Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Şuurlu Müslüman

56. Sayı · 2018/6

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

Bir Müs­lü­man için her hu­susta ilk mü­ra­caat kay­nağı olan, Kur’ân-ı Kerîm’e bak­tı­ğı­mızda; in­sa­noğ­lu­nun “şuur” me­se­le­sin­deki za‘f ve ih­mali ger­çeği ile kar­şı­la­şı­rız. Demek olu­yor ki Müs­lü­man, şuur ko­nu­sunda zaaf ve ih­malle karşı kar­şı­ya­dır.

“Müs­lü­man”la “şuur” yan yana gel­di­ğinde çok tabii bir ter­kip oluş­muş olur. Yani, Müs­lü­man şu­ur­suz ola­maz, şu­urlu olan da zaten şu­u­ru­nun ge­reği ola­rak Müs­lü­man olmak du­ru­mun­da­dır. Şu halde bir kim­seyi; “Müs­lü­man” diye tav­sif et­ti­ği­mizde, zaten şu­urlu de­mek­tir. Öy­leyse acaba neden “Şu­urlu Müs­lü­man” kalıp ve kav­ra­mına ih­ti­yaç doğ­muş­tur?

“Şu­urlu Müs­lü­man” kav­ramı, bugün için çok daha ge­çerli ve hatta kul­la­nıl­ma­sında za­ru­ret olan bir mef­hum­dur. Zira İslam’ın as­li­ye­tin­den uzak­laş­ma­nın yoğun ola­rak ya­şan­dığı ve neyin İs­lamî ve neyin İslam dışı ol­du­ğu­nun ta­yi­ninde sı­kıntı ya­şan­dığı gü­nü­müzde, bunu me­sele yap­mak; ger­çek­ten ciddi bir şuur me­se­lesi ha­line gel­miş bu­lun­mak­ta­dır. Öy­leyse “şuur” Müs­lü­ma­nın ol­mazsa ol­ma­zı­dır. Evet, Müs­lü­man pek çok şeyin far­kında ola­cak­tır. Me­sela de­di­ği­mizde, ha­tıra ilk ge­len­leri şöy­lece mev­zuu bahs ede­bi­li­riz:

1. Müs­lü­man ev­vela ve ön­ce­likle dün­yaya geliş ga­ye­si­nin id­ra­kinde olmak mec­bu­ri­ye­tin­de­dir. Eğer bunun far­kında ol­mazsa, pek çok hu­susta bo­ca­la­mak mu­kad­der ve ka­çı­nıl­maz hale gelir. Kâ­i­na­tın ve için­de­ki­le­rin Ya­ra­tı­cısı olan ALLAH, bizi “kul­luk” için ya­rat­tı­ğını fer­man bu­yu­rur. Bunun mü­za­kere ve mü­na­ka­şaya gelir ta­rafı yok­tur. “Söz­le­rin en gü­zeli”, son sözü söy­le­miş ve işi ka­rara bağ­la­mış­tır. Artık kul­lara düşen, kur­tu­luşu Ya­ra­tıcı’ya kul­lukta ara­mak­tan başka çare ol­ma­dı­ğı­nın şuur ve id­raki içe­ri­sinde bu işin nasıl ola­ca­ğını öğ­re­nip uy­gu­la­mak­tır.

2. Müs­lü­man, “kul­luk” şu­u­runa er­di­ğinde, ken­disi için dün­ya­daki tek ön­ce­li­ğin ALLAH ol­du­ğunu idrak eder ve her ne ya­pa­cak olursa; “Acaba O razı mı?” su­a­lini so­ra­rak te­şeb­büste bu­lu­nur. Bu şu­ur­daki Müs­lü­man için; ön­ce­lik ALLAH’ın rı­zası olmuş olur. Ön­ce­liği ta­yinde şa­şı­ran­lar, dün­yada da ahi­rette de hüs­rana uğrar. “ALLAH’la aram nasıl?” suâli, idrak sa­hibi bir Müs­lü­ma­nın ak­lını daima kur­ca­la­ya­cak bir so­ru­dur.

