Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Kuyudaki Yusuf

Yeni Bir Fetih Hareketi

21. Sayı · 2011/1

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

O şe­refli gün­ler ne yazık ki; ta­ri­hin tozlu say­fa­la­rında kaldı. O gün ger­çek mü’min­ler O’nun ya­nında yer­le­rini al­dık­ları gibi, gü­nü­müz Dünya’sında da ger­çek tev­hid ehli, mü’min­le­rin saf­la­rını sık­laş­tır­ma­lı­dır. İçinde bu­lun­du­ğu­muz bu­gün­ler, yap­makta ol­du­ğu­muz bu top­lan­tı­lar, dal­dı­ğı­mız gaf­let­ten uya­nış gün­le­ri­nin ge­ce­le­rini teş­kil et­mek­te­dir, in­şa­al­lah. Evet, ye­ni­den bir fetih ha­re­keti baş­lat­ma­lı­yız.

Genç­ler! Bu günkü fetih ha­re­ke­ti­miz in­san­la­rın kar­şı­sına si­lâhla çı­kı­la­rak ya­pı­la­cak bir fetih ha­re­keti de­ğil­dir. Bu fetih ha­re­keti, yoz­la­şa­rak az­gın­la­şan nef­si­mize karşı baş­la­ta­ca­ğı­mız bir ha­re­ket­tir. Nef­si­mize karşı ve­re­ce­ği­miz bu mü­câ­de­le­nin em­rini bi­zâ­tihî Allah Teâlâ (c.c) Haz­ret­leri ver­miş ve biz­ler bu emri “Kaalü belâ” di­ye­rek Ruh­lar Âlemi’nde kabul et­mi­şiz­dir.

Bu ge­ceyi ya­şama ni­me­tini biz­lere lüt­fe­den Allah Teâlâ (c.c) Haz­ret­leri, O’nun arzu et­tiği şe­kilde ha­ya­tı­mızı tan­zim edip ver­di­ği­miz söze sâdık ola­rak ya­şama is­te­ğini, maz­lum­la­rın ve in­le­yen İslâm’ın inil­ti­sini duyup der­dine der­man olma şuur ve ba­sî­re­tini biz­lere nasip etsin.

İçinde bu­lun­du­ğu­muz pe­ri­şan­lık­tan do­layı in­san­dan başka bütün var­lık­lar dertli. Et­ra­fı­mıza mü’minin sahip ol­duğu fe­ra­setle ba­kar­sak, çev­re­miz­deki ne­ba­ta­tın, canlı can­sız bütün var­lık­la­rın, ki­ta­bı­mız Kur’an’ın ve inan­cı­mız olan İslâm’ın dertli ol­du­ğunu gö­rü­rüz. Ama ne yazık ki; zâ­lim­le­rin zulmü al­tında pe­ri­şan olan, aynı za­manda akıl sa­hibi ol­du­ğunu da iddia eden in­san­larla, mü’min ol­du­ğunu iddia eden biz­ler içinde bu­lun­du­ğu­muz pe­ri­şan­lığı ken­di­mize dert edi­ne­me­dik. Eğer biz­ler içinde bu­lun­du­ğu­muz maddî ve mâ­nevî se­fâ­leti ken­di­mize dert edin­sey­dik mut­laka onun çâ­re­sini yâni der­di­mi­zin der­ma­nını bu­lur­duk.

Ba­kı­nız büyük mu­ta­sav­vıf­lar­dan Ni­yâzi Mısrî Haz­ret­leri iki sa­tır­lık beyti ile bu du­rumu ne güzel ifâde et­mek­te­dir.

“Der­man arar­dım der­dime, Der­dim bana der­man imiş.”

Evet der­di­nin var­lı­ğını his­set­me­ye­nin, onun te­da­visi için lâzım olan der­manı bul­ması müm­kün de­ğil­dir. Çünkü has­ta­lık­ları te­davi ede­bil­mek veya ya­ka­la­nı­lan has­ta­lık­tan kur­tu­la­bil­mek için ruhun ve duy­gu­la­rın ra­hat­sız­lık­tan ya­yı­lan inil­tiyi duy­ması, vic­dan­la­rın tit­re­mesi ge­re­kir. Ama ne yazık ki; da­lı­nan gaf­let uy­kusu mü’min­le­rin göz­le­rini kör­leş­tir­miş, ku­lak­la­rını sa­ğır­laş­tır­mış, gö­nül­ler­deki iman nu­ru­nun üs­tünü nifak ör­tüsü ile ört­müş ol­du­ğun­dan, biz­ler­den ha­ki­kat nağ­me­leri ye­rine et­rafa ru­hu­muzu kö­rel­ten zulüm nağ­me­le­ri­nin ses­leri ya­yıl­mak­ta­dır.

