Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Yarının Büyükleri Olacak Gençler!

45. Sayı · 2017/1

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Siz­lere sev­gili ev­lat­la­rım di­ye­bi­li­rim, he­pi­niz el­ham­dü­lil­lah, ya­rı­nın nes­li­si­niz. Bu­gü­nün genç­le­ri­si­niz, ya­rı­nın da ri­câli ola­cak­sı­nız in­şa­al­lah.

Din-i İslam’ın, bil­hassa bu mem­le­ke­tin, ilimle mü­ceh­hez olan kıy­metli in­san­lara ih­ti­yacı çok faz­la­dır. Bu husus ha­va­dan, sudan daha mü­him­dir. Su, hava, in­sanı bu fâni ha­yatta ya­şa­tır ve­sa­ire, amma ve­lâ­kin in­sa­nın iman­sız, İs­lam­sız ya­şa­ma­sı­nın hiç­bir fay­dası yok­tur, hiç­bir ma­nası yok­tur.

Ba­kı­nız Sul­tan Fatih Haz­ret­leri, genç ya­şında -Allah’ın ina­ye­tiyle- bu mem­le­keti Müs­lü­man­lara he­diye etti. Onun ga­yesi neydi? Bu mem­le­keti Müs­lü­man nu­ruyla ten­vir et­mekti. Sul­tan Fatih, İs­tan­bul’un güzel man­za­ra­sına hay­ran ol­duğu için, bu­rada keyif sür­mek için İs­tan­bul’u fet­het­medi. Bu va­tanda, bu di­yarda İslam’ın me­şa­le­sini yak­mak, İslam’ın bay­ra­ğını yük­selt­mek, İslam’ın nu­runu neş­ret­mek için geldi bu­raya.

O se­beple de Fatih Camii Şe­rifi’ni yap­tır­maya baş­la­ma­dan evvel med­re­se­sini yap­tırdı ve med­re­sede ulema ye­tiş­tir­meye baş­ladı. Fatih Camii de za­manı geldi o ta­le­be­le­rin ted­ris, ders yeri oldu. Yakın ta­ri­hi­mize kadar da böyle devam etti; bizim ye­tiş­ti­ği­miz ho­ca­la­rı­mız da bu ca­mide ted­ris­le­rini ikmal et­ti­ler.

On­la­rın eser­leri şimdi eli­miz­de­dir. Bu eser­ler on­la­rın ne büyük âlim­ler ol­duk­la­rı­nın en güzel is­pa­tı­dır. Yazı in­kı­labı ol­ma­saydı bu mem­le­ket­teki her ferd on­la­rın eser­le­rini oku­ya­cak, ne büyük fa­zi­let tim­sal­leri ol­duk­la­rını gö­re­cekti. Ma­a­le­sef, şimdi bunu gör­mek zor olu­yor, ne­re­deyse müm­kün ol­mu­yor. Ama El­ham­dü­lil­lah, siz­le­rin var­lığı biz­ler için ümit­tir. Zira her bi­ri­niz yarın çı­nar­lar ola­cak birer fi­liz­si­niz.

Siz­ler de bunun far­kında ol­ma­lı­sı­nız. Ne ya­pı­yo­ruz biz şimdi, bunun şu­u­runda ol­ma­lı­sı­nız. Bu yolun hak­kını, kâ­i­de­le­rini bil­meye dik­kat edi­niz. Ev­vela, ni­yet­le­ri­nizi sâlih ve sadık ya­pı­nız. “Ben, ya­rı­nın reh­beri, Ki­tâ­bul­lah’ı ve Ra­sû­lul­lah’ın sün­ne­tini öğ­ret­mek üzere en­biya-i izâ­mın va­risi ola­ca­ğım.” ni­ye­tinde olu­nuz. Du­a­la­rı­nızda el­le­ri­nizi aç­tı­ğı­nız zaman, “Ya Rabbi, bize ilm-i nâfî ihsân eyle. İl­mimi ve an­la­yı­şımı art­tır.” ifa­de­le­riyle ni­yazda bu­lu­nu­nuz. Allah Teâlâ, Ha­bi­bine bile ilim talep et­meyi va­zife kıl­mış­tır.1 O halde, O talep et­tiği gibi biz de her gün el­le­ri­mizi aç­tı­ğı­mız zaman bu du­a­ları yap­ma­lı­yız.

