Dergide ara

Yazı başlıkları, yazar adları ve sayı adları içinde arar. Şapka ve büyük harf fark etmez: “adalet” yazınca “Adâlet” de bulunur.

Göz atın: Sayılar · Yazarlar · Arşiv

Yıldızların Rehberliğinde Genç Yiğitler

4. Sayı · 2006/4

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

“Genç­lere ha­yırla mu­a­mele et­me­nizi tav­siye edi­yo­rum.

Allah beni Tev­hid dini ile gön­derdi. Yaş­lı­lar bana karşı çı­kar­ken beni genç­ler des­tek­ledi.”

Hadis-i Şerif

Dünya ka­ran­lık­lar içe­ri­sin­deydi. İn­san­lık âlemi ken­di­le­rini he­lâke sü­rük­le­ye­cek olan kor­kunç uçu­ru­mun ke­na­rında, akı­bet­le­rin­den bî­ha­ber bek­leş­me­de­lerdi. Gö­nül­ler, bâ­tı­lın ve zul­mün ka­ran­lık­la­rıyla kas­katı ke­sil­miş, hakkı ha­ki­kati gö­re­mez hale gel­mişti.

İşte böy­lesi bir or­tamda, fe­la­ket gir­dabı içe­ri­sinde sü­rük­len­mekte olan in­san­lık âle­mini bu çir­kef­ten kur­ta­rıp kâ­i­natı nura gark etmek, ka­rar­mış, ka­tı­laş­mış olan gö­nül­leri İslâm’ın nuru ile ten­vir etmek için Cenâb-ı Hakk; ha­ki­kat gü­ne­şini (s.a.v), var­lık nu­runu (s.a.v), rah­me­tin biz­zat ken­di­sini (s.a.v) son kur­ta­rıcı ola­rak gön­der­mişti.

Sev­gi­li­ler sev­gi­lisi, gö­nül­ler sul­tanı (s.a.v) kâh uçu­ru­mun ke­na­rında vü­cu­dunu siper ede­rek, kâh ateş çem­be­ri­nin önünde bir dağ gibi dim­dik du­ra­rak hakkı ha­ki­kati hay­kı­rı­yor, hasta gö­nül­lere şifa su­nu­yor, ka­rar­mış kalp­lere nur sa­çı­yordu.

Allah Ra­sûlü (s.a.v)’nün çal­ma­dığı tek kapı, davet et­me­diği tek insan kal­ma­mıştı. Fakat ku­lak­ları sağır, ba­si­ret­leri ka­palı, gö­nül­leri ca­hi­liye pis­lik­leri ile dop­dolu olan in­san­lar, ne hakkı du­ya­bi­li­yor, ne de göz­leri önünde vü­cuda gel­miş olan Nûr (s.a.v)’u gö­re­bi­li­yor­lardı…

O halde usûl de­ğiş­me­liydi. Ca­hi­liy­yeyi gör­me­miş, selîm fıt­ratı bo­zul­ma­mış, ma­su­mi­ye­tini henüz kay­bet­me­miş ter­te­miz yav­ru­lar İslâm’la ta­nış­tı­rıl­malı, ai­le­ler içe­ri­den fet­he­dil­me­liydi. Bütün kemal sı­fat­larla mut­ta­sıf olan sev­gi­li­ler sev­gi­li­sini bir ke­re­cik gör­mek ye­ti­yordu genç yi­ğit­le­rin İslâm’la şe­ref­len­me­leri için. O’ndaki güzel ah­lakı, güzel va­sıf­ları ya­kın­dan mü­şa­hede etmek, O (s.a.v)’nun bir tatlı te­bes­sü­müne maz­har olmak, on­lara; her şeyi, ço­cuk­la­rını, oyun­la­rını, ana ba­ba­la­rını, bütün sev­dik­le­rini unut­tu­ru­yordu. Kâ­i­na­tın Efen­disi’ne biraz daha se­vi­le­bil­mek için her biri birer cen­gâ­ver gibi sa­rı­lı­yor­lardı da­va­la­rına. Dert­ler, sı­kın­tı­lar, iş­ken­ce­ler, ölüm teh­dit­leri ve ölüm âdeta on­la­rın yeni oyun­ları ol­muştu. Sev­mek, fe­da­kâr­lık yap­mak de­mekti ve onlar can­la­rını feda ede­bi­le­cek kadar çok se­vi­yor­lardı.

