâ Rabbi! Kuran’ı, kal­bi­mi­zin ba­harı, Gön­lü­mü­zün nuru, ru­hu­mu­zun sü­ruru eyle. Ve âhiru de’vânâ eni-l hamdü lil­lâhi Rab­bil âle­min.

  1. Maide 5/3 ↩︎
  2. Âl-i İmran 3/85 ↩︎
  3. Ahzap 33/40 ↩︎
  4. Furkan 25/1 ↩︎
  5. Nisa 4/163 ↩︎
  6. Duha 93/7 ↩︎
  7. Yunus 10/94-95 ↩︎
  8. Bakara 2/285 ↩︎
  9. Hakka 69/40-47 ↩︎
  10. Bakara 2/23 ↩︎
  11. M.Matüridî, Te’vilâtü Ehli -s sünne:C,1.S,26 ↩︎
  12. Bakara 2/24 ↩︎
  13. İsra 17/88 ↩︎
  14. Fussilet 41/41-42 ↩︎
  15. Matürîdi, a.g.e, 4/381 ↩︎
  16. Hicr 15/9 ↩︎