Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

O Gördüklerin Meleklerdir

22. Sayı · 2011/2

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Bütün in­san­lığı en doğru yola1 ulaş­tı­ra­cak hi­da­yet reh­beri2 olan Kur’an-ı Kerim, içe­ri­sinde şek ve şüp­heye yer ol­ma­yan3, Rab­bi­miz ka­tın­dan in­di­ril­miş apa­çık bir nûr­dur.4

Kur’an-ı Kerim; Allah’ın rı­za­sını elde et­meye ça­ba­la­yan­ları ay­dın­lığa ka­vuş­tu­ran5, imanlı gö­nül­lere hi­da­yet kay­nağı, rah­met ve müj­de­dir.6

Rab­bi­miz­den bir öğüt, kalp­ler­deki dert­ler için deva, sı­kın­tılı gö­nül­ler için fe­rah­lık kay­na­ğı­dır.7

Pey­gam­ber Efen­di­mi­zin ta­bi­riyle o,

“Allah’ın ki­tabı…” dır. “…Onda siz­den ön­ce­ki­le­rin ve siz­den son­ra­ki­le­rin ha­ber­leri, ara­nız­daki me­se­le­le­rin hü­küm­leri var­dır. O, hak ile ba­tılı ayı­ran bir ki­tap­tır, asla boş bir söz de­ğil­dir… O, Allah’ın sapa sağ­lam olan ipi­dir. O, hik­met dolu bir öğüt­tür ve dos­doğru yol­dur. İn­san­lar onu bo­za­maz, dil­ler onu ka­rış­tı­ra­maz, âlim­ler ona do­ya­maz. O çok tek­rar edil­mele es­ki­mez, in­ce­lik­leri bit­mez…” bir ki­tap­tır.8

Veda hut­be­sinde, “Size gün gibi açık ve aşi­kâr bir ema­net bı­ra­kı­yo­rum.”9 ifa­de­le­riyle biz­lere tak­dim olu­nan, Efen­di­miz’den en büyük ve kıy­metli, kudsî bir ema­net­tir.

O, Kur’an-ı Kerim; in­san­lık ku­la­ğına eri­şen son hak söz, Rab­bi­mi­zin biz kul­la­rına bir rah­meti ve lüt­fu­dur.10

Kur’an-ı Kerim Oku­mak

Kur’an-ı Kerim, her ne kadar bütün in­san­lığa bir hi­da­yet reh­beri ola­rak gön­de­rilse de, ondan lâ­yı­kıyla is­ti­fade ede­bil­mek, takva11, ihsan ve kalb di­ri­li­ğiyle ir­ti­bat­lan­dı­rıl­mış­tır.12

Bu ya­zı­mı­zın is­ti­ka­me­tini de, kal­bi­mizi diri kılıp onu Kur’an-ı Kerim’den azami de­re­cede is­ti­fa­deye ha­zır­la­ya­cak bir iba­det be­lir­le­ye­cek: Ti­lâ­vetü’l Kur’an.

Hiç şüp­he­siz bir kulun Kur’an-ı Kerim kar­şı­sında ilk va­zi­fesi ona can-ı gö­nül­den iman et­mek­tir. Rabbi ka­tın­dan, ken­di­sini iki cihan sa­a­de­tine ulaş­tır­mak ga­ye­siyle gön­de­ril­di­ğine inan­dığı ki­ta­bın -en azın­dan- temel esas­lar iti­ba­riyle ne­ler­den bah­set­ti­ğini öğ­renme ve an­lama gay­reti ise iman eden her gön­lün tes­lim ol­duğu ki­taba karşı diğer önemli bir va­zi­fe­si­dir.

İman et­ti­ği­miz ve an­la­ya­bil­di­ği­miz ka­da­rıyla Kur’an-ı Kerim’i ha­yata hâkim kıl­mak, bu amel­le­rin vaz­ge­çil­mez ne­ti­cesi ola­cak­tır el­bette.

Bu va­zi­fe­le­ri­miz ya­nında Kur’an-ı Kerim’e karşı ye­rine ge­tir­me­miz ge­re­ken diğer bir va­zi­fe­miz de onu iba­det şu­u­ruyla, hak­kını gö­ze­te­rek, talim ve tec­vid üzere ti­lâ­vet etmek, oku­mak­tır.

