Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Mahşerde Herkes Dünyada Tercih Ettiği Kimselerle Olacak

34. Sayı · 2014/2

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Allah (c.c) in­sa­noğ­lunu akıl, irade, göz, kulak ve daha nice ni­met­lerle şe­ref­len­dirdi. Sonra da en büyük nimet ola­rak gön­der­diği kitap ve pey­gam­ber­ler va­sı­ta­sıyla ona hi­da­yet yo­lunu gös­terdi. Kimi in­san­lar pey­gam­beri önder (imam), ilahi ki­tap­ları da reh­ber edin­mek su­re­tiyle Allah’ın gös­ter­diği bu hi­da­yet yo­lunu seç­ti­ler. Ki­mi­leri de küf­rün fikir ba­ba­la­rını, ele­baş­la­rını, ko­da­man­la­rını imam (önder) edin­mek su­re­tiyle sa­pık­lık ve da­la­let yo­lunu seç­ti­ler. İşte böy­lece Allah (c.c) hi­da­ye­tini is­te­yen­lere hi­da­yet yo­lunu sa­pık­lık ve da­la­let yo­lunu is­te­yen­lere de da­la­let yo­lunu açmış ve on­ları sap­tır­mış­tır. Demek olu­yor ki her­ke­sin bu dün­yaya ge­lişi bir ma­nada ima­mını ve reh­be­rini seç­mek için­dir. Eğer kişi küfür ve küf­rün ele baş­la­rını, ko­da­man­la­rını imam ola­rak seç­mişse ebedi fe­la­ke­tini ve eğer pey­gam­ber­leri, tev­hid di­nini, Allah’ın ki­ta­bını ve pey­gam­ber va­risi ula­mayı imam ola­rak seç­mişse ebedi sa­a­de­tini ha­zır­la­mış olur.

Kur’an-ı Kerim bu iki tip imam ör­nek­le­riyle do­lu­dur; Ashab-ı Kehf, Habib Nec­car, Fi­ra­vun’un çev­re­sinde ye­tiş­me­sine rağ­men Hz. Musa’ya Fi­ra­vun ve yan­daş­la­rın­dan ge­le­cek olan her türlü teh­li­ke­leri anında giz­li­den giz­liye haber veren kişi, diğer ta­raf­tan Fi­ra­vun, Nem­rut vb.

Kur’an-ı Kerim’in ifa­desi ile mah­şerde her ümmet bağlı bu­lun­duğu ve iz­le­rini takip et­tiği imam­ları ile be­ra­ber ge­le­cek­ler­dir (ça­ğı­rı­la­cak­lar­dır). Hz. Âdem’den iti­ba­ren süre gelen tev­hid mü­ca­de­lesi zin­ci­ri­nin hal­ka­la­rını oluş­tu­ran tüm bu teb­liğ­ci­ler (imam­lar, ön­der­ler) ka­vim­leri (mil­let­leri) ta­ra­fın­dan hor­lan­mış­lar, dış­lan­mış­lar, taş­lan­mış­lar, iş­ken­ce­ler gör­müş­ler, zaman gel­miş öl­dü­rül­müş, tes­te­re­ler ile bi­çil­miş­ler­dir. Ama bu ön­der­ler (imam­lar) ve teb­liğ­ci­le­rin hiç­bi­risi, “Hele önce zen­gin­le­şe­lim, şu iş­le­ri­mizi bir yo­luna ko­ya­lım da sonra mü­ca­de­leye devam ede­riz.” de­me­miş­ler­dir. Bi­la­kis kı­ya­mete kadar ge­le­cek olan in­san­lara örnek teş­kil ede­cek aman­sız bir mü­ca­dele ser­gi­le­miş­ler­dir. Allah on­lar­dan ve on­ları örnek alıp yo­lunu iz­le­yen­le­rin tü­mün­den razı olsun in­şal­lah.

İmam önde bu­lu­nan zat, ken­di­sine uyu­lan kimse ve önder kimse de­mek­tir. İmam ke­li­mesi müf­red (tekil) ola­rak Kur’an-ı Kerim’de sekiz yerde geç­mek­te­dir. Cemi (çoğul) ola­rak ise “Eimme” şek­linde de beş yerde zik­re­dil­mek­te­dir. İmam ke­li­mesi bu ayet­lerde şu ma­na­larda kul­la­nıl­mış­tır:

Allah (c.c) Hz. İb­ra­him’den bah­se­der­ken “Seni in­san­lara imam kı­la­ca­ğım.”1 bu­yur­muş­tur.