Bu yolun ba­şında şunu da bil­me­li­yiz ki biz hi­da­yeti de ilmi de Ra­sû­lul­lah (s.a.v) Efen­di­miz’den öğ­re­ni­yo­ruz. Ra­sû­lul­lah (s.a.v) Efen­di­miz’in aç­tığı yol biz­ler için hi­da­yet, sa­a­det ve se­la­met yo­lu­dur. Bir kimse bu yolu takip et­tiği ve ne­ti­cede bu yol­day­ken eceli gel­diği tak­dirde ahi­ret âle­minde öyle bir ma­kama ula­şır ki; onunla pey­gam­ber­ler ara­sında bir de­rece farkı kalır. Şe­hit­lik ma­kamı ile ahi­rete eri­şir. İşte siz­ler de böyle mü­ba­rek bir yola gir­miş olu­yor­su­nuz. Siz­ler ev­le­ri­niz­den çık­tı­nız zaman me­lek­ler ka­nat­la­rını ayak­la­rı­nı­zın al­tına se­ri­yor. Bu yol biz­leri cen­nete ka­vuş­tu­ra­cak en emin yol­dur. Bu ha­beri biz­lere biz­zat Rasûl-i Ekrem Efen­di­miz (s.a.v) müj­de­le­mek­te­dir: “Kim ilim öğ­ren­mek için bir yola sülûk ederse Allah Teâlâ ona cen­nete giden yolu ko­lay­laş­tı­rır.”

Allah he­pi­mizi o cen­net er­ba­bın­dan, ahi­rete git­me­den cen­net­teki ma­ka­mını gö­re­rek dün­ya­dan ay­rı­lan­lar­dan ey­le­sin. Bunun için de is­ti­ka­met üzere bir ömür sü­re­bil­meyi he­pi­mize nasip ey­le­sin. Zira insan is­ti­ka­met üzere bu­lun­duğu tak­dirde son anını me­lek­le­rin, “Kork­ma­yın, ta­sa­lan­ma­yın, va‘d olun­du­ğu­nuz cen­netle se­vi­nin.”2 müj­de­siyle nok­ta­la­ya­cak­lar­dır.

İs­ti­ka­met üzere bir hayat sür­mek is­ti­yor­sak iba­det­le­ri­mizi de gü­zelce ye­rine ge­tir­mek mec­bu­ri­ye­tin­de­yiz.

Ev­vela, beş vakit na­mazı mun­ta­zam vak­tinde kıl­mak tabi ki va­zi­fe­miz. Sabah na­ma­zını ce­ma­atle kıl­maya gay­ret gös­ter­me­li­yiz. Akşam ya­tar­ken sabah na­ma­zına kalk­ma­nın ni­ye­tini ve onun ted­bi­rini ala­ca­ğız. Oku­ya­ca­ğız, niyaz ede­ce­ğiz; du­a­lar var­dır, ev­rad­lar var­dır onun için, on­lara dik­kat ede­cek, öğ­re­ne­ce­ğiz in­şal­lah. Yani na­mazı vak­tinde kıl­mak bir…