3. Şu­urlu Müs­lü­ma­nın ha­ya­tında, dünya nedir ve dün­ya­lık­larla mü­na­se­bet­ler nasıl ola­cak­tır, so­ru­la­rı­nın ce­vabı çok önemli bir yer işgal eder. Bu ve ben­zeri so­ru­la­rın ce­vap­ları, Kitab ve Sün­net’te ve­ril­miş­tir. Dünya, Ya­ra­tı­cısı ka­tında bir hiç­tir. “Dünya ha­yatı bir oyun ve eğ­len­ce­den iba­ret­tir.” Tek ehem­mi­yet arz eden cep­hesi; ebedi ha­ya­tın dün­yada ka­za­nı­la­cak ol­ma­sı­dır. “Ahi­reti unut­tu­ran bir dünya ha­yatı ve dün­ya­lık­lar la­net­len­miş­tir.”, “Müs­lü­ma­nın bun­lar­dan na­sibi, be­lini doğ­rul­ta­cak kadar.” ol­ma­lı­dır. Öyle ki, uy­ku­dan, yi­ye­cek ve içe­cek­ler­den bile ileri git­me­den ya­rar­lan­mak esas­tır. Gü­nü­müzde ol­duğu gibi; “Ken­dine iyi bak.” ve “Bes­len­mene dik­kat et.” te­men­ni­leri mad­deci dünya eh­li­nin tek­rar edip dur­duk­ları na­ka­rat­tır, bi­zimle hiç­bir ala­kası yok­tur. İs­rafa ve lükse yö­ne­lik har­ca­ma­lar İlahî ya­sak­lar içe­ri­sinde yer alır. Dün­ya­lık­lara meyl ve ilgi bizi ALLAH’tan uzak­laş­tı­rır, sû-i is­ti­mal­lere, rüş­vet ve hak­sız ka­zanca sevk eder. Gö­zü­müz bir türlü doy­maz ve gön­lü­müz asla tat­min olmaz. Böyle olunca da nefis yu­ka­rı­daki suç­lara yö­ne­lir, ömür, art­tır­ma­nın ve ço­ğalt­ma­nın pe­şinde koş­makla ge­çer­ken, sonu gel­mez emel­ler ger­çek­leş­me­den kişi ken­dini ka­birde bulur.

4. İslam şuuru ile nur­lan­mış ka­fada; din-dünya-si­ya­set-ti­ca­ret… ay­rı­lığı olmaz. Müs­lü­man­lık mev­sim­lik bir din ol­ma­dığı gibi, bu­lu­nu­lan or­tama ve şart­lara göre gi­yi­lip çı­ka­rı­la­cak bir kos­tüm de de­ğil­dir. Gece ve gün­düz, ha­zarda ve se­ferde, her hâl u kârda ölene kadar bi­zimle be­ra­ber ola­cak­tır. Do­la­yı­sıyla, ti­ca­rette de, zi­ra­atte de, tah­silde de ve si­ya­sette de Müs­lü­man­lığı bir ke­nara bı­rak­mak la­ik­leş­mek olur. Bütün dün­ya­daki akıl sa­hip­leri bilir ki, la­ik­lik ferdle ala­kalı bir husus ol­ma­yıp, sis­temle il­gi­li­dir. Daha açık söy­le­mek ge­re­kirse, sis­tem­ler laik ola­bi­lir amma, şa­hıs­lar laik ola­maz­lar. Şu­urlu Müs­lü­man iyi bilir ki, Müs­lü­man­lık; 24 saat, 365 gün ve ömür boyu bi­zimle be­ra­ber ol­du­ğunda biz Müs­lü­ma­nız, aksi tak­dirde bazen laik bazen Müs­lü­man gibi anor­mal bir şeyle karşı kar­şıya ka­lı­rız ki, bunun mü­da­fa­a­sını ya­pa­bi­le­cek iz’an sa­hibi bul­mak im­kân­sız­dır.

Ki­ta­bı­mız da zaten bu tür zik­zak­la­rın so­nu­nun küfür ola­ca­ğını beyan bu­yu­rur.

5. Müs­lü­man kime ve niçin ya­ran­mak ge­rek­ti­ği­nin şu­u­runda ol­ma­lı­dır. Fâ­ni­lere fâni dünya ha­yatı için ya­ran­maya ve hoş gö­rün­meye ça­lış­mak, her şey­den önce boş bir he­ves­tir ve id­rak­siz­lik­tir. Bu tür ça­ba­lar­dan ALLAH razı ol­ma­ya­cağı gibi ALLAH’ın kul­la­rını aptal ye­rine koyup, on­ları al­da­ta­ca­ğını dü­şün­mek de saf­dil­li­lik olur.

