Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

… Ve Bizleri Ramazan’a Ulaştır

23. Sayı · 2011/3

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Ra­ma­zan-ı Şerif, Pey­gam­ber Efen­di­miz (s.a.v)’in iki ay ön­ce­sin­den du­a­la­rında ka­vuş­mayı te­menni et­tiği bir iba­det ayı, bir mağ­fi­ret ayı­dır.1

Kâbe-i Mü­ker­reme’nin, Mes­cid-i Ne­bevî’nin ve Beytü’l-Mak­dis’in sâir me­kân­lara üs­tün­lüğü gibi bu rah­met ve be­re­ket ayı da sahip ol­duğu bir takım hu­su­si­yet­ler se­be­biyle diğer ay­lara üstün kı­lın­mış ve on bir ayın sul­tanı ola­rak zik­re­di­le­gel­miş­tir. 

NEDEN ON BİR AYIN SULTANI?

Ra­ma­zan ayına bu sal­ta­natı ka­zan­dı­ran en mühim ha­dise in­san­lığa gön­de­ril­miş olan son hi­da­yet reh­beri Kur’an-ı Kerim’in bu ayda in­di­ril­meye baş­la­ma­sı­dır.

Ba­kara Sû­resi’nin 185. ayet-i ke­ri­mesi Ra­ma­zan ayı­nın bu özel­li­ğine dik­kat­le­ri­mizi çek­mek­te­dir:

“Ra­ma­zan ayı; in­san­lığa bir reh­ber olan, on­ları doğru yola gö­tü­ren ve hakkı ba­tıl­dan ayı­ran en açık ve par­lak de­lil­leri ih­tiva eden Kur’an’ın in­di­ril­diği aydır.”

Ra­ma­zan ayını farklı kılan diğer bazı se­bep­leri de biz­lere Efen­di­miz (s.a.v) haber ver­mek­te­dir:

Ubâde ibn Sâmit (r.a) Ra­sû­lul­lah (s.a.v)’ın Ra­ma­zan ayı gel­di­ğinde şöyle bu­yur­du­ğunu nak­let­mek­te­dir:

“Size Ra­ma­zan ayı, be­re­ket ayı geldi. Allah Teâlâ bu ayda sizi (rah­me­tiyle) ku­şa­tır. Bu ayda rah­met iner, gü­nah­lar dö­kü­lür. Bu ayda Allah Teâlâ du­a­ları kabul bu­yu­rur. Rab­bi­niz sizin (ha­yırlı amel­lerde) bir­bi­ri­nizle ya­rış­ma­nıza bakar ve si­zinle me­lek­lere karşı öğü­nür.”2

“Ra­ma­zan ayı geldi mi cen­ne­tin ka­pı­ları açı­lır ve ce­hen­ne­min ka­pı­ları ka­pa­nır, şey­tan­lar da zin­cire vu­ru­lur.”3 

BU AYDA NELER YAPACAĞIZ?

Ra­ma­zan-ı Şerif’te ye­rine ge­tir­me­miz ge­re­ken ilk va­zi­fe­miz hiç şüphe yok ki oruç tut­mak­tır. Biz­leri takva ehli in­san­lar ara­sına ka­ta­cak olan oruç Kur’an-ı Kerim’deki ifa­de­siyle ön­ceki üm­met­lere ol­duğu gibi biz­lere de farz kı­lın­mış bir iba­det­tir:

“Ey iman eden­ler! Siz­den ön­ce­ki­lere farz kı­lın­dığı gibi oruç tut­mak size de farz kı­lındı. Umu­lur ki; bu sâ­yede tak­vaya erer­si­niz.”4

İmsak vak­tin­den baş­la­ya­rak akşam eza­nına kadar bir takım nef­sânî ar­zu­lar­dan ken­di­mizi uzak tut­mak ma­na­sına gelen oruç iba­deti be­ra­be­rinde ge­tir­diği sahur ve if­tar­larla da biz­lere ayrı bir be­re­ket mev­simi ya­şat­mak­ta­dır.

