Kimlerle Beraberiz?

Kutsî bir hadîs-i şe­rîfte Allah (c.c) şöyle bu­yu­ru­yor:

“Ben gizli bir ha­zine iken bi­li­nip ta­nı­na­yım diye kâ­i­natı yok­tan var ettim (ya­ra­tıl­ması ge­re­ken­leri ya­rat­tım).”¹

Kâ­i­nat­taki her var­lı­ğın, Allah’ı tes­bih, ten­zih ve tak­dis et­ti­ğine dair bir­çok âyet-i ce­lîle mev­cut­tur:

“Gök­lerde ve yerde bu­lu­nan her şey Allah’ı tes­bih (ve ten­zih) eder.”²

“Gök­ler­de­ki­le­rin ve yer­de­ki­le­rin, ka­nat­la­rını çır­pa­rak sıra sıra uçan kuş­la­rın, Allah’ı tes­bih et­ti­ğini gör­mez misin? Her biri kendi niyaz ve tes­bi­hini bilir. Allah da on­la­rın yap­tık­la­rını çok iyi bilir.”³

“Gök­ler ve yer­de­ki­le­rin, gü­ne­şin, ayın, yıl­dız­la­rın, dağ­la­rın, ağaç­la­rın, hay­van­la­rın ve bir­çok in­sa­nın Allah’a secde et­ti­ğini ve bir­çok­la­rı­nın da (ilâhî) azabı hak et­ti­ğini gör­mez misin?”⁴

“Yedi (kat) gök, yer ve on­larda bu­lu­nan her şey, Allah’ı tes­bih ve ten­zih eder­ler. Onu (Süb­hâ­nal­lâhi ve bi­ham­dihî di­ye­rek) hamd ile tes­bih et­me­yen hiç­bir şey yok­tur. Ne var ki siz on­la­rın tes­bi­hini an­la­ya­maz­sı­nız…”⁵

Me­al­le­rini arz et­ti­ğim bu âyet-i ce­lî­le­lerde kâ­i­nat ve kâ­i­nat­taki bütün var­lık âlemi Allah’ı tes­bih, ten­zih ve tah­mid etme nok­ta­sında tam bir uyum, ahenk ve bir tes­li­mi­yet içinde Allah’a yakın ol­ma­nın yo­lunu iz­le­meye de­vamla Allah’ın koy­muş ol­duğu kanun, nizam ve in­ti­zâma baş eğip ya­ra­tı­lı­şın gâ­yesi is­ti­ka­me­tinde tüm in­san­lığa hiz­met et­tik­leri er­ba­bınca mü­şa­hede edil­mek­te­dir.

“Allah göğe ve yere “İs­te­ye­rek veya is­te­me­ye­rek gelin!” dedi. Onlar da “İs­te­ye­rek gel­dik (Ya Rabbi!).” de­di­ler.”⁶

“O gök­lerde ve yerde bu­lu­nan her şeyi ken­din­den bir lütûf ola­rak sizin hiz­me­ti­nize ver­miş­tir (siz­lere mü­sah­har kıl­mış­tır).”⁷

Yani Allah her şeyi in­san­lı­ğın hiz­me­tine sun­muş­tur. Ay, güneş, yıl­dız­lar, me­lâ­ike-i kirâm, ka­rada ve de­niz­deki bütün can­lı­lar, bit­ki­ler ve her şey sizin em­ri­nize mü­sah­har ve ita­at­kâr kı­lın­mış­tır. Onun için ay, güneş ve yıl­dız­lar gö­nüllü ola­rak seve seve do­ğu­yor ve ba­tı­yor­lar. Ka­rada ve der­yada var olan hay­van ve bit­ki­ler âlemi ve her şey bir tes­li­mi­yet içinde adeta siz­lere bir hiz­met ya­rışı içinde iken:

Ey in­sa­noğlu! Her şey sana hiz­met eder­ken, senin hiz­me­tinde âmâde iken sen kime hiz­met et­ti­ği­nin far­kında mısın? Bu hu­susu dü­şünme ih­ti­ya­cını his­set­me­din mi?

Ey Âde­moğlu! Kâ­i­natta her şey Allah’ın tesis et­tiği ilâhî ni­zamla uyum ve ba­rı­şık­lık içe­ri­sinde iken; sen ise küfür, ilhad, ifsat, fısk u fü­cû­run mef­tûnu ola­rak hangi sis­te­min pe­şine sü­rük­len­di­ği­nin far­kında mısın?

Ey in­sa­noğlu! Her şey Allah’ı zikir, tes­bih ve ten­zih ede­rek Rabbi ile ba­rı­şık bir halde iken; senin zikr u fik­rin, dü­şünce ve duy­gu­la­rın hangi güç­le­rin iş­gali ve is­ti­lası al­tın­da­dır, ha­be­rin var mı?