6. Ge­çici dünya men­fa­ati için inan­ma­dı­ğını söy­le­mek ve her ne se­beple olursa olsun ima­nı­nın ge­re­ğini ya­şa­mak­tan vaz geç­mek, bir cins şirk olur. Bu du­rumda insan kuv­vet ve kud­ret sa­hibi ola­rak ALLAH’ı değil, hâşâ ta­kıy­yeyi, yani po­li­tik dav­ra­nı­şını gör­müş olur ki, bunun din­deki adı; “şirk-i hafî” yani gizli şirk­tir. Şu­urlu Müs­lü­ma­nın şir­kin giz­li­siyle de ale­ni­siyle de bir ala­kası ola­maz.

7. Ken­dini, şah­si­yet ve kim­li­ğini sak­la­mak da şu­urlu Müs­lü­ma­nın işi ola­maz. Kaldı ki, ken­dini sak­la­yan­lar hiç­bir zaman hiz­met ya­pa­maz­lar. Zaten in­sa­nın ken­dini sak­la­dı­ğını zan­net­mesi bir al­dat­ma­ca­dır. Bu ko­nuda al­da­nan nefis olup, kar­şı­mız­da­ki­ler de­ğil­dir. Allah Yo­lu­nun yol­cu­la­rına ya­kı­şan: “Şüp­he­siz ben Müs­lü­man­lar­da­nım.” şek­linde kim­li­ğini or­taya koy­mak­tır ki, işte hiz­met bun­dan sonra baş­lar.

8. Zoru gö­rünce inkâr ve geri adım, şu­urlu Müs­lü­ma­nın ya­nın­dan bile geç­me­ye­ceği bir suç­tur. Müs­lü­man zor gün­le­rin in­sa­nı­dır. İman edip de im­ti­hanla kar­şı­laş­ma­mak ne müm­kün? Öy­leyse “Hak”ta sebat ve di­renme hu­su­sunda ha­zır­lıklı ve azim­kâr ol­ma­lı­dır. Ha­ta­dan do­layı tevbe ve is­tiğ­far, “Hak”ta di­renme ve tak­vâya sa­rıl­mak, İlahi çare ola­rak gös­te­ril­miş­ken, ken­dini in­kâra yel­ten­mek ve at­tığı hayr adı­mını geri almak, ba­şa­rı­sız­lığa, si­li­nip git­meye ve hesap günü sı­kıntı çek­meye sebep olur. Bunun te­cel­li­le­rini son yıl­larda daha da sıkça gör­mek­te­yiz. Kur’an’ımız bunu: “Dün­yada da hüs­ran, ahi­rette de hüs­ran” ola­rak ifade bu­yu­rur.

9. Taviz de şu­urlu Müs­lü­ma­nın mü­ra­caat ede­ceği me­tot­lar­dan de­ğil­dir. Çünkü taviz esasa ta­al­luk eden bir sap­ma­dır. Bu iti­barla kabul edi­le­mez. Bunun ye­rine, eski ta­birle “idare-i kelam” etmek daha az ve­bale gir­mek olur. Bu hu­susta bile çok he­ves­kâr dav­ran­ma­ma­lı­dır. Önce za­ru­re­tin var­lı­ğını öl­çü­lere uygun ola­rak tes­bit et­meli, sonra da za­ru­ret mik­ta­rına göre ha­re­ket et­me­li­dir. Za­ru­ret­ler ya­sak­ları ser­best kılar amma, bu ser­best­lik ala­bil­di­ğine ol­ma­yıp, za­ru­ret mik­tarı ka­dar­dır.

10. Şu­urlu Müs­lü­man; doğru sözü, doğru za­manda, ge­rek­ti­ğinde, söy­len­mesi icab et­tiği kadar ve eğip bük­me­den yani kem­küm et­me­den ve dos­doğru ola­rak söy­le­ye­cek ve fakat yan­lış ve ya­lanı hiç­bir zaman söy­le­me­ye­cek­tir. Böyle dav­ran­makla da iş­le­ri­nin rast gi­de­ce­ğine ina­na­cak­tır. Ge­rek­siz za­manda ve mü­na­se­bet­siz ze­minde doğ­ruyu söy­le­mek adına yay­gara yap­ma­nın ise, ya­rar­dan çok zarar ge­tir­diği sık rast­la­nan hu­sus­lar­dan­dır.