Bu okuma fa­a­li­ye­ti­nin iman eden gö­nül­le­rin ar­zu­la­rına bı­ra­kıl­mış bir fiil değil bi­la­kis ter­ke­dil­me­mesi ge­re­ken bir iba­det ol­duğu Neml Sû­resi’nde, Rasûl-i Ekrem (s.a.v) Efen­di­mi­zin mü­ba­rek li­sa­nıyla şöyle bil­di­ril­miş­tir:

“Ben ancak bu şeh­rin Rab­bine – ki O, bu­rayı mu­kad­des kıl­mış­tır – ibâ­det et­mekle em­ro­lun­dum. Her şey O’nun­dur. Ben müs­lü­man­lar­dan ol­makla em­ro­lun­dum. Ve Kur’an oku­makla (em­ro­lun­dum). Kim doğru yolu bu­lursa o yolu kendi fâ­i­de­sine bul­muş olur. Kim de sa­parsa (ona) de ki: Ben sâ­dece fena ha­re­ket­le­rin kor­kunç âkı­be­tini haber ve­ren­ler­de­nim.”13

Kur’an-ı Kerim ti­la­vet et­me­nin, ni­ha­yet­siz ka­zanç­lar elde ede­cek ger­çek Mü’min­le­rin bir vasfı ol­duğu ise şu ayet-i ke­ri­me­lerde açık bir şe­kilde ifade edil­mek­te­dir:

“Ken­di­le­rine kitab ver­di­ği­miz kim­se­ler onu ti­lâ­vet hak­kını tam gö­ze­te­rek okur­lar. İşte ona îman eden­ler bun­lar­dır. ”14

“Mu­hak­kak ki; Allah’ın ki­ta­bını oku­maya devam eden­ler, na­mazı dos­doğru kı­lan­lar, ken­di­le­rini rı­zık­lan­dı­ğı­mız şey­ler­den gizli ve aşi­kâr infak eden­ler kat’iyyen kesâd bul­ma­ya­cak bir ka­zanç uma­bi­lir­ler.”15

Kur’an-ı Kerim ti­lâ­ve­ti­nin ehem­mi­yeti Fahr-i Kâ­i­nât Efen­di­miz’in hadis-i şe­rif­le­rinde de de­fa­atle ifade edil­miş ve ko­nu­nun ehem­mi­yet­den do­layı âlim­le­ri­miz ta­ra­fın­dan Hadis-i Şerif kay­nak­la­rı­mızda bu mev­zuya özel, Ti­lâ­vetü’l-Kur’an isimli, fasıllar/bölümler ay­rıl­mış­tır.

Kur’an Ti­la­veti İba­det­tir

Kur’an-ı Kerim oku­mak hiç şüphe yok ki; bir iba­det­tir. Zira Kur’an oku­ma­nın in­sana ahi­ret ha­ya­tında ecir ka­zan­dı­ra­cak bir amel-i sâlih ol­du­ğunu biz­zat Rasûl-i Ekrem (s.a.v) Efen­di­miz hadis-i şe­rif­le­rinde ifade etmiş ve onun her har­fi­nin okun­ması kar­şı­lı­ğında nice se­vap­lar ka­za­na­ca­ğı­mızı şu şe­kilde müj­de­le­miş­tir:

“Allah’ın ki­ta­bın­dan bir harf oku­yana, bunun kar­şı­lı­ğında bir sevab ve­ri­lir. Bu sevab ise on misli ile­dir. Ben size “elif, lam, mim” bir harf­tir de­mi­yo­rum. Bi­la­kis elif bir harf, lam bir harf, mim bir harf­tir.”16

Rab­bim ka­tında daha yük­sek bir mer­te­beye sahip ola­yım, Cen­nette olsun Ra­sû­lul­lah Efen­di­miz’e yakın ola­bi­le­yim, onun sev­diği üm­me­tin­den ola­bi­le­yim ar­zu­suyla ya­şa­yan her mü’minin bu iba­deti ye­rine ge­ti­re­bil­mek için çaba sarf ede­ceği mu­hak­kak­tır.

Fakat Kur’an oku­maya yeni baş­la­yan, onu adeta ke­ke­leye ke­ke­leye oku­yan, Cenab-ı Hakk’ın hu­zu­runda yan­lış bir iş yap­ma­ma­lı­yım, O’nun rı­za­sını ka­za­na­yım der­ken gü­nah­kâr bir kimse ol­ma­ya­yım dü­şün­ce­sin­deki bazı has­sas müs­lü­man­lar şu anda yan­lış­la­rım, ha­ta­la­rım çok gibi se­bep­lerle Kur’an’dan uzak ka­la­bil­mek­te­dir. Böyle bir dü­şün­ceye sahip olan­lar, fi­kir­le­rini de­ğiş­tir­meli ve Pey­gam­ber Efen­di­mi­zin şu müj­de­sine nail ol­maya gay­ret et­me­li­dir­ler:

“Ma­ha­retle Kur’an oku­yan kimse vahiy ge­ti­ren, şe­refli ve ita­at­kâr me­lek­lerle bir­lik­te­dir. Kur’an okur­ken zor­luk çeken, ke­ke­le­yen kim­seye ise bu zor­lukla be­ra­ber oku­yorsa iki ecir var­dır.” 17

Kur’an-ı Kerim biz­ler için her yö­nüyle Rab­bi­miz­den bir rah­met ve lü­tuf­tur. Bu ha­ki­ka­tin ha­ya­tı­mıza, gün­lük ya­şan­tı­mıza ak­se­den bir ne­ti­cesi de Kur’an-ı Kerim oku­du­ğu­muzda veya oku­nan bir mec­liste bu­lun­du­ğu­muzda his­set­ti­ği­miz fe­rah­lık duy­gu­su­dur.