İkin­cisi; uyan­dı­ğı­mız zaman, namaz kıl­dık­tan sonra mut­laka ve mut­laka bir evrâd u ez­kâ­rı­mız ola­cak. Ezkâr ve ev­râ­dın bi­rinci mad­desi de Kur’ân-ı Azîmü’ş-şân’dır. Onu da Ra­sû­lul­lah Efen­di­miz bize zaten öğ­ret­miş­tir. Me­selâ, Sûre-i Haşr’ın son­dan üç aye­ti­nin okun­ması var. Da­hası var. Hele Sûre-i Yâsîn okur­sak aliyyü’l-a‘lâ olur. Ra­sû­lul­lah Efen­di­miz, “Her şeyin kalbi var­dır; Sûre-i Yâsin de Kur’ân’ın kal­bi­dir.”, “Bir insan, Yâsîn Sû­re­sini hangi ni­yetle okursa onun mu­radı hâsıl olur.” bu­yu­ru­yor. “Hangi ni­yetle” de­diği için ge­niş­tir bunun ma­nası. Me­sela, “Ya Rabbi! Ben bu ilim yo­luna çık­tım. Beni bu ilim yo­lunda mu­vaf­fak eyle. Bu­günkü ders­le­rimi güzel haz­met­mek, an­la­mak nasip eyle.” diye bunun da ni­ya­zını ya­par­sın. Vel­hâ­sıl-ı kelam Sûre-i Yâsîn her gün ve her gün mut­laka he­pi­ni­zin ev­radı ola­cak. Bunu oku­ya­cak­sı­nız ve bu şe­kilde Kur’ân-ı Kerim’i de. Kur’ân-ı Azîmü’ş-şân artık eli­niz­den düş­me­ye­cek, de­vamlı su­rette hatim oku­ya­cak­sı­nız. Ha­tim­le­ri­ni­zin bi­risi bi­terse hemen ye­ni­sine baş­la­ya­cak­sı­nız. Ra­sû­lul­lah Efen­di­mi­zin bu yönde güzel teş­vik­leri var­dır. Bir insan se­fere git­tiği zaman bir yerde durur is­ti­ra­hat etmek için, ama tek­rar bin­meye, tek­rar yola devam et­meye bak­ma­lı­dır. Bu fânî hayat zaten bir seyr­dir, bir me­safe kat etmek için gi­di­yo­ruz. Öm­rü­müz bi­tin­ceye kadar bu şe­kilde Kur’ân-ı Kerim ile haşr u neşr ola­ca­ğız in­şa­al­lah.

Siz­ler, el­ham­dü­lil­lah, Kur’ân-ı Kerim’i ra­hat­lıkla öğ­re­ne­bi­li­yor, oku­ya­bi­li­yor­su­nuz bunun ne büyük bir nimet ol­du­ğunu sakın unut­ma­yın.

Evet, biz­ler de ço­cuk­ken Kur’ân-ı Kerim oku­duk ama nasıl… Bu­günkü nes­lin o gün­leri ta­hay­yülü dahi ne­re­deyse im­kân­sız di­ye­bi­li­rim. Allah rah­met ey­le­sin, cen­net mekân ba­ba­cı­ğım biz­leri nasıl okuttu, biraz ondan bah­se­de­yim de içinde bu­lun­du­ğu­nuz ni­me­tin far­kına varın.

O de­virde Kur’ân oku­mak yasak, suç. Elif cüzü bile bir suç un­suru idi. Böyle bir za­manda rah­metli ba­ba­cı­ğım, gece ya­rısı, te­hec­cüd za­manı kal­kar, an­nemle be­ra­ber oku­ya­rak bizi kal­dı­rır­lar, bize Kur’ân öğ­re­tir­lerdi. Sabah na­mazı kı­lın­caya kadar öğ­re­tirdi, onunla meş­gul olur­lardı. Gün­düz Kur’ân oku­ya­cak olsak bat­ta­ni­ye­nin yor­ga­nın al­tında ça­lı­şır­dık. Biri ge­le­cek olsa hemen ba­şı­mı­zın üs­tüne çeker, uyur nu­ma­rası ya­par­dık. Evi­mi­zin ar­ka­sın­daki or­man­lık alana çıkar, ora­larda ça­lı­şır­dık. Kendi in­sa­nı­mıza dahi gü­ve­ne­mez ol­muş­tuk. Ne zu­lüm­ler… Bir de­fa­sında ba­ba­mın yap­tığı bu ameli biri ihbar etmiş ola­cak ki takip et­ti­ler ba­bamı, gö­tür­dü­ler. Hâkim Efen­di­nin, “Ço­cuk­la­rına Kur’ân oku­tu­yor­muş­sun, doğru mu?” so­ru­suna, “Evet, ben ço­cuk­la­rıma Ke­lâ­mul­lah’ı, Kur’ân-ı Azîmü’ş-şânı oku­tu­yo­rum.” ce­va­bını ver­miş ba­ba­cı­ğım. Bunun ne­ti­ce­sinde de altı ay hapis ce­za­sına mah­kûm edildi. Bu ceza uy­gu­lan­madı, ama bu çi­le­ler bizim içi­mizi yaktı, hala da yak­maya devam eder. O gün­ler ge­ride kaldı, el­ham­dü­lil­lah.