11. Söz din­le­mek, “Hak Söz”e kulak ver­mek ve ma­rufta yani İslam’ın doğru ve güzel say­dığı hu­sus­larda ciddi ma­nada ita­at­kâr olmak da İs­lamî şu­u­run ica­ba­tın­dan­dır. Din­le­ne­cek ve itaat olu­na­cak söz, el­bette nef­sin sözü ol­ma­yıp, ALLAH ve Ra­sûlü’nün sö­zü­dür.

12. Ömrü iyi de­ğer­len­dir­mek de şuur ala­me­ti­dir. Adına ister zaman di­ye­lim ister ömür di­ye­lim bu öyle kıy­metli bir var­lık­tır ki, fevt olan her şeyin te­lâ­fisi var­ken, onun geri dön­dü­rül­mesi müm­kün de­ğil­dir. Gü­nü­müzde ise za­manı yiyip yut­maya ve hatta kat­let­meye mü­te­vec­cih o kadar ve­sile ve va­sıta var­dır ki, bun­ları ber­ta­raf ede­rek gün ve ge­ce­sini de­ğer­len­di­re­bi­len kimse, ger­çek­ten kah­ra­man­dır. Geç­miş şu­urlu Müs­lü­man­la­rın hayat hi­kâ­ye­le­rini okur­ken, kitap mü­ta­lâ­a­sın­dan geri kal­ma­mak için ye­meği bir baş­kası ta­ra­fın­dan ye­di­ri­len­lere dahi rast­lı­yo­ruz.

13. Niyet ve amel tas­hihi yap­mak da şu­ur­lu­luk ala­me­ti­dir. İn­sa­nı­mı­zın çok defa iyi ni­yetle baş­la­mış ol­duğu bir işe, bir müd­det sonra pren­sip­siz­likle devam et­tiği, sık gö­rü­len va­kı­a­lar­dan­dır. Niyet ro­ta­sını kay­bet­ti­ğinde ame­lin de if­sada uğ­ra­ya­cağı be­di­hi­yat­tan­dır. Böyle olunca niyet ve amel tas­hihi bir­likte ola­cak de­mek­tir.

14. Her şeyi bi­le­me­ye­ce­ğin­den ha­re­ketle ehli ile is­ti­şare etmek ve ten­kit­lere ta­ham­mül gös­ter­mek; aklın, şu­u­run ve ima­nın ge­re­ği­dir. “Âlem­lere rah­met Efen­di­miz’in dahi sıkça baş­vur­duğu is­ti­şare ve da­nışma, ka­fa­mız­da­kini tas­dik et­tir­mek için ol­ma­yıp, doğ­ruyu bul­mak ve bu­la­maz­sak bile ve­bal­den kur­tu­la­bil­mek için­dir. Her şeyi bil­mek ALLAH’a mah­sus olunca, da­nış­mak insan için ka­çı­nıl­maz bir yol­dur ve da­nı­şanı kü­çült­mez. Pey­gam­ber Efen­di­miz: “İs­ti­şare eden piş­man­lık duy­maz.” bu­yu­rur ki, bunun ma­nası; çok defa piş­man­lık du­ya­cağı bir ne­tice ile kar­şı­laş­maz ve bazen kar­şı­laşsa da da­nış­mış ol­du­ğunu dü­şü­ne­rek piş­man­lık duy­maz de­mek­tir. Pek tabii mü­şa­vere eh­liyle ola­cak­tır. Nef­si­mi­zin is­te­di­ğini değil, ger­çek­leri söy­le­mek­ten çe­kin­me­yen­le­rin ka­pısı ça­lı­na­cak­tır.