Allah (c.c) sâlih kul­la­rın­dan da bah­se­der­ken onlar “Bizi takva sa­hibi (olan kul­la­rına) imam (önder) kıl.”2 diye dua eder­ler.

“On­ları (o pey­gam­ber­leri) em­ri­mizle hi­da­yet yo­lunu gös­te­ren imam­lar yap­tık…”3

“Ön­le­rinde Musa’nın ki­tabı imam (reh­ber) ve rah­met ola­rak bu­lu­nan kim­se­ler…”4

“Sab­re­dip ayet­le­ri­mize ke­sin­likle inan­dık­ları zaman on­la­rın için­den em­ri­mizle hi­da­yete (doğru yola) ile­ten imam­lar be­lir­le­dik.”5

“Eğer (onlar) ant­laş­ma­dan sonra ye­min­le­rini bo­zar­lar ve di­ni­nize dil uza­tır­larsa küf­rün imam­ları ile (ön­der­leri ile, ele baş­ları ile) sa­va­şın (çar­pı­şın). Çünkü on­larda ye­minde sa­da­kat (leri) yok­tur (an­laşma yok­tur). Umu­lur ki bun­dan vaz­ge­çer­ler.”6

“Biz on­ları (fi­ra­vun ve yan­daş­la­rını) ateşe (ce­hen­neme) davet eden (ça­ğı­ran imam­lar ön­der­ler yap­tık. Kı­ya­met günü on­lara asla yar­dım edil­me­ye­cek.”7

Me­al­le­rini sun­du­ğu­muz bu ayet-i ce­li­le­ler­den bütün pey­gam­ber­le­rin birer imam (önder ol­duk­ları) açıkça an­la­şıl­mak­ta­dır. Kimi ayet­lerde de küfre ön­cü­lük ya­pan­lara küf­rün fikir ba­ba­la­rına, ele­baş­la­rına, ko­da­man­la­rına da imam (önder) de­nil­di­ğini ay­rıca ilahi ki­tap­lara da imam (bur­han) ismi ve­ril­di­ğini de gö­rü­yo­ruz. İn­san­la­rın ken­di­le­rine uyup fikir ve dü­şün­ce­leri et­ra­fında top­lan­dık­ları için büyük İslam âlim­le­rine, müc­te­hit­lere de imam de­nil­miş­tir. İmam-ı A’zam, İmam-ı Şafii, İmam-ı Malik, İmam-ı Ga­zali ve İmam-ı Rab­bani gibi.

“(Ha­tır­lat) o günü ki biz her insan top­lu­lu­ğunu (bağlı ol­duğu, pe­şini takip et­tiği, yo­lunu iz­le­diği ve ar­dın­dan git­tiği) imam­ları ile (önder ve ön­cü­leri ile) davet ede­ce­ğiz (ça­ğı­ra­ca­ğız). Kim­le­rin amel def­ter­leri sağ­dan ve­ri­lirse işte onlar kıl kadar bir hak­sız­lığa (zulme) uğ­ra­tıl­mak­sı­zın amel def­ter­le­rini okur­lar.”8

Bu ayette kı­ya­met gü­nünde her­ke­sin sev­dik­le­riyle, imam­la­rıyla be­ra­ber ola­cağı hükmü açık­tır. Her ümmet dünya ha­ya­tında iken yo­lunda yü­rü­düğü, izini takip et­tiği pey­gam­be­rin ve li­de­ri­nin un­vanı ile ça­ğı­rı­la­cak­lar­dır. Amel def­ter­leri ken­di­le­rine su­nu­lur ve amel­le­ri­nin mü­kâ­fatı hurma çe­kir­de­ği­nin kar­nın­daki o in­ce­cik iplik kadar dahi olsa asla zayii edil­me­den ken­di­le­rine ve­ri­le­cek­tir. Böyle olunca mah­şerde kimin ya­nında olmak is­ti­yor­sak bu dün­yada onun izinde git­me­miz onu takip et­me­miz, onu iz­le­me­miz ge­rek­mez mi? Ahzap Su­resi’nin 67. aye­tinde kâfir, fasık, facir ve zalim ön­der­le­rin (imam­la­rın) li­der­le­rin, ko­da­man­la­rın pe­şin­den gi­den­le­rin kı­ya­met gü­nünde “Rab­bi­miz biz bey­le­ri­mize, ileri ge­len­le­ri­mize, ko­da­man­la­rı­mıza itaat ettik, on­la­rın pe­şine git­tik, onlar ise bizi sap­tır­dı­lar (senin yo­lun­dan uzak­laş­tır­dı­lar) Rab­bi­miz on­la­rın aza­bını iki kat eyle.” (Bize ver­di­ğin aza­bı­nın iki ka­tını on­lara ver) diye yal­va­rıp ya­ka­ra­cak­lar­dır. Uyan­lar, kan­dı­rı­lan­lar, kay­dı­ranla, uyu­tu­lan­lar, uyuş­tu­ru­lan­lar, böyle zor­la­nıp sız­la­nır­ken uyu­lan­lar, sap­tı­ran­lar, şa­şır­tan­lar, kay­dı­ran­lar, uyuş­tu­ran­lar da ba­kı­nız ken­di­le­rini sa­vu­na­rak nasıl bir cevap ve­re­cek­ler. “Benim size karşı zor­la­yıcı bir gücüm yoktu. Ben sizi davet ettim siz de ica­bet et­ti­niz (pe­şime ta­kı­lıp gel­di­niz). Artık siz beni kı­na­ma­yın ken­di­nizi kı­na­yın (sor­gu­la­yın ve azar­la­yın). Ne ben sizi kur­ta­ra­bi­li­rim, ne de siz beni kur­ta­ra­bi­lir­si­niz.”9