MEKKE’YE DOĞRU

Yıl dö­nü­münü kut­la­dı­ğı­mız Mekke’nin fet­hin­den tah­mi­nen iki yıl kadar önce, Allah’ın Ra­sûlü (s.a.v), her gün Ashab-ı Kiram ile dert­leş­tik­ten sonra, varsa, rü­ya­la­rını da tâbir edi­yordu. O gün­lerde mü’min­ler ve akl-ı selim sa­hibi olan in­san­lar büyük bir he­ye­can içe­ri­sin­dey­di­ler. Dünya isyan ve zu­lümle dol­muştu. Ha­yâ­sız­lık almış ba­şını gi­di­yor, maz­lum­lara karşı ya­pı­lan zulüm ve iş­kence ise ta­ham­mül sı­nır­la­rını çok­tan aş­mıştı. Maddî ve mâ­nevî ka­ran­lık, top­lu­mun üze­rine bir kâbus gibi çök­müştü. İn­san­lar, Hz. Âdem’den (a.s) bu yana gelen tev­hid inan­cın­dan ha­ber­siz bir halde ha­yat­la­rını devam et­tir­mek­tey­di­ler.

Bu çile ve ız­dı­ra­bın art­tığı gün­lerde, in­san­la­rın bu­lun­duk­ları ba­tak­lık­tan kur­tu­luşu için Ra­sû­lul­lah’ın (s.a.v) on­lara teb­liğ et­tiği ha­ki­kat­leri diğer in­san­lara ulaş­tır­ma­nın yo­lunu arama aşkı ile yanıp tu­tu­şan mü’min­ler, sabah na­mazı için mes­cide gel­di­ler. Na­maz­la­rını edâ et­tik­ten sonra Ra­sû­lul­lah (s.a.v):

“-As­ha­bım! İçi­nizde rüya gö­re­ni­niz var mı” diye sorar.

Kim­se­den bir cevap çık­maz. Bu su­a­lini tek­rar­la­yınca büyük sa­habe Hz. Ebû Bekir Sıd­dık (r.a):

“- Ya Ra­sû­lal­lah! Siz bir rüya mı gör­dü­nüz?” diye sorar.

Ra­sû­lul­lah (s.a.v)

“- Evet, ben bu gece se­vin­di­rici bir rüyâ gör­düm,“ bu­yu­rur ve rü­yâ­sını an­la­tır.” Ben bu gece as­ha­bımla Mekke-i Mu­az­zama’ya git­tim. Mekke’de umre ta­va­fı­mızı yapıp kur­ban­la­rı­mızı kesip, traş olup, ih­ram­dan çık­tı­ğı­mızı da, gör­düm,” bu­yu­rur.

Ashab-ı Kiram, bu müj­de­nin has­reti içe­ri­sinde idi. Çünkü Mekke ga­ripti, Kâbe ga­ripti. Çünkü Mekke’de gezip do­la­şan, Kâbe de tavaf eden bir mü’min yoktu. Bun­dan do­layı Mekke’nin dağı taşı in­li­yordu, ağ­lı­yordu. Kâbe, içe­ri­sine di­ki­len put­la­rın ver­diği kas­vetli ha­va­dan do­layı in­le­yip ağ­lı­yor ve kur­tu­luş gün­le­ri­nin has­re­tini çe­ki­yordu. Mekke ve Kâbe’den yük­se­len bu can­hı­raş inil­ti­leri duyan ashap, el­le­rin­den bir şey gel­me­me­nin ız­dı­rabı içe­ri­sinde kıv­ra­nıp du­ru­yordu.