Bir de ten­kit­lere kulak ver­mek ve on­ları da mü­şa­vere ko­nusu yap­mak; şu­urlu Müs­lü­man için ka­çı­nıl­maz­dır. Ten­kit ve mü­nek­kit­ler­den uzak dur­mak, şuur nok­san­lı­ğına alâ­met­tir. İdrak sa­hip­leri ken­di­le­rini özel­likle ten­kit et­ti­ren­ler ve bun­lara mü­te­şek­kir ka­lan­lar­dır. Bu ten­kit­ten kas­tı­mız, se­vi­yeli ve iyi ni­yetli ten­kit­ler­dir. Yoksa bilir bil­mez her­ke­sin ak­lına ge­leni söy­le­mesi şek­linde te­za­hür eden sözde ten­kit­ler de­ğil­dir. Zaten bun­lar ten­kit değil, gıy­bet ve if­tira olur.

15. Ka­la­ba­lık küt­le­le­rin, baş­ka­la­rı­nın ve glo­bal­le­şen dün­ya­nın te­si­rinde kal­ma­mak da şu­urlu Müs­lü­ma­nın şi­a­rın­dan­dır. Müs­lü­man­ları uyut­mak için yıl­lar evvel çok sıkça söy­le­nen bir söz vardı: “Zaman sana uy­mazsa sen za­mana uya­cak­sın.” Gü­nü­müzde ise: “Her­kes aya sen yaya.”, “Demek bu kadar ka­la­ba­lık­lar hak­sız sen haklı?”, “Glo­bal­le­şen dün­yada…” , “Kü­re­sel­leşme ol­gusu kar­şı­sında di­ren­mek?”… gibi mak­yajı iyi ya­pıl­mış tu­zak­larla karşı kar­şıya bu­lu­nu­yo­ruz. Şu­urlu bir Müs­lü­man için bun­la­rın laf sa­la­tası ol­duğu açık­tır. Müs­lü­man tek ba­şına da kalsa, Hak bil­diği yolda yal­nız ba­şına yü­rü­ye­cek bir yük­sek şah­si­ye­tin sa­hi­bi­dir.

16. Se­la­hi­ye­tini eh­li­yet ve li­ya­kat öl­çü­leri içe­ri­sinde kul­la­nıp, ak­raba ve ah­bap­lığı ölçü al­ma­mak; şu­urlu ve aklı ba­şında bir dav­ra­nış­tır. El­deki sı­nırlı im­kân­ları ve­bal­siz kul­la­na­bil­me­nin ça­resi, ak­raba, hısım ve dost­luğu değil, eh­li­yet ve li­yâ­kati ön planda tut­mak­tır.

17. Okul, iş­yeri, va­sıta… ve hatta ev­ler­deki ih­ti­lat­tan, kat’î su­rette uzak dur­mak la­zım­dır. Ah­lâkî çö­kü­şün son hızla yol al­dığı ül­ke­mizde en tah­rip­kâr metot; “eşit­lik” ve “hayat müş­te­rek­tir” na­ka­ra­tına kur­ban edi­len, ihtilat/erkek-kadın be­ra­ber­li­ği­dir. Okulda baş­la­yıp iş ha­ya­tında devam eden bu be­ra­ber­lik, ic­ti­mâî ha­ya­tı­mı­zın di­na­mi­ti­dir. Çağ­daş­lık ve uy­gar­lık adına pi­şi­ri­lip ko­ta­rı­lan bu ha­di­seyi, şu­urlu Müs­lü­ma­nın mey­let­mesi müm­kün ol­ma­yan bir iha­net ola­rak gör­me­li­dir.

18. Şu­urlu Müs­lü­man; çarşı-pazar, alış­ve­riş ve tü­ke­timi çıl­gın­lık ha­line ge­ti­re­mez. Tam bir tü­ke­tim top­lumu man­za­rası arz eden ül­ke­mizde, bu çıl­gın­lı­ğın içe­ri­sinde yer almak, hiç şüp­he­siz idrak ve şuur nok­san­lı­ğı­nın bir gös­ter­ge­si­dir. İh­ti­yaç için üre­ti­le­cek nes­ne­ler ih­ti­yaç do­la­yı­sıyla ve ih­ti­yaç mik­tarı tü­ke­til­di­ğinde kim­se­nin di­ye­ceği ola­maz. Ma­ter­ya­list çıl­gın­lık; üre­timi, tü­ke­timi kö­rük­le­mek dü­şün­ce­siyle yap­tı­ğın­dan, vit­rin­ler, rek­lâm­lar, süper ve hi­per­mar­ket­lerle de bu tü­ke­tim çıl­gın­lı­ğını ala­bil­di­ğine teş­vik et­ti­ğin­den, bunun dı­şında ka­la­bil­mek âdeta bir kah­ra­man­lık ha­line gel­miş­tir.