Peki, kimdi bu Gö­nül­ler Sul­tanı (s.a.v) için her şey­le­rini feda et­meye hazır genç yi­ğit­ler?

Ab­dul­lah İbn Mesud (r.a)…

On bir ya­şında iken yu­dum­la­mıştı İslâm’ın ta­dına do­yul­maz ölüm­süz­lük ik­si­rini. Bir gün Allah’ın Ra­sûlü (s.a.v): “Artık İslâm açık­tan teb­liğ olu­na­cak. Çi­le­ler me­şak­kat­ler ar­ta­cak, daha çok şehid ve­re­ce­ğiz. Şimdi kim Ka’be-i Mu­az­za­maya gidip cümle küf­fa­rın kar­şı­sında, ölümü de göze ala­rak, İslâm’ın nurlu se­sini du­yu­ra­cak?” bu­yur­duk­la­rında Ab­dul­lah İbn Mes’ud: “Ben ya Ra­sû­lal­lah, ne olur beni bu va­zi­fe­den azat etme!” diye atıldı. Ashab-ı Kiram’ın gıpta na­zar­ları al­tında mec­lis­ten ay­rı­lıp bütün Mekke müş­rik­le­rini kar­şı­sına ala­rak, O gü­zel­ler gü­zeli se­siyle Rah­man Su­re­sini oku­maya baş­ladı. İn­san­la­rın kin ve nef­retle üze­rine doğru gel­dik­le­rine al­dır­mak­sı­zın oku­maya devam edi­yordu. Onu acı­ma­sızca döv­meye baş­la­dık­la­rında yü­zünde tatlı bir te­bes­süm be­lirdi. Bel­liydi, ha­ya­tı­nın en ke­yifli da­ki­ka­la­rını ya­şı­yordu.

Yü­zün­deki o tatlı te­bes­süm bay­gın bir halde yere yı­ğı­lın­caya kadar devam etti. Sa­at­ler sonra bay­gın ol­duğu yer­den kal­kıp Ra­sû­lul­lah (s.a.v)’ın ya­nına gel­dik­le­rinde, va­zi­fe­sini yap­mış ol­ma­nın ver­diği gu­rurla: “Ya Ra­sû­lal­lah! Eğer sizi mutlu ede­cekse bu işi her zaman yap­maya ha­zı­rım.” der­ken o güzel te­bes­sü­münü yine ta­kın­mıştı 12 ya­şın­daki genç cen­gâ­ver Ab­dul­lah İbn Mes’ud (r.a) Haz­ret­leri…

Zü­beyr İbn Avvam (r.a)…

On iki ya­şında Ra­sû­lul­lah (s.a.v) ile ta­nı­şıp onun mu­hab­bet der­ya­sında ken­dini kay­be­den, en ağır im­ti­han­ları O’na (s.a.v) olan mu­hab­beti se­be­biyle gö­ğüs­le­yen, dün­yada iken Cen­netle müj­de­le­nen genç yi­ğit­ler­den bir yiğit…

Gö­nül­ler Sul­ta­nıyla ta­nı­şıp; “La ilahe il­lal­lah, Mu­ham­me­dur­ra­sû­lul­lah” di­ye­rek İslâm ile şe­ref­len­diği gün am­cası onu bir ha­sıra sarıp; “Ya bu din­den ve o Pey­gam­ber­den vaz­ge­çer­sin, ya da seni bu ha­sırla be­ra­ber ya­ka­rım!” de­di­ğinde: “Elin­den ge­leni ar­dına koyma, zira ne di­nim­den ne de Pey­gam­be­rim­den vaz­ge­çe­cek de­ği­lim.” ce­va­bını ve­re­bil­mişti. O gün öy­le­sine ağır iş­ken­ce­lere maruz kal­mıştı ki mü­ba­rek vü­cu­dunda el gir­diği zaman kay­bo­la­cak bü­yük­lükte derin ya­ra­lar açıl­mıştı.