SAHUR

Ge­ce­nin so­nuna doğru5 uy­ku­dan kal­kı­la­rak bir şey­ler yemek ma­na­sına gelen sahur Pey­gam­be­ri­miz Efen­di­miz ta­ra­fın­dan biz üm­me­tine tav­siye edil­miş bir be­re­ket sof­ra­sı­dır. Ra­sû­lul­lah Efen­di­miz “Gün­dü­zün oru­cuna karşı seher vakti ye­di­ği­niz ye­mek­ten ya­rar­la­nı­nız.”6 bu­yu­ra­rak sahur ye­me­ği­nin uzun gün­lerde oruç tu­ta­cak biz­ler için bir yar­dımcı ol­du­ğuna da işa­ret et­mek­te­dir.

Rasûl-i Ekrem (s.a.v) Efen­di­mi­zin sa­huru teş­vik ma­hi­ye­tin­deki şu hadis-i şe­rif­leri de Ra­ma­zan-ı Şerif içe­ri­sinde daima ha­tır­la­ya­ca­ğı­mız ve çev­re­mizle pay­la­şa­ca­ğı­mız ha­ki­kat­ler­den­dir:

“Sahur ye­meği yi­yi­niz. Çünkü sa­hurda be­re­ket var­dır.”7

“Sahur her şe­yiyle be­re­ket­tir. Bir yudum su ile de olsa sahur ya­pı­nız. Siz­den kimse onu terk et­me­sin. Şüp­he­siz sahur ye­meği yi­yen­lere; Azîz ve Celîl olan Allah Teâlâ rah­met, me­lek­leri de dua eder­ler.”8

Sahur ye­mek­le­ri­mizde mi­sa­fir bu­lun­dur­mak da âlem­lere rah­met Hz. Mu­ham­med Mus­tafa (s.a.v) Efen­di­miz’in bir sün­net-i se­ni­ye­si­dir.

Sa­habe-i Kiram’dan İrbâb b. Sâ­riye (r.a) an­la­tı­yor:

Ra­ma­zan ayında Ra­sû­lul­lah (s.a.v) Efen­di­miz beni sa­hura davet etmiş ve şöyle bu­yur­muştu:

“Haydi, mü­ba­rek olan şu sahur ye­me­ğine gel.”9

Sahur ye­me­ği­nin biz­ler için bir be­re­keti de sâir za­man­larda ye­rine ge­tir­mekte tem­bel dav­ran­dı­ğı­mız te­hec­cüd na­ma­zını kıl­mak ola­cak­tır. Yatsı na­ma­zı­nın ar­dın­dan bir mik­tar uyu­yup uyan­dık­tan sonra –yani sahur vak­tinde- iki­şer re­kâtlı kı­la­bi­le­ce­ği­miz te­hec­cüd na­mazı Fahr-i Kâ­i­nat Efen­di­mi­zin ta­bi­riyle “Farz­dan sonra kı­lı­nan en fa­zi­letli namaz”dır.10

İFTAR

Ra­ma­zan ayında ku­ru­lan be­re­ket kay­nağı ikinci sofra ise iftar vak­tinde ku­ru­lan sof­ra­dır. Bu sof­ra­nın be­re­ke­tin­den is­ti­fade ede­bil­me­miz için Fahr-i Cihan (s.a.v) Efen­di­mi­zin tav­siye bu­yur­duğu üzere if­tarı ge­cik­tir­me­me­li­yiz:

“İn­san­lar iftar et­mekte acele et­tik­leri sü­rece, hayır içinde kal­maya devam ede­cek­ler­dir.”11

İf­tarda ih­mal­kâr dav­ran­ma­yan­lar hak­kın­daki bir müj­deyi de Efen­di­mi­zin nak­let­tik­leri bir hadis-i kud­sî­den öğ­re­ni­yo­ruz:

“Azîz ve Celîl olan Allah Teâlâ bu­yu­rur ki:

Kul­la­rım ara­sında en sev­di­ğim kimse iftar et­mekte elini daha çabuk tu­tan­dır.”12

Ra­ma­zan-ı Şerif’in Müs­lü­man ce­mi­yete ka­zan­dır­dığı en güzel has­let­ler­den biri de ikram ede­bilme ve sof­ra­mızda mi­sa­fir bu­lun­du­ra­bilme alış­kan­lı­ğı­dır. Bu hu­susla alâ­kalı pek çok teş­vik, hadis-i şe­rif­lere mevzu ol­muş­tur. Bir iki­sini ha­tır­la­ya­rak Ra­ma­zan ayına özel diğer bir iba­dete, te­ra­vih na­ma­zına temas ede­lim.

Hz. Sel­man (r.a) Ra­sû­lul­lah Efen­di­miz (s.a.v)’den nak­le­di­yor:

“Bu ayda (Ra­ma­zan ayında) bir oruç­luya iftar et­tir­mek (et­ti­re­nin) gü­nah­ları için bir mağ­fi­ret olur. Ce­hen­nem ate­şin­den de azad olur. Oruç tu­ta­nın ec­rin­den bir şey ek­sil­mek­si­zin, ona da onun gibi ecir ve­ri­lir.” Ashab-ı Kiram, “He­pi­miz bir oruç­luyu iftar et­ti­re­cek şey bu­la­mı­yo­ruz.” de­yince, Ra­sû­lul­lah Efen­di­miz şöyle bu­yur­du­lar:

“Bir oruç­luya bir hurma ile yahut bir yudum su ile ya da su ka­tıl­mış bir mik­tar süt ile oruç aç­tı­rana da Allah Teâlâ bu se­vabı verir.”13

Bir hurma veya bir yudum su her ha­lü­kârda sof­ra­mızda bu­lun­ması teş­vik edi­len şey­ler­dir. İf­ta­rı­mıza bu iki şey­den bi­riyle baş­la­ma­mız biz­lere biz­zat Pey­gam­be­ri­mi­zin tav­si­ye­si­dir:

“Siz­den her­hangi bi­ri­niz iftar ede­ceği zaman oru­cunu hurma ile açsın, çünkü o be­re­ket­tir. Eğer hurma bu­la­mazsa su ile iftar etsin, zira o te­miz­dir.”14 

TERAVİH NAMAZI

Ra­sû­lul­lah Efen­di­miz­den biz üm­me­tine Ra­ma­zan-ı Şerif içinde miras olan şey­le­rin en önem­li­le­rin­den biri de bu ayın ge­ce­le­rinde kı­la­cak ol­du­ğu­muz Te­ra­vih na­ma­zı­dır. Te­ra­vihle ilk ta­nış­ma­mız Ra­sû­lul­lah Efen­di­mi­zin bir Ra­ma­zan ge­cesi Mes­cid-i Nebî’de kıl­dır­dık­ları namaz ve­si­le­siyle olu­yor. Bu na­ma­zın ha­beri kısa sü­rede Ra­sû­lul­lah (s.a.v)’ı üsve-i ha­sene / en güzel örnek ola­rak ta­nı­yıp kabul eden ashab-ı kiram ara­sında ya­yı­lır. İkinci gece ashab ön­ceki ge­ce­den daha ka­la­ba­lık bir şe­kilde mes­cide top­la­nır. Ve Pey­gam­ber Efen­di­miz on­lara yine te­ra­vih na­mazı kıl­dı­rır. Bu ha­di­seyi duyan ashab üçüncü gece mes­cidi daha fazla dol­du­rur­lar. Dör­düncü gece ol­du­ğunda ise sa­habe kiram efen­di­le­ri­miz mes­cide sığ­maz ol­muştu. Fakat Pey­gam­ber Efen­di­miz bu gece on­la­rın ya­nına çıkıp te­ra­vih kıl­dır­madı. Sabah na­mazı aka­binde ise mes­cide çık­mama se­be­bini şu ifa­de­lerle as­ha­bına an­lattı:

“Ma­lu­mu­nuz olsun ki; (dün gece size te­ra­vih kıl­dır­mam için mes­citte) bek­le­di­ği­niz­den ha­ber­siz de­ği­lim. Beni, sizin ya­nı­nıza çık­mak­tan alı­ko­yan şey (bu na­mazı size kıl­dır­maya devam etmem ha­linde) onun size farz kı­lın­ması ve sizin de onu eda et­mek­ten acze düş­me­niz ve gü­naha gir­me­niz hak­kın­daki kor­kum­dur.”15

Bu ge­ce­den sonra ashab-ı kiram te­ra­vih na­maz­la­rını ev­le­rinde yahut mes­citte fakat yal­nız baş­la­rına kıl­maya devam et­ti­ler. Ta ki; hi­la­feti dö­ne­minde Hz. Ömer (r.a)’in imam tayin ede­rek bu na­mazı mes­citte ce­ma­atle kıl­dır­maya baş­la­ma­sına dek. Hz. Ömer (r.a) Efen­di­miz te­ra­vih na­mazı için iki imam tayin etmiş ve bir ayda Kur’an-ı Kerim’in bü­tünü bi­te­cek şe­kilde yani gü­nü­müz ta­bi­riyle ha­timle namaz kıl­dı­rıl­ma­sını em­ret­miş­tir.

Biz­lere düşen va­zife de Ra­sû­lul­lah Efen­di­miz’in biz­zat fiilî ve kavlî sün­net­le­riyle biz­lere öğ­ret­tiği ve sa­habe-i kiram efen­di­le­ri­mi­zin has­sa­si­yetle devam et­tik­leri bu na­mazı ihmal et­me­mek ve Ra­sû­lul­lah (s.a.v)’ın hadis-i şe­rif­le­rin­deki şu müj­deye nâil ol­mak­tır:

“Şüp­he­siz Allah Teâlâ Ra­ma­zan oru­cunu size farz kıldı. Ben de sizin için onda namaz kıl­mayı sün­net kıl­dım. Kim ina­na­rak ve mü­kâ­fa­tını ümid ede­rek bu ayın oru­cunu tutar, na­ma­zını kı­larsa an­ne­si­nin ken­di­sini do­ğur­duğu gün gibi gü­nah­la­rın­dan sıy­rı­lır çıkar.”16

KUR’AN-I KERİM OKUMAK

Ra­ma­zan ayı­nın en önemli özel­liği içe­ri­sinde Kur’an-ı Kerim’in in­meye baş­la­ması olunca ihmal edil­me­mesi ge­re­ken bir iba­det de hiç şüp­he­siz Kur’an ti­lâ­veti olu­yor. Bu ayda Rab­bi­mi­zin ke­lâmı, biz Müs­lü­man­la­rın hi­da­yet reh­beri Kur’an-ı Kerim’le ir­ti­ba­tı­mızı biraz daha sağ­lam­laş­tır­malı ve onu oku­mak, din­le­mek, an­la­maya ça­lış­mak ve bil­me­yen­lere öğ­ret­mek sû­re­tiyle va­zi­fe­le­ri­mizi ye­rine ge­tir­meye çaba gös­ter­me­li­yiz. Ül­ke­mizde yay­gın olan mu­ka­be­le­lere iş­ti­rak et­meli, hem gü­nah­larla dol­muş olan ku­lak­la­rı­mızı ilâhî seda ile te­miz­le­meli hem de Ra­sû­lul­lah Efen­di­mi­zin Ra­ma­zan ay­la­rında Ceb­râil (a.s) ile ger­çek­leş­tir­dik­leri mu­ka­bele (kar­şı­lıklı okuma) sün­ne­ti­nin izin­den git­ti­ği­mizi bil­me­li­yiz.