İşte bir sabah na­mazı aka­binde Ra­sû­lul­lah’ın (s.a.v) rü­ya­sını din­le­ye­rek daha da hü­zün­le­nen ashab:

“- Ya Ra­sû­lal­lah (s.a.v) der­hal Mekke’ye gi­de­rek va­zi­fe­le­ri­mizi ya­pa­lım,” de­di­ler. Fakat Ra­sû­lul­lah (s.a.v) as­ha­bına iti­dali tav­siye ede­rek

“-İlâhî emri bek­le­ye­lim,” dedi. Fakat Mekke’den ba­ba­sın­dan, ana­sın­dan, evin­den, yur­dun­dan, ai­le­sin­den ve ev­lâ­dın­dan ay­rıl­dı­ğın­dan do­layı değil de, Bey­tul­lah’tan ay­rıl­dık­la­rın­dan do­layı iç­le­rine bir hüzün sinen, O’na tek­rar ka­vuş­ma­nın has­reti ile yanıp tu­tu­şan as­ha­bın, bit­mek tü­ken­mek bil­me­yen ıs­rarı kar­şı­sında, Ra­sû­lul­lah (s.a.v) Mekke’ye git­me­nin za­manı ol­ma­dı­ğını tek­rar ifade et­tiyse de, as­ha­bın yap­tığı ıs­rar­lar üze­rine yola çık­maya karar verir.

Mekke’ye doğru yola çık­mak üzere mü’min erkek ve ha­nım­lar­dan te­şek­kül eden bin dört yüz ki­şi­lik bir ka­a­file, yan­la­rına ke­se­cek­leri kur­ban­ları ve yol­cu­luk es­na­sında ih­ti­yaç ola­bi­le­cek birer si­lâhı ala­rak yola çıkar. (Bu ka­fi­le­nin sa­yısı hak­kında de­ği­şik ri­vâ­yet­ler mev­cut­tur.) Çünkü eğer ni­yet­leri ger­çek­le­şir ve umre yap­mak nasip olursa, bu hay­van­ları bir şükür ifâ­desi ola­rak kur­ban ede­cek­lerdi.

An­sı­zın ha­zır­la­na­rak Mekke’ye doğru yola çıkan Ra­sû­lul­lah (s.a.v) ve as­ha­bı­nın ha­be­rini alan Mek­ke­li­ler, Hu­dey­biye de­ni­len yerde mü’min­le­rin ön­le­rini ke­se­rek Mekke’ye gir­me­le­rine mâni ol­du­lar.

Ra­sû­lul­lah (s.a.v), on­lara geliş ni­yet­le­ri­nin sa­dece Kâbe’yi tavaf etmek, umre va­zi­fe­le­rini yapıp, kur­ban­la­rını ke­se­rek ge­riye dön­mek ol­du­ğunu, yan­la­rında sal­dırı amaçlı ola­rak her­hangi bir silâh ve mal­ze­me­nin bu­lun­ma­dı­ğını, do­la­yı­sıyla zan­net­tik­leri gibi bir ni­yete sahip ol­ma­dık­la­rını ifade eden el­çi­ler yol­la­ya­rak du­rumu bil­dirdi ise de, Ku­reyş’in inatçı müş­rik li­der­leri, bu zi­ya­rete ke­sin­likle razı ol­ma­ya­cak­la­rını bil­dir­di­ler.

Fakat Me­dine’den Mekke’ye kadar gelen Ashab-ı Kiram da va­zi­fe­le­rini yap­ma­dan geri dön­mek is­te­mi­yordu. Bun­dan do­layı Mekke’de geniş bir çev­resi ve ka­la­ba­lık bir ai­lesi olan Hz. Osman’ı (r.a) elçi ola­rak Mekke’ye gön­de­rir­ler. Çünkü Hz. Osman (r.a) Mekke’nin en ka­la­ba­lık ka­bi­lesi olan Afvan Ka­bi­lesi’ne men­suptu. Aynı za­manda Mekke’yi Mu­az­zama’nın anah­tarı da Afvan Ka­bi­lesi’nin ko­ru­ma­sın­daydı. Bun­dan do­layı, bir an­laşma ze­mini sağ­la­maya fay­dası olur ka­na­a­tiyle, Hz. Osman gö­nüllü elçi ol­mayı kabul ede­rek Ra­sû­lul­lah’a (s.a.v) gelip:

“-Ya Ra­sû­lal­lah (s.a.v)! Mü­sa­ade eder­se­niz ben on­la­rın ya­nına gi­de­yim. Belki on­ları ikna ede­rek, umre zi­yâ­reti için izin alı­rız!.” der.