İşte 12 ya­şında bu ağır im­ti­han­dan al­nı­nın akıyla çıkan Zü­beyr İbn Avvam, ta­ri­hin genç yi­ğit­ler def­te­rinde is­mini altın harf­lerle yaz­dır­mış olu­yordu.

Tarih Ab­dul­lah İbn Mes’ud ve Zü­beyr İbn Avvam gibi yüz­lerce genç sa­ha­bî­nin akıl­lara dur­gun­luk veren kah­ra­man­lık­la­rına şa­hit­tir.

Muaz İbn Cebel Haz­ret­leri Yemen Va­lisi ola­rak gön­de­ril­dik­le­rinde henüz 17 ya­şın­day­dı­lar.

Musab İbn Umeyr (r.a) 21 ya­şında iken Me­dine-i Mü­nev­ve­reyi irşad etmek ve Hic­ret-i Ne­be­viy­yeye hazır hale ge­tir­mekle va­zi­fe­len­di­ril­mişti.

Üsame İbn Zeyd (r.a), Ömer­le­rin, Os­man­la­rın, Halid İbn Ve­lid­le­rin bu­lun­duğu bir or­tamda Bi­zans’a karşı gön­de­ri­len or­du­nun ku­man­dan­lı­ğına ge­ti­ril­diği zaman 18 ya­şında bir de­li­kan­lıydı.

Zeyd İbn Sabit (r.a) Haz­ret­leri vahiy kâ­tip­le­ri­nin baş­kan­lı­ğına ge­ti­ril­di­ğinde 18 ya­şını henüz bi­tir­mişti.

Talha İbn Ubey­dul­lah 25 ya­şında iken Cen­netle müj­de­len­miş, Cafer İbn Ebi Talib 25 ya­şında iken Habeş Kralı Ne­caşi’nin kar­şı­sında o unu­tul­maz gü­zel­lik­teki muh­te­şem hut­be­sini irad et­mişti.

…

Gö­nül­ler Sul­tanı (s.a.v) Efen­di­miz de: “Genç­lere ha­yırla mu­a­mele et­me­nizi tav­siye edi­yo­rum. Allah beni Tev­hid dini ile gön­derdi. Yaş­lı­lar bana karşı çı­kar­ken beni genç­ler des­tek­ledi.” bu­yu­ra­rak genç yi­ğit­le­rin, İslâm’ın te­mel­le­ri­nin atı­lıp bu gün­lere ulaş­ma­sın­daki tar­tı­şıl­maz ro­lünü ifade et­miş­ler­dir.

Gö­nül­lerde Ra­sû­lul­lah mu­hab­be­ti­nin hâkim ol­duğu her devir, böy­lesi genç yi­ğit­ler ye­tiş­tir­miş, İslâm’ın nurlu yolu, on­la­rın san­cak­tar­lı­ğında kı­ta­lar öte­sine ulaş­tı­rıl­mış­tır. Bu mu­hab­betle Kudüs fet­he­dil­miş, bu mu­hab­betle İs­tan­bul 21 ya­şın­daki Fatih Sul­tan Meh­met’e tes­lim ol­muş­tur.

Unut­ma­mak ge­re­kir ki izzet, şeref ve üs­tün­lük Allah ve Pey­gam­ber mu­hab­be­tiyle elde edi­lir­ken, zil­let ve al­çak­lığa ise Allah ve Pey­gam­ber düş­man­la­rına ya­kın­lık se­be­biyle dü­şü­lür.