İn­sa­nın, kı­ya­me­tin o deh­şetli sah­ne­le­rine şahit olunca pe­şine ta­kı­lıp git­tiği, yo­lunu, izini takip et­tiği ve de dost­luk bağ­la­rını güç­len­dir­diği o sap­tı­rıcı, şa­şır­tıcı, ya­nıl­tıcı kim­se­lere karşı piş­man­lı­ğın fayda ver­me­diği bir günde nasıl piş­man­lık du­ya­cağı ba­kı­nız Fur­kan Su­re­si­nin 27,28 ve 29. ayet­le­rinde nasıl ifade edi­li­yor: “O gün zalim olan kimse (duy­duğu piş­man­lık, has­ret ve ne­da­met­ten do­layı) el­le­rini ısı­ra­rak keşke pey­gam­berle bir­likte bir yol tut­say­dım, takip et­sey­dim).” der.

“Vay benim ha­lime (yazık bana) keşke beni (Allah’tan, İslam’dan ve Kur’an’dan uzak­laş­tı­ran) filan adamı dost edin­me­sey­dim.”

“Ant olsun ki öğüt veren (Kur’an) bana gel­miş iken o (dost kabul et­ti­ğim kişi) beni (Kur’an’dan ve İslam’dan) sap­tırdı. Zaten şey­tan in­sanı böyle yüz üstü bı­ra­ka­rak rezil rüsva eder ol­muş­tur.”

Allah’ın rı­zası dı­şında mal, ser­vet, makam, mevki ve men­faat uğ­runa ku­ru­lan yap­ma­cık ve sahte dost­luk­la­rın sonu has­ret, ne­da­met, öfke, buğz ve ada­vetle so­nuç­la­nır. “O (kı­ya­met günü) dost­lar bir­bi­rine düş­man ke­si­lir­ler, ancak (Allah için bir­bir­le­riyle dost olan) takva sa­hip­leri (mut­taki kim­se­ler) müs­tesna (onlar böyle de­ğil­dir)”10

Efen­di­miz (s.a.v) “Kişi sev­diği ile be­ra­ber­dir.” bu­yur­muş­lar­dır.11

“Kişi dos­tu­nun (dost edin­diği ki­şi­nin) dini üze­rinde olur. (O halde) insan kimi dost edin­di­ğine (bi) bak­sın.”12

Dost edi­ne­ce­ği­miz kim­se­leri seç­mek zo­run­da­yız. Ahi­rette be­ra­ber olmak is­te­dik­le­ri­miz ile dost­luk ku­ra­rız. So­nunda düş­man­lığa dö­nü­şe­cek kim­se­leri dost edi­ne­me­yiz. Sonra filan kim­seyi keşke dost edin­me­sey­dim diye ha­yıf­la­nıp vah­la­nıp du­ru­ruz ama bey­hude.

İslam bü­yük­leri, dost­ları 3 kısma ayı­rır­lar:

  1. Bir dost vardır gıda gibidir onlara her an ihtiyaç duyulur.
  2. Bir dost da vardır ki ilaç gibidir. Ona da zaman zaman ihtiyaç duyulur.
  3. Üçüncü derecede bir dost daha vardır ki dert gibidir. Ona da hiçbir zaman ihtiyaç duyulmaz. Bu tip dostların bir özelliği vardır ki o da (sizi) her zaman rahatsız etmekten zevk alırlar.