Siz­lere bir tav­si­yem de cep­le­ri­nizde küçük birer Kur’ân-ı Kerim bu­lun­dur­ma­nız. Mısır’a git­ti­ğim zaman bir de bak­tım ki ora­daki in­san­la­rın el­le­rinde Kur’ân-ı Kerim. Cep­le­rine ko­yu­yor­lar. Ben de dedim, Kur’ân-ı Kerim’i ben de ce­bim­den eksik etmem. O ta­rih­ten beri ce­bimde Kur’ân-ı Kerim tu­ta­rım. Bunun bu­lun­ması benim için büyük bir ni­met­tir, zira nerde bu­lun­sam, kimse ol­ma­dığı zaman, onu açar, oku­rum. Ab­dest­siz çık­ma­maya gay­ret ede­rim. Siz de böyle ya­pa­cak­sı­nız, ab­dest­siz dı­şarı çık­ma­ya­cak­sı­nız. Kur’ân-ı Kerim oku­ya­cak­sı­nız, Yâsîn-i Şerif’i de evde otur­du­ğu­nuz zaman oku­madı ise­niz, yolda okur­su­nuz. Ben Mısır’da bu­lun­du­ğum zaman şöyle ya­par­dım, bunu tah­dis-i nimet ola­rak söy­lü­yo­rum, övün­mek için değil. Kalk­tı­ğım zaman evden çı­kar­ken Yâsîn Sû­resi’ne baş­la­rım, ondan sonra Fetih Sû­resi’ni oku­rum, Fetih Sû­resi’nden sonra onu takip eden Sûre-i Hu­cu­rât’ı oku­rum, Sûre-i Kâf’ı okur­ken yol bi­terdi, Kül­li­yet-i Şer‘iâ’nın ka­pı­sına va­rır­dım. Gi­der­ken, has­sa­ten, in­san­la­rın her zaman git­tiği yol­dan değil de ara yol­lar­dan ge­çer­dim ki yol ah­vâ­liyle meş­gul ol­ma­ya­yım.

Biz bu şe­kilde yola baş­la­dık, el­ham­dü­lil­lah. Şimdi hâlâ sa­bah­le­yin evde oku­du­ğum­dan başka, ca­miye gi­der­ken, yolda mut­laka Kur’ân-ı Kerim, Yâsîn-i Şerif oku­rum. Bun­lar bizim tabiî bir va­zi­fe­miz­dir. Bunu bu şe­kilde takip eder­se­niz zev­kini de ta­da­cak­sı­nız­dır.

Siz­lere tav­si­yem, siz­ler­den can u gö­nül­den te­men­nim odur ki; ken­di­nizi, ömr-i azi­zi­nizi heder et­me­yin, israf et­me­yin, oku­ya­rak vak­ti­nizi ge­çi­rin. Allah Teâlâ, Rez­zâk-ı âlem­dir, rı­zık­la­rın se­bep­le­rini de halk eder. Onun için ser­vet sa­hibi ola­ca­ğım, para bi­rik­ti­re­ce­ğim, üst üste para ko­ya­ca­ğım gibi ni­yet­le­ri­niz ol­ma­sın. Bun­ları her­kes yapar. Ho­ca­la­rı­mı­zın hiç­bi­ri­sin­den, çok ser­vet sa­hibi olun, diye bir tav­siye işit­me­dik biz. Ra­sû­lul­lah Efen­di­mi­zin hadis-i ne­be­vi­ye­sinde, çok para ka­za­nın, diye bir şey yok­tur. Evet, efen­dim, “Ha­yırda ya­rı­şın, mü­sa­baka edin.” diye tav­siye var ama “Para ka­zan­mada mü­sa­baka edin.” diye bir emir yok­tur. Kesb için mü­sa­baka etmek diye bir şey yok­tur. Biz, efen­dim, bu yolda, iba­det u ta­a­ti­mizi, kul­luk va­zi­fe­mizi yap­makla mü­kel­le­fiz, buna çok dik­kat ede­ce­ğiz in­şal­lah. Sonra siz şimdi, el­ham­dü­lil­lah, bu mil­le­tin içe­ri­sinde bir yıl­dız gi­bi­si­niz. Yarın her bi­ri­ni­zin ar­ka­sın­dan büyük bir ce­maat takip ede­cek­tir in­şal­lah. Çünkü güzel amel­ler yap­tı­ğı­nız tak­dirde Allah’ın mu­hab­beti siz­lere ihsan ola­cak­tır. Cenâb-ı Allah Kur’ân-ı Kerim’de iman sa­hibi olan ve sâlih amel iş­le­yen kim­se­ler hak­kında me­ved­det (sevgi) ihsan ede­ce­ğini bu­yu­ru­yor. O zaman o, her­kesçe se­vi­len bir kimse olur, ölse de o sevgi devam edip gider.

