Allah Teâlâ’nın, Bir Kulunu Sevmesi

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «إِذَا أَحَبَّ اللَّهُ عَبْدًا نَادَى جِبْرِيلَ: إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ فُلاَنًا فَأَحِبَّهُ، فَيُحِبُّهُ جِبْرِيلُ، فَيُنَادِي جِبْرِيلُ فِي أَهْلِ السَّمَاءِ: إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ فُلاَنًا فَأَحِبُّوهُ، فَيُحِبُّهُ أَهْلُ السَّمَاءِ، ثُمَّ يُوضَعُ لَهُ القَبُولُ فِي أَهْلِ الأَرْض»

Ebû Hu­reyre ra­dı­yal­lahu anh’tan ri­va­yet edil­di­ğine göre Ra­sû­lul­lah sal­lal­lahu aleyhi ve sel­lem şöyle bu­yurdu:

“Allah bir kulu sev­di­ğinde Ceb­rail’e ‘Allah fa­lanı se­vi­yor, onu sen de sev!’ diye nida eder. Ceb­rail o kulu sever ve gök aha­li­sine şöyle ses­le­nir: ‘Allah fa­lanı ger­çek­ten se­vi­yor; onu siz de sevin.’ Gök­te­ki­ler de o kim­seyi se­ver­ler. Sonra da yer­yü­zün­de­ki­le­rin gön­lünde o kim­seye karşı bir mu­hab­bet olu­şur.

Bu­hârî, Bedü’l-halk 6, Edeb 41, Tev­hîd 33; Müs­lim, Birr 157.

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ اللَّهَ قَالَ: مَنْ عَادَى لِي وَلِيًّا فَقَدْ آذَنْتُهُ بِالحَرْبِ، وَمَا تَقَرَّبَ إِلَيَّ عَبْدِي بِشَيْءٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ، وَمَا يَزَالُ عَبْدِي يَتَقَرَّبُ إِلَيَّ بِالنَّوَافِلِ حَتَّى أُحِبَّهُ، فَإِذَا أَحْبَبْتُهُ: كُنْتُ سَمْعَهُ الَّذِي يَسْمَعُ بِهِ، وَبَصَرَهُ الَّذِي يُبْصِرُ بِهِ، وَيَدَهُ الَّتِي يَبْطِشُ بِهَا، وَرِجْلَهُ الَّتِي يَمْشِي بِهَا، وَإِنْ سَأَلَنِي لَأُعْطِيَنَّهُ، وَلَئِنِ اسْتَعَاذَنِي لَأُعِيذَنَّهُ»

Ebû Hu­reyre ra­dı­yal­lahu anh’tan ri­va­yet edil­di­ğine göre, Ra­sû­lul­lah sal­lal­lahu aleyhi ve sel­lem, “Allah Teâlâ şöyle bu­yur­muş­tur” dedi: “Her kim bir dos­tuma düş­man­lık ederse, ben ona karşı harp ilân ede­rim. Kulum ken­di­sine farz kıl­dı­ğım şey­ler­den, bana daha se­vimli ola­rak her­hangi bir şeyle ya­kın­lık sağ­la­ya­maz. Kulum bana farz­la­rın dı­şında nâ­file iba­det­lerle de yak­laş­maya devam eder. Ni­hâ­ye­tinde ben onu se­ve­rim. Ku­lumu se­vince de (âdeta) onun işi­ten ku­lağı, gören gözü, tutan eli ve yü­rü­yen ayağı olu­rum. Ben­den ne is­terse, onu mut­laka ve­ri­rim, bana sı­ğı­nırsa, onu ko­ru­rum.”

Bu­hârî, Rikak 38.

عَنْ قَتَادَةَ بْنِ النُّعْمَانِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «إِذَا أَحَبَّ اللَّهُ عَبْدًا حَمَاهُ الدُّنْيَا كَمَا يَظَلُّ أَحَدُكُمْ يَحْمِي سَقِيمَهُ الْمَاءَ»

Ka­tâde b. Numan ra­dı­yal­lahu anh’tan ri­va­yet edil­di­ğine göre Ra­sû­lul­lah sal­lal­lahu aleyhi ve sel­lem şöyle bu­yurdu: “Allah bir ku­lunu se­verse, iyi­leş­mesi için kişi has­ta­sını nasıl sudan ko­ru­yorsa, Allah da o ku­lunu dün­yaya karşı korur.”

Tir­mizî, Tıb 1.

عَنْ مُعَاوِيَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ يُرِدِ اللهُ بِهِ خَيْرًا يُفَقِّهْهُ فِي الدِّينِ»

Hz. Mu­â­viye ra­dı­yal­lahu anh’tan ri­va­yet edil­di­ğine göre Ra­sû­lul­lah sal­lal­lahu aleyhi ve sel­lem şöyle bu­yurdu: “Allah bir kimse hak­kında hayır di­lerse onu, dinde derin an­la­yış sa­hibi kılar.”

Bu­hârî, İlim 10, Humus 7, İti­sâm 10; Müs­lim, İmâre 175, Zekât 98, 100.

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ يُرِدِ اللَّهُ بِهِ خَيْرًا يُصِبْ مِنْهُ»

Ebû Hu­reyre ra­dı­yal­lahu anh’tan ri­vâ­yet edil­di­ğine göre Ra­sû­lul­lah sal­lal­lahu aleyhi ve sel­lem şöyle bu­yurdu: “Allah, hay­rını di­le­diği ki­şiyi sı­kın­tıya sokar.”

Bu­hârî, Merdâ 1.

عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيِّبِ أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَقُولُ: «إِذَا أَحَبَّ اللهُ عَبْدًا أَلْصَقَ بِهِ الْبَلَاءَ فَإِنَّ اللهَ عَزَّ وَجَلَّ يُرِيدُ أَنْ يُصَافِيَهُ»

Said b. el-Mü­sey­yib ra­hi­me­hul­lah’tan­ri­va­yet edil­di­ğine göre Ra­sû­lul­lah sal­lal­lahu aleyhi ve sel­lem şöyle bu­yurdu: “Allah bir kulu sev­diği zaman onu bir­ta­kım be­la­larla im­ti­han eder. Bu sa­yede Allah onu ter­te­miz (gü­nah­sız) kıl­mak ister.”

Bey­hakî, Şuabü’l-îmân, 12/238.

عَنْ أَنَسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِعَبْدٍ خَيْرًا اسْتَعْمَلَهُ» فَقِيلَ: كَيْفَ يَسْتَعْمِلُهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالَ: «يُوَفِّقُهُ لِعَمَلٍ صَالِحٍ قَبْلَ المَوْتِ»

Enes ra­dı­yal­lahu anh’tan ri­va­yet edil­di­ğine göre Ra­sû­lul­lah sal­lal­lahu aleyhi ve sel­lem şöyle bu­yurdu: “Allah bir kul hak­kında hayır di­lerse onun amel et­me­sini sağ­lar.” Bunun üze­rine “Amel et­me­sini nasıl sağ­lar ey Allah’ın Ra­sûlü?” de­nildi. Allah Ra­sûlü de “Ölü­mün­den önce onu salih amel iş­le­meye mu­vaf­fak kılar” bu­yurdu.

Tir­mizî, Kader 8.