İbn Abbas (r.anhüma)’ın an­lat­tı­ğına göre Ra­sû­lul­lah Efen­di­miz Ra­ma­zan çı­kın­caya kadar Ceb­râil (a.s) her gece onunla bu­lu­şur ve Ra­sû­lul­lah (s.a.v) da ona Kur’an-ı Kerim’i arz eder, okurdu.17

SADAKA VERMEK

Ra­sû­lul­lah Efen­di­miz’in Ceb­râil’le bu bu­luş­ma­ları ne­ti­ce­sinde ashab-ı kiram ha­ze­ra­tı­nın gö­zün­den kaç­ma­yan bir şey de Pey­gam­be­ri­mi­zin cö­mert­li­ğin­deki artış idi. Ab­dul­lah İbn Abbas (r. an­hüma) Haz­ret­le­rin­den az evvel nak­let­ti­ği­miz hadis-i şe­ri­fin geri kalan kıs­mında şöyle buy­ru­lu­yor:

“Ra­sû­lul­lah (s.a.v) ha­yırda in­san­la­rın en cö­merdi idi. En cö­mert ol­duğu zaman ise Ra­ma­zan ayı idi. … Ceb­râil ken­di­siyle bu­luş­tuğu zaman o, esen yel­den daha cö­mert olurdu.”

Ra­ma­zan-ı Şerif’ten amel def­ter­le­ri­miz dolu bir halde, ahi­ret azı­ğı­mız ha­zır­lan­mış bir şe­kilde ay­rıl­mak is­ti­yor­sak biz­ler de bu ayda cö­mert­li­ği­mizi his­se­de­lim ve ya­kı­nı­mız­daki in­san­la­rın da his­set­me­le­rini sağ­la­ya­lım. Eli­miz­de­ki­leri ih­ti­yaç­lı­lara, ak­ra­ba­la­rı­mıza, sev­dik­le­ri­mize ve­rir­ken Hz. Aişe va­li­de­mi­zin şu ifa­de­le­rini de ku­la­ğı­mızda his­se­de­lim:

“Bir de­fa­sında bir koyun ke­sil­mişti. Ra­sû­lul­lah Efen­di­miz (s.a.v) gel­di­ğinde ko­yun­dan bir şey kalıp kal­ma­dı­ğını sordu. Ben de ce­va­ben “Bir budu kaldı, ge­ri­sini sa­daka ola­rak ver­dik.” dedim. Ra­sû­lul­lah şöyle bu­yur­du­lar:

“De­sene bir budu gitti, ge­risi kaldı.”

NELER KAZANACAĞIZ?

Ra­ma­zan-ı Şe­rife ev­vela te­ra­vih na­ma­zıyla mer­haba di­ye­ce­ğiz. Ve Efen­di­mi­zin sün­neti olan bu na­mazı son güne kadar kıl­maya niyet ede­ce­ğiz. İn­şa­al­lah Ra­ma­zan’dan ay­rı­lır­ken an­ne­mi­zin kar­nın­dan doğ­du­ğu­muz günkü gibi gü­nah­la­rı­mız­dan sıy­rıl­mış ola­ca­ğız.

O gece evi­mize gelip bir mik­tar is­ti­ra­hat et­tik­ten sonra Pey­gam­be­ri­mi­zin tav­si­ye­sini dik­kate ala­rak ge­ce­nin so­nuna doğru sa­hura kal­ka­ca­ğız. Bir fır­sa­tını bulup en fa­zi­letli na­file na­ma­zı­mız olan te­hec­cüd na­ma­zını kı­la­ca­ğız. Ve evi­mize, za­ma­nı­mıza, ha­ya­tı­mıza be­re­ket ka­zan­dı­ra­cak olan sahur sof­ra­mıza otu­ra­ca­ğız. Ar­dın­dan sabah na­ma­zına ca­miye gidip bize yirmi yedi kat daha fazla sevap ka­zan­dı­ra­cak ce­ma­ate iş­ti­rak ede­ce­ğiz. İm­kâ­nı­mız varsa işrak vak­tine kadar zi­kirle, tes­bihle, te­fek­kürle en gü­zeli de ef­dalü’z-zikr olan Kur’an-ı Kerim ti­la­ve­tiyle meş­gul ola­cak, belki bir mu­ka­be­leye iş­ti­rak ede­cek ve ar­dın­dan iki rekât namaz kı­la­rak kabul edil­miş hac ve umre se­va­bına nail ola­ca­ğız.