Ey Âde­moğlu! Kâ­i­natta her şey sana hiz­met ve ita­atte kusur etmez iken; sen hangi isyan, ifsat, ilhad ve tuğ­ya­nın pe­şin­de­sin?

İn­sa­noğ­lun­dan başka her şey niyaz ve tes­bi­hatı ile Allah’a yak­la­şır iken in­sa­noğlu ise küfür, isyan, anarşi, terör, boz­gun­cu­luk ve her türlü men­hi­yatla Hakk’a, hu­kuka, ilâhî ni­zâma karşı savaş aça­rak adeta Allah’ın rah­me­tin­den, lütûf ve ke­re­min­den fer­sah fer­sah uzak­la­şıp ilâhî ga­zaba doğru dev adım­larla iler­le­mek­te­dir.

“Üç kişi ara­la­rında fı­sıltı ile ko­nu­şur­ken dör­dün­cü­leri mut­laka Allah’tır. Beş kişi ol­sa­lar al­tın­cı­ları mut­laka Allah’tır. Bun­lar­dan az ol­sa­lar veya çok ol­sa­lar, ne­rede olur­larsa ol­sun­lar, Allah mut­laka on­larla be­ra­ber­dir.”⁸

“Allah si­zinle be­ra­ber­dir, o amel­le­ri­ni­zin se­va­bını asla ek­silt­mez.”⁹

“Ne­rede olur­sa­nız olun, o si­zinle be­ra­ber­dir…”¹⁰

Me­al­le­rini sun­du­ğum bu ve ben­zeri ayet­lerde Allah’ın (c.c) mut­laka her an bi­zimle be­ra­ber ol­duğu açıkça ifade edi­lir­ken;

Ey İn­sa­noğlu! Sen an, saat, gün, hafta, ay, yıl ola­rak bir ömür ser­ma­ye­sini ifna eder­ken ki­minle be­ra­ber­sin?

Ko­nu­şur­ken, okur­ken, ya­tar­ken, kal­kar­ken, otu­rur­ken, iba­det eder­ken, ba­kar­ken ve din­ler­ken ki­minle be­ra­ber­sin?

Kur’an’la, İslam’la, sün­net-i Ra­sû­lil­lah’la ba­rı­şık ol­ma­dan, İslam’ı ha­ya­tı­mı­zın tü­müne hâkim kıl­ma­dan, Allah ile be­ra­be­rim, demek ye­terli midir?

Yani bu so­ru­nun ce­vabı kâl ile değil hâl ile ve­ril­me­li­dir. Bu be­ra­ber­lik iş ha­ya­tı­mızda, si­yasî ha­ya­tı­mızda, sos­yal ha­ya­tı­mızda, hü­lasa ha­ya­tı­mı­zın her ala­nında Allah ile be­ra­ber ol­makla ger­çek­le­şir. Allah ile be­ra­ber olan­lar malın, mül­kün, ma­ka­mın, man­sı­bın, şanın, şöh­re­tin, kula kul­lu­ğun afe­tin­den kur­tu­lup ger­çek ma­nada Allah’a kul olup asıl hür­ri­yet­le­rine ka­vu­şan mün­kad şah­si­yet­ler­dir.

“Biz, ona (in­sana) şah da­ma­rın­dan daha ya­kı­nız (yani ona ken­di­sin­den daha ya­kı­nız).”¹¹

Allah (c.c) bize bu kadar yakın iken biz Allah’a (rı­za­sına) ne kadar ya­kı­nız? Bu da Allah ile olan be­ra­ber­li­ği­miz, ona olan tam te­vek­kül ve tes­li­mi­ye­ti­miz, sevgi ve mu­hab­be­ti­miz ilâhî ni­zama karşı olan tes­li­mi­yet ve bağ­lı­lı­ğı­mız ve Allah’a karşı olan ger­çek kul­lu­ğu­muzla oran­tı­lı­dır.

1. Keşfu’l-Hafâ, 2/132-2016 numaralı hadis. ↩︎
2. Haşr, 59/1; Cuma, 62/1; Teğâbün, 64/1; Hadid, 57/1. ↩︎
3. Nur, 24/41. ↩︎
4. Hac, 22/18. ↩︎
5. İsra, 17/44. ↩︎
6. Fussilet, 41/11. ↩︎
7. Casiye, 45/13. ↩︎
8. Mücâdele, 58/7. ↩︎
9. Muhammed, 47/35. ↩︎
10. Hadîd, 57/4. ↩︎
11. Kaf, 50/16. ↩︎