19. Ço­cuk­la­rı­nın dip­lo­malı tah­sil­le­rine, ya­bancı dil öğ­ren­me­sine, spor kurs­la­rına git­me­sine ve müzik enstrü­man­ları kul­lan­ma­sına ver­diği ehem­mi­yet kadar olsun, dinî eği­tim ve öğ­re­ti­mine eğil­mek; as­gari şuur sa­hibi ol­ma­nın ica­bı­dır. Bugün var­lıklı veya var­lık­sız hemen her­kes, ev­lat­la­rı­nın dün­ya­sını kur­tar­makla meş­gul… Hatta te­set­tür gibi önemli emri, dün­ya­lık en­di­şe­lerle bir ke­nara bı­ra­kan­lar da Müs­lü­man­lık­la­rına toz kon­dur­ma­yan­lar değil mi? İs­lamî şuur ve has­sa­si­yete sahip olan bir kimse şu veya bu dün­ya­lık en­di­şeyle ALLAH’ın em­rine nasıl mu­ha­le­fette bu­lu­na­bi­lir? İşte şimdi siz gelin de Müs­lü­man ve şu­urlu Müs­lü­man ayı­rı­mına lüzum yok deyin.

20. Oku da nasıl ve ne okur­san oku, şek­lin­deki dip­lo­mayı hedef alan sakat an­la­yış ye­rine, “Seni Ya­ra­tan’ın adı ile oku!” pren­si­bin­den ha­re­ketle dip­lo­mayı değil, “kul­luğu” ter­cih etmek de Müs­lü­man­lı­ğın ge­reği ve şu­urlu Müs­lü­man ol­ma­nın ala­me­ti­dir. Âyet-i ke­rîme; “Yok­tan var ede­nin adı ile oku” ol­du­ğuna göre ve ALLAH’ın adıyla da haram iş­le­ne­me­ye­ce­ğine göre, şu­urlu ha­re­ket etmek is­te­yen her­kes için, “Oku da nasıl ve nice okur­san oku.” şek­linde bir ser­best­lik dü­şü­nü­le­mez. Zira “ALLAH ve Ra­sûlü’nün hük­münü açık­la­mış ol­duğu hu­sus­larda mü­min­lere dav­ra­nış ser­bes­tîsi ta­nın­ma­mış­tır”.

21. Allah dost­ları ile her yerde ve her zaman be­ra­ber olmak, hem Kur’an’a kulak ver­mek hem de şu­urlu Müs­lü­man olmak de­mek­tir. Rab­bi­miz, ALLAH Yo­lu­nun yol­cu­ları ile be­ra­ber ol­ma­mızı em­re­der­ken: “Ey iman eden­ler! ALLAH’tan kor­kun da Ger­çek Doğ­ru­nun pe­şinde olan­larla be­ra­ber olun.” bu­yu­rur. Demek ki, ALLAH yo­lu­nun yol­cu­ları ile be­ra­ber olmak, hem iman etmiş ol­ma­nın hem de ALLAH’tan kork­ma­nın ica­ba­tın­dan­dır. Bu­rada bir tah­sis mev­zu­ba­his ol­ma­dı­ğın­dan her hu­susta böyle dav­ran­mak ka­çı­nıl­maz­dır. Adam se­çer­ken ve oy ve­rir­ken de bu İlâhî ikazı ha­tır­la­yıp ona göre ha­re­ket etmek ge­re­ke­cek­tir.

22. Para, dip­loma ve mev­kiyi esas alan sakat an­la­yış ye­rine, “adam”lığı ön plana çı­ka­ran bir an­la­yış, hem şu­u­run hem de kur­tu­lu­şun müj­de­si­dir. Ül­ke­mi­zin çek­tik­leri; pa­rası, dip­lo­ması, mevki ve ma­kamı olan­lar­dan değil midir? Demek, idrak ve şuur sa­hibi olup da “adam”lığın pe­şini iz­le­yen­ler; çık­maz­lar­dan kur­tu­lu­şun yo­lunu bu­lan­lar ola­cak­lar­dır.