Gün içe­ri­sinde gıy­bet­ten, ya­lan­dan, kötü söz­ler söy­le­mek­ten… her türlü dil afe­tin­den; ha­sed­den, kıs­kanç­lık­tan, ki­bir­den… her türlü kalb afe­tin­den… ha­rama bak­mak, ha­ramı din­le­mek gibi göz ve kulak afet­le­rin­den uzak ka­la­rak oru­cu­muzu tam ma­na­sıyla tu­ta­cak ve Pey­gam­be­ri­mi­zin “Nice oruç­lu­lar var­dır ki; oruç­la­rın­dan sa­dece bir açlık kal­mış­tır.” hadis-i şe­ri­finde bil­di­ri­len mah­rum­lar­dan ol­ma­ya­ca­ğız.

Eli­miz­den gel­di­ğince et­ra­fı­mız­da­ki­lere ik­ramda bu­lu­na­ca­ğız, sa­da­kayı ha­ya­tı­mı­zın ay­rıl­maz bir par­çası ola­rak his­se­de­ce­ğiz. Ya­nı­mızda, ve­re­ce­ği­miz hiç­bir şeyin bu­lun­ma­dığı an­larda, “Te­bes­süm sa­da­ka­dır.”, “Güzel söz sa­da­ka­dır.” hadis-i şe­rif­le­rini ha­tır­la­ya­cak ve o anı­mızı sa­da­ka­sız ge­çir­me­me­nin der­dinde ola­ca­ğız.

İftar sof­ra­mızda mi­sa­fir­le­ri­mizle bir­likte ola­ca­ğız. Ye­me­ği­mize hurma ile o yoksa bir yudum suyla baş­la­ya­cak ve Ra­sû­lul­lah (s.a.v) Efen­di­mi­zin bir sün­ne­tini ye­rine ge­tir­me­nin hu­zu­runu his­se­de­ce­ğiz.

Yo­rul­du­ğu­muz, tem­bel­leş­meye baş­la­dı­ğı­mız her anda “Bin aydan daha ha­yırlı ol­duğu Kur’an-ı Kerim’de bil­di­ri­len Kadir ge­cesi acaba bu gece mi?” diye so­ra­cak ve “Neden ol­ma­sın.” ce­va­bıyla aşkla ye­ni­den ken­di­mize ge­le­ce­ğiz.

En önem­lisi şey­tan­la­rın zin­cire vu­rul­duğu bu ayda ken­di­mize çe­kilme im­kânı bu­la­cak ve ken­di­mizi, nef­si­mizi ta­nıma fır­sa­tını elde etmiş ola­ca­ğız.

Ya bun­ları ya­pa­maz­sak, gü­nah­la­rı­mız­dan sıy­rı­lıp, ana­dan doğ­du­ğu­muz gibi ter­te­miz bir şe­kilde bu rah­met, mağ­fi­ret ve ce­hen­nem aza­bın­dan kur­tulma mev­si­mine el­veda di­ye­mez­sek ha­li­miz nice ola­cak?

YA KAYBEDERSEK!

Bu be­re­ketli aydan, ken­di­sine su­nu­lan bütün ik­ram­ları red­de­der­ce­sine eli boş ay­rı­lan­lar sa­dece bir takım ih­san­ları terk etmiş ol­ma­ya­cak Ra­ma­zan’ın aka­bin­deki gün­lerde Rab­bi­miz’in rah­me­tin­den de mah­rum ola­rak ha­yat­la­rını devam et­ti­re­cek­ler­dir. Âlem­lere rah­met olan Ra­sû­lul­lah (s.a.v) Efen­di­mi­zin as­ha­bıyla pay­laş­tığı şu ha­ki­kat­leri Ra­ma­zan-ı Şerif bo­yunca zih­ni­miz­den bir an olsun çı­kar­ma­ya­lım… Aksi halde bi­le­lim ki; ka­zan­mayı ümid ede­rek gir­di­ği­miz Ra­ma­zan’dan büyük ka­yıp­larla ay­rı­la­ca­ğız.