Bu fe­rah­lı­ğın bi­le­bil­di­ği­miz se­bep­le­rin­den biri Kur’an okur­ken et­ra­fı­mızda top­la­nan me­lâ­i­ke­nin var­lı­ğı­dır.

Ebu Saîd el-Hudrî (r.a)’ın biz­lere ak­tar­dığı Hz. Useyd (r.a)’in ba­şın­dan geçen şu ha­dise bu ha­ki­kati biz­lere en güzel bir şe­kilde ifade et­mek­te­dir.

“Useyd b. Hu­dayr bir gece deve ağı­lında Kur’an-ı Kerim okur­ken atı ha­re­ket­lendi. O, Kur’an oku­maya devam etti. Bunun üze­rine at tek­rar ha­re­ket­lendi. Useyd Kur’an oku­ma­sını kes­medi atı ha­re­ket­len­meye devam etti.”

Ha­di­se­nin de­va­mını Hz. Useyd şöyle an­la­tı­yor:

Yahya’yı çiğ­ne­me­sin­den kork­tu­ğum için atın ya­nına kal­kıp git­ti­ğimde ani­den ba­şı­mın ya­nında bu­lutu an­dı­ran bir şey gör­düm. İçinde de kan­dil­leri an­dı­ran şey­ler vardı. Göğe doğru yük­seldi ve ni­ha­yet o bu­lutu gö­re­me­dim.

Sabah olunca Ra­sû­lul­lah (s.a.v)’ın ya­nına var­dım. “Ey Allah’ın Ra­sûlü! Dün gece ağı­lımda Kur’an-ı Kerim oku­makta iken atım ha­re­ket­lendi”. dedim. Ra­sû­lul­lah (s.a.v) “Ey Hu­dayr’in oğlu oku­maya devam et­sey­din.” bu­yurdu.

Ben, Kur’an oku­maya devam ettim, at yine aynı şe­kilde ha­re­ket­lendi, dedim.

Ra­su­lul­lah (s.a.v) “Ey Hu­dayr’in oğlu oku.” bu­yurdu

Ben oku­dum at yine aynı şe­kilde ha­re­ket­lendi, dedim.

Ra­sû­lul­lah (s.a.v) “Ey Hu­dayr’in oğlu devam et­sey­din.” bu­yurdu.

Yahya ata çok ya­kındı onu çiğ­ne­ye­ce­ğin­den kork­tum. Oku­mayı bı­ra­kıp git­tim. Bir de ne gö­re­yim. Bulut gibi bir şeyin içinde kan­dil­leri and­rı­ran ay­dın­lık saçan bir şey­ler vardı. Bun­lar se­maya doğru yük­seldi ve ni­ha­yet on­ları gö­re­me­dim, dedim.

Bunun üze­rine Ra­sû­lul­lah (s.a.v) şöyle bu­yurdu:

“O gör­dük­le­rin me­lek­ler­dir. Senin Kur’an oku­manı din­li­yor­lardı. Eğer oku­maya devam et­sey­din sabah olunca me­lek­ler on­lar­dan giz­len­mek­si­zin in­san­lar on­ları gö­re­cek­lerdi.”18

Var­lığı bü­tü­nüyle rah­met olan Kur’an-ı Kerim’in bu gü­zel­li­ğin­den is­ti­fade için ai­le­mizle, çoluk ço­cu­ğu­muzla bir araya gel­meli ve ev­le­ri­mizi Kur’an ti­la­ve­tiyle şe­ref­len­dir­me­li­yiz. Biz­lere gönül hu­zuru bah­şe­de­cek olan bu mec­lis aynı za­manda bir müs­lü­ma­nın en büyük ga­ye­le­rin­den bi­ri­nin ta­hak­ku­kuna da sebep ola­cak­tır. O da Allah nez­dinde zik­ro­lun­ma­mız­dır.

