Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Ulemâ ve Umerâ

30. Sayı · 2013/2

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

“İn­san­la­rın en kö­tü­leri, in­san­lar için­deki âlim­le­rin şe­rîr­leri (kö­tü­leri)dir.”1

Rasûl-i Zîşân (sav) Efen­di­miz neden böyle bu­yur­muş­lar? Çünkü üm­me­tin salâh ve fe­sâ­dı­nın kay­nağı, ule­mâ­dır. Ulemâ, hak­kıyla va­zife ya­pa­rak; hâdis me­se­le­lere, asla bağlı kal­mak şar­tıyla, asrın ve hâlin icâb ve ih­ti­ya­cına göre İslâm ah­kâ­mını açık­lar ve her türlü fe­sâd­dan, fit­ne­den, dal­ka­vuk­luk­tan berî olur­larsa, hem ken­di­le­ri­nin hem müs­lü­man­la­rın din ve iman­la­rını, şân ve şe­ref­le­rini ko­ru­muş olur­lar. Yoksa as­rı­mızda ol­duğu gibi ken­di­le­rini de müs­lü­man­ları da zil­let çu­ku­runa sokar bı­ra­kır­lar.

Gü­nü­müz­deki bazı dik­kat­siz ho­ca­lar, yap­tık­ları bir takım ha­ta­lar ve mu­a­me­le­lerle İslâm âle­mini nasıl teh­li­keli du­rum­lara dü­şür­mekte ol­duk­la­rı­nın acaba far­kında mı­dır­lar? Ba­şı­mıza gelen bu­günkü tef­rika be­la­sın­dan acaba ibret al­mı­yor­lar mı? Al­ma­ya­cak­lar mı? Bun­la­rın kalp­le­rine ne oldu? İyiyi kö­tüyü, eğ­riyi doğ­ruyu ayırt etme ka­bi­li­yet­le­rine Allah ta­ra­fın­dan mühür mü vu­ruldu? Yahut ibret ve ba­sî­ret na­zar­la­rına mâ­nevî bir perde mi indi? Bi­le­me­yiz!…

Tak­rî­ben bir asır­dan beri, bütün İslâm dün­ya­sı­nın hu­kuku ayak­lar al­tın­da­dır. Bir ba­tılı, bir İslâm ül­ke­si­nin hu­ku­kuna is­te­diği gibi te­câ­vüz eder, o bî­çâre müs­lü­man­lar ihkâk-ı hak edi­le­cek bir mü­ra­caat mer­kezi, bir merci’ bu­la­maz. İslâm mem­le­ket­le­ri­nin hayrı ve men­fa­ati bütün bütün ec­ne­bî­lere, ba­tı­lı­lara ba­ğım­lı­dır. İslâm ül­ke­le­rinde müs­lü­man­lar, far­kında ol­sa­lar da ol­ma­sa­lar da, umûmî ola­rak Hı­ris­ti­yan­la­rın, Ya­hu­di­le­rin hiz­met­çi­si­dir. Müs­lü­man­la­rın elinde ve avu­cunda her ne ka­za­nıl­mış ve ile­ride ka­za­nı­la­cak ise, va­sıta ile veya va­sı­ta­sız ta­ma­men ba­tı­lı­lara ait­tir. Ne­tice iti­ba­rıyla müs­lü­man­lar mah­kûm, onlar hâkim; müs­lü­man­lar köle onlar efen­di­dir. Çünkü za­vallı müs­lü­man­lar hayır ve şer­le­rini ayırt ede­mez du­ruma dü­şü­rül­müş­tür. Müs­lü­man­larda gö­rül­mekte olan zil­let, başka mil­let­lerde gö­rü­le­mi­yor.

Bunun se­bebi, beş ku­ruş­luk bir men­fa­a­tin veya dün­yevî bir şöh­re­tin elde edil­mesi için, bir asra yakın zaman önce en ta­nı­mış âlim sa­yı­lan Ce­mâ­led­dîn Ef­gânî, Mu­ham­med Abduh gibi bazı şa­hıs­la­rın en ber­bat bir dal­ka­vuk­luk ba­ta­ğına gir­me­leri, ma­son­luk gibi bir pis­lik içine dalıp, ke­fe­reyi kol­tuk­lama ve on­lara yal­tak­lanma zo­runda kal­ma­la­rı­dır. Sa­dece ken­di­leri dal­makla da kal­ma­yıp, onu Ezher gibi ilim mü­es­se­se­le­rine ve bu yol­larla bütün İslâm dün­ya­sına bu­laş­tır­ma­la­rı­dır. İslâm âle­mi­nin çö­küşü bu pis­li­ğin bu­laş­ma­sıyla baş­la­mış­tır. Hâlâ da bun­la­rın kuy­ruk­ları ve za­rar­ları devam edi­yor, ara yerde İs­lâ­mi­yet ve in­sâ­ni­yet hu­kuku mah­vo­lup gi­di­yor. Dört buçuk ba­tı­lı­nın rı­za­sını ka­zan­mak için kat­la­nıl­ma­dık zil­let kal­mı­yor.

Mil­le­tin ule­mâsı, eş­râfı bu zil­leti kabul edince, avâm ta­ba­kası artık ne du­ruma düşer, ne türlü re­zil­lik­lere, zil­let­lere maruz ka­lır­lar? Ora­sını hiç sor­ma­yı­nız! Şu kadar ki zelîl olan baş, vücut ik­li­mine zil­leti yayar.