Ni­te­kim Ra­sû­lul­lah Efen­di­miz bir hadis-i şe­rif­le­rinde bu­yu­yor­lar ki: “Cenab-ı Hakk bir ku­lunu sev­diği zaman Ceb­rail aley­his­se­lama der ki: “Ben filan ku­lumu sev­dim sen de onu sev.” O kimse ondan sonra, yer­yü­zün­deki in­san­lar ta­ra­fın­dan se­vi­len bir kimse de olur. Bil­hassa sâlih in­san­lar o kim­seyi sever. Zaten bizi kâ­fir­le­rin sev­mesi mak­bul bir şey de­ğil­dir ki. Biz on­la­rın sev­gi­sini is­te­me­yiz; böyle bir şeyin ta­libi de ol­ma­ya­ca­ğız. Çünkü buna talip olur­sak “Kişi sev­diği ile haşr olur.” hadis-i şe­ri­fi­nin ta­hak­ku­kunu on­larla ya­şa­rız. Eğer biz sâlih kim­se­leri se­ver­sek ahi­rette on­larla haşr olu­ruz. Hatta ve hatta bir hadis-i şe­rifte ne buy­ru­lu­yor: “Nerde dün­yada iken benim na­mıma bir­bir­le­rini se­ven­ler? Ben on­ları şimdi arşın göl­ge­sinde is­ti­ra­hat et­ti­re­ce­ğim.” İşte o zaman dün­yada iken Allah için mu­hab­bet eden in­san­lar bir­bir­le­rini ara­ya­cak­lar. Amma bir­bir­le­rini Allah için sev­me­yen­ler de “Aa efen­dim, sen sebep oldun, ben sebep oldum…” şek­linde orda kav­gaya tu­tu­şur­lar. Biz bir­bi­rini Allah için se­ven­ler ola­rak ahi­rette bir­bi­ri­mizi ara­rız ve ondan sonra da Cenâb-ı Hakk her bi­ri­mizi ba­ğış­lar, he­pi­mize aynı ma­kamda ikram eder. Biz orası için ha­zır­la­na­ca­ğız. O se­beple de efen­dim, uya­nık ola­ca­ğız, uya­nık ola­ca­ğız…

Ahh genç­ler… Ya­rı­nın bü­yük­leri ola­cak genç­ler…

Biz Fatih Camii’nde neler gör­dük neler. Ön­ce­leri bu ca­mide ilim irfan akar­ken şimdi ne hal­lere gel­dik. Bizim yap­tı­ğı­mız bu şey­ler on­la­rın ya­nında belki bir kaç damla me­sa­be­sinde kalır, o kadar basit bir hale gel­dik ma­a­le­sef. Fatih Camii’nin bir­bi­rin­den de­ğerli imam­la­rını, kay­yum ve mü­ez­zin­le­rini ta­nı­dık. Hepsi âlim kim­se­lerdi. Kay­yum­lar dahi âlim kim­se­lerdi, ta­hay­yül et­meye ça­lı­şın kay­yum­larda da bile ilim irfan vardı. Fe­süb­ha­nal­lah, o zaman kay­yum­la­rın el­le­rinde ki­tap­lar var. Hatta on­la­rın ara­sında Arap ede­bi­ya­tıyla meş­gul olan ho­ca­e­fen­di­ler vardı ki Arap di­van­ları okurdu. Şimdi Arap di­vanı ne, bil­mez kimse. Böyle kim­se­ler gör­düm Fatih Camii Şe­rifi’nde. Hatta ve hatta ba­kı­nız bir misal ve­re­yim: Fatih Camii’nin kay­yum başı de­vamlı su­rette hadis-i şerif okur ve oku­turdu. Ben Mısır’a git­mez­den evvel Bu­hari-i Şerif’in bi­rinci ve ikinci cil­dini o zat bize okuttu, ken­di­si­nin tek­li­fiyle. Ki­tabı da ken­disi bize aldı, hala evimde du­ru­yor. Bu bah­set­ti­ğim zat, Sü­ley­man Efendi, Ar­na­vut bir ho­ca­e­fendi idi. Gel­miş­tir ica­zet al­dık­tan sonra; im­ti­hana girip tek­rar bir ica­zet almak daha ge­re­kir der­si­âm­lık için. Buna gir­me­diği için bu kimse resmî mü­der­ris ola­maz. Kay­yum ol­mayı ter­cih et­miş­tir. Kay­yum­luk­tan da ho­ca­e­fen­diyi “reîsü’l-kay­yu­mîn” (kay­yum başı) yap­mış­lar­dır. O zat-ı muh­te­re­min iba­det ve ta­a­tini ha­tır­la­dım: Bir gün dedi ki: “Cenâb-ı Hakk lüt­fetti de bu ca­mi­nin her ye­rinde te­hec­cüd na­ma­zını kıl­mak nasip oldu, bunun için şük­re­di­yo­rum.” Ca­mide ge­ce­le­yin mut­laka iki tane kay­yum ka­la­cak. Kal­dık­ları zaman, efen­dim, Sü­ley­man Efendi, ca­mi­nin için­deki ku­yu­dan bir kova suyu alır, yu­ka­rıya hün­kâr mah­fi­line çı­ka­rır, ba­şın­dan aşağı döker onu, yani gusül ab­desti alır, ondan sonra ca­miye gelir artık, sı­rayla ca­mi­nin her ta­ra­fında namaz kılar. O ih­ti­yar ha­liyle nasıl olu­yor da ge­ce­le­yin ya­pa­bi­li­yor bun­ları? Bunu söy­le­mişti bana bir söz ara­sında ken­disi. Övün­mek için değil de bir mü­na­se­betle ko­nu­şur­ken söy­le­mişti…