Pey­gam­ber Efen­di­miz bu­yu­ru­yor­lar ki:

“Bir top­lu­luk Allah’ın ev­le­rin­den bi­ri­sinde top­la­nıp, bir araya gelir, Allah’ın ki­ta­bını okur ve ara­la­rında onun ma­na­la­rını öğ­ren­meye ça­lı­şır­larsa mut­laka üzer­le­rine ilahî huzur ve sukûn iner, on­ları rah­met kap­lar, me­lek­ler on­ları ku­şa­tır, Allah da on­ları kendi nez­din­de­ki­ler ara­sında zik­re­der.”19

Öy­leyse Rab­bi­miz Allah Teâlâ Haz­ret­le­ri­nin ke­lamı, bütün in­san­lı­ğın kur­tu­luş ve­si­lesi ve biz müs­lü­man­la­rın hayat reh­beri olan ki­ta­bı­mıza karşı va­zi­fe­le­ri­miz­den bi­rini, O’nu iba­det şu­u­ruyla oku­mayı ihmal et­me­ye­lim. Şim­diye kadar im­ka­nı­mız olup da öğ­re­ne­me­diy­sek, hemen şimdi karar ve­re­lim ve “Bis­mil­lah” di­ye­rek dört elle bu va­zi­fe­mizi ye­rine ge­tir­meye ça­lı­şa­lım.

Okur­ken ya­vaş­la­dı­ğı­mızda, ta­kıl­dı­ğı­mızda, ke­ke­le­di­ği­mizde Rah­man ve Rahîm olan Rab­bi­mi­zin, âlem­lere rah­met ola­rak gön­der­diği Pey­gam­ber Efen­di­miz’in hadis-i şe­ri­fini ha­tır­la­ya­lım, ısrar etmem ha­linde bana daha çok sevap ve­ri­le­cek di­ye­rek, aşkla şevkle oku­maya devam ede­lim.

Ba­kara Sû­resi ba­şına gel­di­ği­mizde, Âl-i İmran Sû­re­sine baş­lar­ken “elif, lâm, mim” i oku­du­ğu­muzda, “Rab­bim’in ih­sanı ne kadar da ge­niş­tir. Yo­rul­ma­dan, zah­met çek­me­den oku­du­ğum şu harf­ler için dahi bana nice ik­ram­larda bu­lun­mak­ta­dır.” di­ye­lim ve oku­maya devam ede­lim.

Kur’an mec­lis­leri oluş­tu­ra­lım. Ev­le­ri­mizi Kur’an ile ziy­net­len­di­re­lim. Ku­lak­la­rı­mızı Kur’an’dan mah­rum bı­rak­ma­ya­lım. Ve okur­ken, din­ler­ken duy­du­ğu­muz hu­zu­run, fe­rah­lı­ğın se­be­bini daima ak­lı­mızda tu­ta­lım. Me­lek­le­rin et­ra­fı­mızı çe­pe­çevre ku­şat­tı­ğını his­se­de­lim. İh­lasla, sa­mimi bir kalple oku­maya devam edi­yor­sak, Rab­bi­mi­zin nez­dinde zik­re­dil­di­ği­miz­den şüphe et­me­ye­lim. Pey­gam­be­ri­mi­zin bu hu­sus­taki ha­ber­le­rine, var­lı­ğı­mıza inan­dı­ğı­mız­dan bin­lerce kat daha sağ­lam bir şe­kilde iman ede­lim.

Ra­sû­lul­lah (s.a.v)’in Ebu Zerr (r.a)’e, onun va­sı­ta­sıyla biz­lere olan şu na­si­ha­tini kur­tu­luş re­çe­te­miz kabul ede­lim:

“Kur’an’ı oku­maya devam et. Çünkü Kur’an dün­yada senin için bir nur­dur. Yo­lunu ay­dın­la­tır. Gökte senin için bir azık­tır, kı­ya­mette sana fay­dası do­ku­nur.”

Efen­di­mi­zin müj­de­le­rine nâil ola­bil­mek ni­ya­zıyla…

  1. Bkz. İsrâ, 17/9. ↩︎
  2. Bkz.Bakara, 2/85. ↩︎
  3. Bkz.Bakara, 2/2. ↩︎
  4. Bkz.Maide, 5/15. ↩︎
  5. Bkz.Maide, 5/15. ↩︎
  6. Bkz. Nahl, 16/89; A’raf, 7/52. ↩︎
  7. Bkz. Yunus, 10/57-8. ↩︎
  8. Tirmizî, Sevabu’l-Kur’an, 14. ↩︎
  9. İbn Mace, Menâsik, Hutbet-i Yevmi’n-Nahr. ↩︎
  10. Bkz. Kasas, 28/86. ↩︎
  11. Bkz. Lokman, 31/2. ↩︎
  12. Bkz. Yasin, 36/69-70. ↩︎
  13. Neml, 27/91- 92. ↩︎
  14. Bakara, 2/121. ↩︎
  15. Fatır, 35/29. ↩︎
  16. Tirmizî, Fezâilü’l-Kur’ân 16. ↩︎
  17. Buhârî, Tevhîd 52; Müslim, Müsâfirîn 243. ↩︎
  18. Buhârî, Fedâilü’l-Kur’an, 15; Müslim, Müsâfirîn, 242 ↩︎
  19. Müslim, Zikr, 38. ↩︎