Rasûl-i Ekrem (s.a.v) Efen­di­miz’in mü­sa­a­de­sini alan Hz. Osman, Mekke’ye gider. Fakat müş­rik­le­rin uz­laş­maz ve ha­ince ta­vır­la­rıyla kar­şı­la­şa­rak hap­se­di­lir. Uzun bir müd­det geçip Hz. Osman ge­riye dön­me­yince, ya­pı­lan tet­kik ne­ti­cesi hapse atıl­dığı tes­pit edi­lir. Ku­lak­tan ku­lağa ha­dise nak­le­di­lir ve in­san­la­rın bir kısmı Hz. Osman’ın öl­dü­ğünü, bir kısmı da hap­se­dil­di­ğini söy­le­meye baş­lar. Mü’min­ler ara­sında bir üzüntü hâkim olur. Hz. Osman’ın akı­be­tin­den en­dişe eden mü’min­ler, Ra­sû­lul­lah’a (s.a.v) ge­le­rek du­ru­mun ve­ha­me­tini in­ti­kal et­ti­rir­ler. Mü’min­ler Rıd­van de­ni­len yerde top­la­nır­lar. As­habı tem­si­len Hz. Ömer (r.a):

“-Ya Ra­sû­lal­lah (s.a.v), biz sana Hz. Osman’ı ya diri ola­rak kur­tar­mak, ya da in­ti­ka­mını almak üzere biat edi­yo­ruz. Eğer bunu yap­maz­sak, bizim Osman’ın ai­le­si­nin ya­nına git­me­mize imkân yok­tur,” der.

BİAT VE HUDEYBİYE ANLAŞMASI

Rasûl-i Ekrem (s.a.v) Efen­di­miz in­fial ha­lin­deki mü’min­leri te­selli ede­rek, on­lara sab­ret­me­le­rini tav­siye eder. Aynı za­manda on­ları kır­ma­mış olmak için de bi­at­le­rini kabul eder. As­ha­bın hepsi ge­le­rek, Rasûl-i Ekrem (s.a.v) Efen­di­miz’in elini tutup biat eder (Ha­nım­lar bir suyun içine el­le­rini ko­ya­rak bi­at­la­rını ya­par­lar). Bu bi­a­tin an­laşma şart­ları hak­kında de­ği­şik ri­vâ­yet­ler nak­le­dil­mişse de ağır­lık ka­za­nan görüş bu bi­a­tin ”Ölüm Biati“ ol­duğu şek­lin­de­dir. Çünkü ashab, Hz. Osman’ın (r.a) öl­dü­rül­dü­ğünü dü­şü­ne­rek bu biati yap­mıştı.

Bu an­laş­ma­nın ka­rar­lı­lığı kar­şı­sında, Mek­keli müş­rik­leri bir korku ve en­dişe sardı. Der­hal ha­zır­la­dık­ları bir he­yeti, Ra­sû­lul­lah (s.a.v)’a gön­de­re­rek bir an­laşma yap­ma­ları kay­dıyla Hz. Osman’ı ser­best bı­ra­ka­cak­la­rını bil­di­rir­ler. Bu ta­lep­leri kabul edildi. Gön­de­ri­len heyet geldi mü­zâ­ke­re­leri yap­mak üzere top­lan­dı­lar.

Müş­rik­le­rin gö­rü­nüşte bir­bi­rin­den ağır şart­ları vardı:

Bi­rinci şart­ları şöy­leydi: Me­dine’den bir mü’min Mekke’ye doğru yola çıkar ve biz­lere sı­ğın­mak is­terse, Me­dine’den kimse onu en­gel­le­me­ye­cek. Fakat Mekke’den bir kişi iman ede­rek Me­dine’ye gitse dahi, kabul edil­me­ye­rek iâde edi­le­cek. Ve bu an­laşma şartı üze­rinde hiç­bir tar­tışma ve mü­câ­de­leye sebep ve­ril­me­ye­cek.

Müş­rik­le­rin bu tek­lifi, Allah Ra­sûlü (s.a.v) ta­ra­fın­dan kabul edi­li­yor. Fakat bu şart as­haba çok ağır ge­li­yor. Hz. Ömer (r.a) der­hal Hz. Ebû Bekir (r.a)’e gi­di­yor ve ara­la­rında şöyle bir ko­nuşma ge­çi­yor.