Mec­nûn ile bah­set­meye gitti ukâ­la­mız,

Var eyle kıyas ânı ki ney­ler bu­de­lâ­mız.

Ra­sû­lul­lah (sav) Efen­di­miz bir başka hadîs-i şe­rîfte de şöyle bu­yur­muş­tur:

“İn­san­lar­dan iki sınıf var­dır ki, (onlar) iyi ve düz­gün ol­duk­ları zaman, in­san­lar iyi ve düz­gün olur. (Onlar) bo­zul­duk­ları zaman in­san­lar da bo­zu­lur. (Bun­lar ise) ulemâ ve ume­râ­dır.”2

Biz de bu ve ben­zeri hadîs-i şe­rîf­ler­den mül­hem ola­rak di­ye­lim ki:

Ule­mâ­dır, ume­râ­dır; bu âlemde cism-i cân

Eğer bun­lar bo­zu­lursa, bo­zu­lur cümle cihân.

Ule­mâ­dan olsun, eş­râf­tan olsun asrın dec­cal­leri hük­münde olan ma­son­la­rın ber­ta­raf edil­me­sine ça­lış­mak veya müm­kün ol­ma­yınca bu­lun­duk­ları yer­den hic­ret etmek vacip ise de, İslâm âle­mini sar­mış olan bu il­let­ten uzak kal­mış bir yer nerde bu­la­lım? Bu hu­susta İslâm ül­ke­leri “Tur­hal’lı hep bir halli”. Tu­hafı da şu­ra­sın­da­dır ki Müs­lü­man­lar, on­la­rın esâ­reti al­tında ol­duk­la­rı­nın far­kında da de­ğil­ler. Yal­nız esir ol­duk­la­rını bil­se­ler, zil­let içinde ya­şa­dık­la­rını an­la­sa­lar belki bu kadar olsun an­la­mak, onlar için ile­ride hür­ri­yete ka­vuşma yo­lu­nun araş­tı­rıl­ma­sına sebep olurdu. Ora­sına acı­nır ki, bun­larda şim­di­lik böyle bir duygu da yok­tur. Gerçi yeni yeni bir di­ri­liş, bil­hassa genç­lerde bir uya­nış baş­la­mış­tır. Allah ba­sî­ret­le­rini ve sa­yı­la­rını art­tır­sın.

Ne hik­met­tir bi­lin­mez! Hâlâ böyle mu­hâ­ta­ralı bir şah­sıs­ları ve ye­tiş­tir­me­le­rini, kezâ Musa Câ­rul­lah Be­gi­yef gibi şaş­kın­ları di­ril­tip di­ril­tip kar­şı­mıza çı­ka­ran mas­ka­ra­lar ve bun­ları büyük birer dâhî ola­rak tak­dim etmek gibi mas­ka­ra­lık­ları var. Fakat bu mas­ka­ra­ları ve mas­ka­ra­lık­ları sezip dur­du­ra­cak “Sul­tan Hamîd”ler or­tada yok. Tek tük cılız mü­dâ­ha­le­ci­ler müs­tesnâ.

O halde mil­le­ti­miz ve İslâm âlemi ba­şı­nın ça­re­sine bak­sın. Zira gö­rü­lü­yor ki bu mas­ka­ra­lık­lar en saygı değer mü­es­se­se­lere ve ül­ke­lere kadar bu­laş­tı­rıl­mış du­rumda. İşin kü­çüm­se­ne­cek yanı yok­tur. Bu mas­ka­ra­lık, ev­velki ta­rihte kos­koca im­pa­ra­tor­lu­ğu­muzu, olanca haş­met ve aza­me­tiyle çö­kert­tiği gibi, za­ma­nı­mızda da yurt­la­rı­mızı, din ve ima­nı­mızı sar­sı­yor. Şu anda gerek Tür­kiye’de gerek diğer İslâm ül­ke­le­rinde ima­nını yi­tir­miş; fakat hâlâ ken­dini mü’min zan­ne­den nice za­val­lı­lar var! Fakat hani ya, bu gi­dişe “Dur!” di­ye­cek Sul­tan Hamîd’ler, Mus­tafa Sabri’ler ne­rede?

Acaba bu­günkü mas­ka­ra­lar mı o eski mas­ka­ra­ları ka­bir­le­rin­den kal­dı­rıp ge­ti­ri­yor­lar, yoksa onlar mı kal­kıp bun­ları zi­ya­rete ge­li­yor­lar? Ge­li­yorsa niçin ge­li­yor­lar?! Bun­lar ge­tir­sin­ler, onlar gel­sin­ler; ne­tice ola­rak bir şey de­ğiş­mez, or­tada bir mas­ka­ra­lık var, Sul­tan Hamid cen­net mekan yok, Mus­tafa Sabri yok!..

Cenab-ı Hakk, bu şanlı mil­le­tin ve bütün İslâm âle­mi­nin va­ta­nına, din ve ima­nına sahip çı­ka­cak zât­lar, Sul­tan Hamid’ler, Mus­tafa Sabri’ler ihsan bu­yur­sun! Âmîn, Yâ Mu’în!

  1. el-Bezzâr. ↩︎
  2. Ebû Nu’aym, Hilye. ↩︎