Kâ’b bin Ucre (r.a) ri­va­yet edi­yor:

Ra­sû­lul­lah (s.a.v) Efen­di­miz, biz­den, min-bere yakın otur­ma­mızı is­te­yince, min­be­rin tam önünde top­luca otur­duk. Bir ba­sa­mak çıktı: “Amîn!” dedi. Bir ba­sa­mak daha çıktı. Yine “Amîn!” dedi. Bir ba­sa­mak daha çıktı. Yine “Amîn!” dedi. Min­ber­den in­di­ğinde:

“Ey Allah’ın Ra­sûlü! Bugün biz, siz­den daha önce işit­me­di­ği­miz yeni bir şey işit­tik.” dedik.

Bunun üze­rine bu­yurdu ki:

“Min­berde iken Ceb­râîl geldi. Bana bi­rinci ba­sa­makta iken:

“Ra­ma­zan-ı Şerîf’e eriş­tiği halde mağ­fi­ret olun­ma­yan kimse (Allah’ın rah­me­tin­den) uzak kal­sın.” dedi.

Ben de: “Âmîn!” dedim.

İkinci ba­sa­mağa çık­tı­ğımda:

“Ya­nında senin adın söy­len­diği halde sana salât ve selâm ge­tir­me­yen (Allah’ın rah­me­tin­den) uzak kal­sın.” dedi.

Ben de: “Âmîn!” dedim.

Sonra üçüncü ba­sa­mağa çık­tı­ğımda:

“Ana ba­ba­sı­nın yaş­lı­lı­ğına eri­şip de veya bir te­ki­nin ih­ti­yar­lı­ğını görüp de, cen­neti ka­za­na­ma­yan kişi (Allah’ın rah­me­tin­den) uzak kal­sın.” dedi.

Ben de: “Âmîn!” dedim.”

– – – – –

Ba­şında rah­met-i İlâ­hiyi his­set­ti­ği­miz, or­ta­sında Rab­bi­mi­zin mağ­fi­re­tine nâil ol­du­ğu­muz ve so­nunda Ce­hen­nem aza­bın­dan azad müj­de­sini al­dı­ğı­mız bir Ra­ma­zan-ı Şerif ge­çi­re­bil­me­miz ni­ya­zıyla…

  1. “Allah’ım! Receb ve Şaban ayını bizler için bereketli eyle. Ve bizleri Ramazan’a ulaştır.” Hadis-i Şerif ↩︎
  2. Heysemî, Mecmâü’z-Zevâid, c.3, 142. ↩︎
  3. Buhari, c.6, 112. ↩︎
  4. Bakara, 2/183. ↩︎
  5. “Üç şeyi Allah Teâlâ sever: İftar ederken acele etmek, sahuru geciktirmek, namazda ellerin birini diğerinin üstüne koymak.” (Taberânî, Kebîr, c.22, 263). ↩︎
  6. İbn Mâce, c.1, 540. ↩︎
  7. Buhari, c.6, 139. ↩︎
  8. Ahmed, Müsned, c. 3, 12. ↩︎
  9. Ebu Davud, c.2, 303. ↩︎
  10. Müslim, c.2, 821. ↩︎
  11. Buhari, c.3, 198. ↩︎
  12. Tirmizî, c.3, 74. ↩︎
  13. İbn Hüzeyme, Sahîh, c.3, 191. ↩︎
  14. Ebu Davûd, c.3, 410. ↩︎
  15. Buhari, Teravih, 1. Müslim, Müsafirîn, 177. ↩︎
  16. Nesaî, c.4, 158 ↩︎
  17. Buhari, c.7, 101. ↩︎