Dost edi­ni­le­cek kim­sede bu­lun­ması ge­re­ken özel­lik­ler;

  1. Dost edineceğiniz kimse akıllı olmalıdır.
  2. Güzel ahlaka sahip olmalıdır.
  3. Fasık ve facir bir kimse olmamalıdır.
  4. Ehl-i bidat (ve hurafeci) olmamalıdır.
  5. Dünya ve dünya malına makamına, şanına, şöhretine, şehvetine düşkün bir kimse olmamalıdır.

Ahmet Rufâî Haz­ret­leri (k.s) şöyle bu­yu­ru­yor:

Her kim şu sekiz sınıf in­sanla düşüp kal­karsa şu sekiz özel­liği artar:

  1. Devlet adamları ve idarecilerle düşüp kalkanların kibri ve katı kalpliliği artar.
  2. Zenginlerle düşüp kalkanların dünya ve dünyada ki varlıklara karşı hırsı artar.
  3. Fakirlerle düşüp kalkanların ilahi taksimata karşı rıza ve teslimiyeti artar.
  4. Çocuklarla düşüp kalkanların oyun ve boşa vakit geçirme arzusu artar.
  5. Kadınlarla düşüp kalkanların cehalet ve şehveti artar.
  6. Salih kimselerle düşüp kalkanların ibadete karşı rağbet ve arzusu artar.
  7. Âlimlerle düşüp kalkanların ilmi, verası, zühdü ve takvası artar.
  8. Fasık, facir (isyankâr, günahkâr kimselerle) düşüp kalkanlar günah işleme ve tövbeyi geciktirme arzusu artar.

Pey­gam­beri imam (önder), Kur’an-ı Ke­rimi de reh­ber edi­nen ger­çek iman sa­hibi mü’min­le­rin, hris­ti­yan­la­rın yan­lış tel­kin ve pro­pa­gan­da­la­rına karşı ce­vap­ları ayet-i ke­ri­mede biz­lere şöyle öğ­re­til­miş­tir:

“(Biz) yal­nız Allah’a tes­lim ol­mu­şuz. Biz sa­dece O’na iba­det ede­riz. Biz bütün ihlâs ve sa­mi­mi­ye­ti­mizle iba­det­le­ri­mizi O’na tah­sis ede­riz. Çünkü biz Allah’ın (ver­diği) bo­ya­sıyla (hak din olan İslam’la bo­yan­dık). Allah’tan daha güzel bir rengi kim ve­re­bi­lir. Biz ancak O’na kul­luk ede­riz.”13

Müs­lü­man’ın renk­le­rin en gü­zeli olan bu ren­gin dı­şında başka bir renge, bir bo­yaya ih­ti­yacı olur mu? Hı­ris­ti­yan­la­rın yeni doğan ço­cuk­la­rını ki­li­sede vaf­tiz ede­rek renk­le­rini be­lir­le­me­leri üze­rine, Müs­lü­man­larla alay vâri bir ko­nuş­ma­ları se­be­biyle bu ayeti ke­lime nazil ol­muş­tur. Yüce Rab­bi­miz bu ayette en güzel ren­gin İslam ol­du­ğunu, İslam üze­rinde bir başka dü­ze­nin ve sis­te­min ola­ma­ya­ca­ğını ve ol­ma­ya­ca­ğını açık bir şe­kilde beyan et­mek­te­dir. O halde Müs­lü­man­la­rın İslam dışı re­jim­le­rin göl­ge­sinde ve hi­ma­ye­sinde ken­di­leri için bir yer ve yurt ara­ması onun inancı ile asla ve asla bağ­daş­maz. Müs­lü­man İslam dışı bir sis­te­min al­tında ve göl­ge­sinde ya­şa­maya asla rıza gös­te­re­mez. Çünkü İslam tüm re­jim­leri red eden en yüce bir din­dir.

  1. Bakara, 2/124. ↩︎
  2. Furkan, 25/74 ↩︎
  3. Enbiya, 21/73. ↩︎
  4. Hud, 11/17. ↩︎
  5. Secde, 32/24. ↩︎
  6. Tevbe, 10/12. ↩︎
  7. Kasas, 28/41. ↩︎
  8. İsra, 17/71. ↩︎
  9. İbrahim, 14/22. ↩︎
  10. Zuhruf, 43/67. ↩︎
  11. Buhari, Edep,96; Müslim, el-Birr, 167. ↩︎
  12. Keşfu’l-Hafa, c.2, s.201. ↩︎
  13. Bakara, 2/138. ↩︎