“Ya Eba Bekir, biz Hakk yolda değil miyiz?”

Hz. Ebu Bekir (r.a):

“Evet, Hakk yol­da­yız“ der.

Hz. Ömer (r.a):

“Peki, biz ölür­sek, cen­nete gi­de­cek değil miyiz?”

Hz. Ebû Bekir (r.a):

“Evet, gi­de­ce­ğiz.“ der.

Hz. Ömer (r.a):

“O müş­rik­ler bâtıl yolda değil mi?” der

Hz. Ebû Bekir (r.a):

“Evet, bâtıl yol­da­dır­lar,” der.

Hz. Ömer (ra):

“On­lar­dan bi­risi ölürse, ce­hen­neme gi­de­cek değil mi?” der.

Hz. Ebû Bekir (r.a):

“Evet ce­hen­neme gi­de­cek­ler” der.

Hz. Ömer (r.a):

“O halde biz cen­nete git­mek­ten mi kor­ku­yo­ruz? Niye müş­rik­le­rin bu ağır tek­lif­le­rini kabul edi­yo­ruz?” der.

Bu ko­nuşma Al­la­hın Ra­sûlü’ne ula­şınca, Ra­sû­lul­lah (s.a.v) Hz. Ömer’e hi­ta­ben:

“ Ya Ömer! Sa­bırlı ol. Rab­bim bana Mekke’nin fet­hini müj­de­li­yor,“ bu­yu­rur.

Ra­sû­lul­lah (s.a.v) bu ve ben­zeri bir­çok ağır şartı as­ha­bın sız­lan­ma­la­rını tes­kin ede­rek kabul eder. Me­dine’ye dön­mek üzere, ha­zır­lık­lara baş­la­nıl­ma­sını emir bu­yu­rur.

Ra­sû­lul­lah (s.a.v) o gün, iki sene sonra ka­vu­şa­cağı Yûsuf’un göm­le­ği­nin ko­ku­sunu alı­yordu. Ashap ise, o ko­kuyu ala­ma­dı­ğın­dan do­layı iti­raz edi­yor, bir an evvel Mekke’ye gir­mek ve ayak­lar al­tında çiğ­ne­nen Kâbe ve Mekke’yi müş­rik­ler­den kur­ta­ra­rak İslâm’ı, in­san­la­rın ha­ya­tına hâkim kıl­mak için bir mer­ha­leyi daha aşmak is­ti­yordu.

Ra­sû­lul­lah (s.a.v)’la müş­rik­le­rin tem­sil­cisi Sü­heyl ara­sında ya­pı­lan bu an­laşma henüz im­za­lan­mıştı ki, müs­lü­man ol­duğu için zin­cire vu­ru­la­rak hap­se­di­len Sü­heyl’in oğlu Ebû Cen­del, bir fır­sa­tını bulup hap­se­dil­diği yer­den ka­ça­rak müs­lü­man­la­rın ya­nına gelir ve ken­di­sine yar­dımcı olun­ma­sını ister. Fakat an­laşma ge­reği, Ra­sû­lul­lah (s.a.v) Ebû Cen­del’i iâde ede­rek, ona sab­ret­me­sini tav­siye bu­yu­rur.

Zâ­hi­ren ba­kınca, ya­pı­lan an­laşma müs­lü­man­la­rın aley­hine gö­rü­nü­yordu. Fakat Ra­sû­lul­lah (s.a.v) ba­sî­ret ve vahiy kay­naklı ola­rak ha­di­se­leri te­fek­kür edince, bu an­laş­ma­nın ile­ride müs­lü­man­la­rın le­hine ola­ca­ğını gö­rü­yordu.

Mü’min­le­rin gün­leri, müş­rik­le­rin an­laş­ma­la­rını ihlal et­mesi ve Me­dine ci­va­rın­daki ya­hu­di­le­rin sal­dı­rı­la­rıyla uğ­raş­makla ge­çi­yordu. Bu arada Ebû Cen­del de tek­rar Mekke’den kaç­mış ve ken­di­sine Mekke ti­câ­ret yolu üze­rinde bir mekân tu­ta­rak çev­re­sine Mekke’den kaçan diğer müs­lü­man­ları top­la­maya baş­la­mıştı…

(Devam ede­cek.)