23. Ma­ter­ya­list dünya gö­rü­şüne pa­ra­lel bir tatil, din­lenme ve eğ­lenme an­la­yı­şın­dan, marka has­ta­lı­ğın­dan ve aşırı bes­lenme (pis­bo­ğaz­lık) dü­şün­ce­sin­den uzak­la­şıp, bizim olana sahip çıkma da Şu­urlu Müs­lü­man’a ya­kı­şan bir fa­zi­let­tir. Tatil, ça­lı­şıp da yo­ru­lan­la­rın hak­kı­dır. Tatil pe­şinde olan Müs­lü­man acaba tatil yap­mayı hak ede­cek kadar ken­dini yor­muş mudur? Yoksa “Her­kes tatil ya­pı­yor ve din­le­ni­yor, benim neyim eksik ki, mah­rum ka­la­yım?” dü­şün­ce­sin­den, daha doğ­rusu dü­şün­ce­siz­li­ğin­den mi ha­re­ket et­mek­te­dir? Eğer ger­çek­ten yo­ru­lup da ta­tili hak et­tiy­sek bile, kendi öl­çü­le­ri­miz içe­ri­sinde bir tatil plan­la­mak icap ede­cek­tir. Lüks­ten ve ih­ti­lat mec­lis­le­rin­den uzak, sakin ve tabii bir çev­rede; oku­ya­rak, emr bi’l-ma‘ruf ya­pa­rak din­len­mek ve öl­çü­le­ri­miz içe­ri­sinde eğ­len­mek Şu­urlu Müs­lü­man’a ya­kı­şa­nı­dır.

24. Emr bi’l-ma‘ruf ve nehy ani’l-mün­keri terk şu­ur­suz­luğu, be­ra­be­rinde zil­leti yani onur­suz bir ha­yatı ge­ti­rir ve ni­te­kim ge­tir­miş­tir de… İşte bunun far­kında olmak bile şu­ur­lu­luk alâ­me­ti­dir. Nice Müs­lü­man­lar var­dır ki, çe­şitli ve­si­le­lerle her gün di­ni­miz ve mu­kad­des de­ğer­le­ri­mizle alay edi­lip du­ru­lur­ken, ma­a­le­sef bunun en büyük ve en bariz bir zil­let ol­du­ğu­nun idrak ve şu­u­runda de­ğil­dir.

Şu­urlu Müs­lü­man bunun id­ra­kinde ol­makla kal­ma­ya­cak, buna sebep olan ek­sik­liği de bu­la­cak­tır. Yani emr bi’l-ma‘rufu terk et­me­nin tabii bir ne­ti­cesi ola­rak bu zil­leti ya­şa­dı­ğına ina­na­cak ve ge­re­ğini ye­rine ge­tir­mek için gay­ret ve çaba sarf ede­cek­tir.

25. Kâfir ve batıl dost­luğu, on­lara mü­lâ­ye­met ve din kar­deş­le­rine hid­det ve şid­det; pek çok Müs­lü­ma­nın içe­ri­sine düş­tüğü idrak ve şuur yok­sun­lu­ğu­nun ka­çı­nıl­maz bir so­nu­cu­dur. İslam kar­şıt­la­rı­nın ta­kiy­yeci olan­ları da dâhil, ta­mamı, ALLAH düş­man­la­rı­dır. Bu se­beple bizim de düş­man­la­rı­mız­dır ve on­lar­dan uzak dur­mak Ki­ta­bı­mı­zın em­ri­dir. Bun­lara sıcak ve yu­mu­şak dav­ra­nıp Din kar­deş­le­rine sert ve haşin dav­ran­mak, ALLAH’ın ke­sin­likle ya­sak­la­mış ol­duğu bir ğaf­let veya hı­ya­net­tir. Şu­urlu Müs­lü­man ALLAH’ın dost­ları ile dost ve düş­man­la­rına karşı ise net bir düş­man­dır.

26. Şu­urlu Müs­lü­ma­nın ha­yatı, pren­sipli bir ha­yat­tır. Bugün ak de­di­ğine yarın kara di­ye­mez. Yasak kabul et­tik­leri var­dır, dünya bir araya gelse on­ları mü­bah­laş­tı­ra­maz. Helâl kabul et­tik­leri var­dır, kim­se­nin ha­tırı için on­ları haram sa­ya­maz. “Adam al­dırma da geç git” di­ye­mez, al­dı­rır ve Hakkı tutar kal­dı­rır. Za­li­min kar­şı­sında, maz­lu­mun ise yanı ba­şında yer alır. Kim­se­nin ha­tırı için kendi de­ğer­le­rine sır­tını çe­vir­mez. İr­ti­cacı di­ye­cek­ler diye, Hak’tan vaz geç­mez.