Yine bir başka kay­yum­dan bah­se­de­yim. O kay­yum da aca­yip bir man­zara ih­tiva eder; o da Meh­med Efendi, Ak­sa­kallı Meh­med Efendi denir ki Ak­sa­kallı de­nil­me­si­nin se­bebi orada Meh­med Efendi iki tane. Bu iki tane Meh­med Efendi’den bi­risi siyah sa­kallı di­ğeri de ak­sa­kallı olu­yor. O yüz­den in­san­lar o sözü söy­lü­yor­lardı. Ak­sa­kallı Meh­med Efendi vefat etmiş. Efen­dim, ço­cuk­ları, el­le­rinde ba­ba­la­rı­nın anah­tarı ile ge­lir­ler, “Ba­ba­mı­zın do­labı ne­rede?” diye so­rar­lar. “Üst katta. Her­ke­sin ken­di­sine ait do­labı var­dır orada.” ce­va­bını alır­lar. “Babam bize, orada ufak ufak tor­ba­lar ol­du­ğunu söy­ledi. Ken­disi def­ne­dil­diği zaman o tor­ba­lar­daki şey­le­rin, ke­fe­ni­nin üze­rine dö­kül­me­sini va­si­yet etti.” de­di­ler. Ney­miş tor­ba­da­ki­ler? Ca­mi­nin toz­ları. O ana kadar kim­se­nin ha­beri yok­ken cami içe­ri­sinde se­ne­lerce kal­mış, ora­nın toz­la­rını top­la­mış, far­kında de­ğil­ler. O toz­ları fa­raşla sü­pü­rü­yor ya, sü­pür­müş, koy­muş oraya, bi­rik­tir­miş sonra, def­ne­dil­diği zaman ke­fe­ni­nin üze­rine o toz­lar dö­kül­sün is­te­miş. Bu nedir? Bu, ma­naya iti­bar ve oraya ih­ti­ram… Onun imanı ona bunu yap­tır­mış­tır. İşte cami-i şe­rife te­miz­liği ile meş­gul olan­lar bile bu şe­kilde iti­kat içe­ri­sin­dey­di­ler. Di­ğer­le­rini varın siz dü­şü­nün.

Rab­bim cüm­le­mi­zin akı­be­tini hayr ey­le­sin. Biz­leri ho­ca­la­rı­mıza layık birer ta­lebe, on­la­rın şe­fa­at­le­rini hak ede­cek ha­yırlı ne­sil­ler ey­le­sin. He­pi­mizi Pey­gam­ber Efen­di­mi­zin şe­faat-i uz­mâ­sına layık ümmet ey­le­sin…

  1. bkz. Tâhâ, 20/114. ↩︎
  2. Fussilet, 41/30. ↩︎