27. Çok is­tis­mar olu­nan aşa­ğı­daki hu­sus­larda dik­katli olmak da Şu­urlu Müs­lü­man için ka­çı­nıl­maz­dır: “Dün­yada mekân Âhi­rette iman”(ters şek­liyle doğ­ru­dur), “Ça­lış­mak iba­det­tir.”(ya­sak­sız alanda ve İlahî sı­nır­ları kol­la­ya­rak olursa), “İba­det de gizli ka­ba­hat de”(na­fi­le­ler için ge­çerli), “Di­ni­miz hoş­görü di­ni­dir.”(nef­si­mizle il­gili ko­nu­larda), “En büyük cihad nefsle ya­pı­lan ci­had­dır” (nefse en ağır ge­le­ni­dir), “Ehven-i şer tecih olu­nur”(or­tada hayr yoksa) ve ben­zer­leri…

28. Şu­râ­sız ve ki­taba bağlı ol­mak­sı­zın ha­re­ket etmek bir Müs­lü­man için dü­şü­nü­le­mez bir suç­tur.  Fet­vası ce­binde olmak ve gön­lün­de­ki­nin fet­va­sını ara­mak da bir diğer suç­tur. Bugün ti­ca­ret­ten si­ya­sete, te­set­tür­den eği­time kadar hemen her ko­nuda Müs­lü­man­la­rın ya­şa­dık­ları şaş­kın­lı­ğın kay­nağı işte bu temel yan­lış­tır. Şu­ra­sız ve is­ti­şa­re­siz olmaz, ki­tapta ye­rini bul­ma­dan ka­fa­dan ata­rak olmaz, “kon­jonk­tü­rel şart­lar” di­ye­rek de olmaz. Müs­lü­man­lıkta çık­maz so­kakta bo­ca­la­mak yok­tur. Derde deva bu­lu­na­cak ve ça­re­siz ka­lın­ma­ya­cak­tır. Ancak bunun be­lirli usul ve şe­kil­leri var­dır. Bun­lara uyu­la­rak ha­re­ket edi­lir, hem dün­yada huzur ve sa­a­det, hem de ahi­rette kur­tu­luş ve ne­câta eri­lir. Şuur sa­hibi Müs­lü­man da bunun seve seve ta­kip­çisi olur.

29. Te­set­tür ve ba­şör­tüsü ko­nusu, gü­nü­müzde şuur zâ­vi­ye­sin­den fev­ka­lâde ehem­mi­yet arz et­mek­te­dir. Şöyle ki; bu ALLAH emri; “fu­rûât”, “te­fer­ruat”, “cihad”, “hiz­met”, “ekmek pa­rası” ve ben­zeri ke­li­me­ler ar­ka­sına sı­ğı­nıp, kul­luk ci­va­ta­sını gev­şetme hak­kını kim­seye ver­me­ye­cek kadar açık ve sa­rih­tir. Ya ör­tü­nü­le­cek ve “kul­luk” ter­cih edil­miş ola­cak veya te­set­tür­süz­lük ter­cihle isyan ve ce­zası göze alı­na­cak­tır. Bunun dı­şın­daki dü­şünce ve söz­ler sa­dece nef­sin ve şey­ta­nın al­dat­ma­ca­sı­dır. Şu­urlu Müs­lü­man şunu al­nı­nın or­ta­sına ya­za­cak ki: HARAM ve İSYANLA KULLUK YAPILAMAZ.

“Rab­bim! Hakk’ı Hak ola­rak gös­ter de ona tâbi ola­lım ve bâ­tılı bâtıl ola­rak gös­ter de ondan uzak du­ra­lım”, “Âmin”.


* Merhum Prof. Dr. Osman Öztürk hocamızın vefatının sene-i devriyesi münasebetiyle duaya vesile olmasını ümit ederek dergimizin 7. sayısı için kaleme aldığı bu yazıyı tekrar istifadenize sunuyoruz.